Real opinions

Ένας Τεξανός στο Λονδίνο

Πριν από αρκετά χρόνια, ένας πλούσιος ιδιοκτήτης ράντσου από το Τέξας αποφασίζει να επισκεφθεί το Λονδίνο. Φτάνοντας έξω από το παλάτι του Μπάκιγχαμ, παρατηρεί το γκαζόν και ενθουσιασμένος με την ποιότητα και το ζωντανό πράσινο χρώμα του, φωνάζει:

«Φέρτε μου τον κηπουρό! Φωνάξτε μου τον υπεύθυνο του κήπου του παλατιού!».

Σε λίγο, ένας φλεγματικός Άγγλος παρουσιάζεται στον πάμπλουτο Αμερικάνο. Ο Τεξανός του λέει: «Δεν με νοιάζει πόσα χρήματα θέλεις, ανεβαίνεις αύριο στο πρώτο αεροπλάνο και έρχεσαι στο ράντσο μου στο Τέξας. Θέλω ακριβώς το ίδιο γκαζόν στο δικό μου ράντσο».

Ο Άγγλος κηπουρός του απαντά: «Μα δεν με χρειάζεστε κύριε. Είναι σχετικά απλό».

Το μάτι του Τεξανού γυάλισε γιατί κατάλαβε ότι θα έχει το αποτέλεσμα που θέλει, χωρίς το κόστος του ειδικού.

Και ο κηπουρός συνέχισε: «Αγοράζετε ένα καλό σπόρο, τον φυτεύετε και μετά τον ποτίζετε, κουρεύετε και περιποιήστε το γκαζόν για 150 χρόνια!».

Τα μηνύματα της ιστορίας είναι πολλά.

Πρώτον: Πρέπει να ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάς.

Δεύτερον: Η επιτυχία είναι θέμα συνεπούς στρατηγικής σε βάθος χρόνου.

Τρίτον (και φαρμακερόν): Πρέπει να υπολογίσεις σωστά πόσο χρόνο χρειάζεσαι για να πετύχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Κοινώς, αν το αποτέλεσμα έρθει μακροπρόθεσμα (όταν θα είμαστε όλοι νεκροί κατά τον Κέυνς) ενώ θα πρέπει να δρέψουμε καρπούς πολύ συντομότερα, το εγχείρημα έχει αποτύχει.

Τέταρτον (γενική παρατήρηση): Το περιβάλλον βοηθάει τα μέγιστα. Η υγρασία της Αγγλίας είναι ζωογόνα για το φυσικό περιβάλλον σε αντίθεση με το κλίμα του Τέξας.

Ας φέρουμε το παράδειγμα στη σημερινή Ελλάδα.

Καταρχάς, υπάρχει ένα πολιτικό σύστημα, στο οποίο κανείς δεν ξέρει για ποιο ακριβώς πράγμα μιλάει αλλά έχει μια ξεκάθαρη άποψη του τι θέλει να πετύχει. Οι περισσότεροι έχουν κατανοήσει ότι το παλαιότερο μοντέλο «ανάπτυξης» (μη γελάτε) της χώρας δεν πρόκειται να υπάρξει ξανά, ανεξαρτήτως εθνικού νομίσματος. Η εποχή που τα μαθηματικά δεν είχαν καμία εφαρμογή στα οικονομικά του κράτους και ο δανεισμός ήταν η πανάκεια, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Εκεί βρίσκεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα. Όποια μαθηματικά κι αν έμαθες στο σχολείο (Δημοτικό και Γυμνάσιο – όχι τίποτα προχωρημένο), η σημερινή εξίσωση δεν έχει λύση. Είτε λόγω σχέσης εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα/συνταξιούχων, είτε λόγω του δείκτη εργαζομένων/ανέργων, είτε λόγω του ρυθμού αύξησης των ληξιπροθέσμων των ιδιωτών προς το κράτος, ο άγνωστος Χ δεν έχει αποτέλεσμα.

Δεύτερον, οι λέξεις – κλειδιά σε κάθε κίνηση είναι η συνέπεια και η συνέχεια. Δεν μπορεί σε βασικούς τομείς να αλλάζει η στρατηγική με κάθε αλλαγή Υπουργού ή Γενικού Γραμματέα ακόμα και της ίδιας κυβέρνησης.

Δεν μπορεί να διακηρύσσεις ότι θέλεις να βοηθήσεις την επιχειρηματικότητα ενώ ταυτόχρονα την χτυπάς από κάθε πλευρά, δημιουργώντας τις συνθήκες για την τέλεια καταιγίδα, που έχει μεν ξεσπάσει αλλά δεν έχει πάρει τη μέγιστη μορφή της ακόμα.

Τρίτον, ο παράγοντας χρόνος παίζει το σημαντικότερο ρόλο στο αποτέλεσμα του εγχειρήματος.

Αν βλέπεις ότι ο χρόνος υλοποίησης των αλλαγών που θέλεις να φέρεις, οδηγεί σε αποτυχία αλλάζεις πλάνο. Αν η σημερινή κυβέρνηση – ή η επόμενη – αποφασίσει να «επανιδρύσει» το κράτος με «ήπια προσαρμογή» ενώ θα πλησιάζει ένας νέος Μεσσίας – υποστηρίζοντας ότι λεφτά υπάρχουν – που θα καταστρέψει ό,τι δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί, θα έχει κάνει μια τρύπα στο νερό.

Τέλος, όλοι έχουν αντιληφθεί ότι το περιβάλλον για να αναπτυχθεί το γκαζόν δεν είναι φιλικό. Δεν φυτρώνει το χόρτο στη Σαχάρα, καρδιά μου…

Η αγορά λέει: «Τζίρος που δεν έγινε πέρσι δεν θα γίνει ποτέ. Δεν αναπληρώνεται την επόμενη χρονιά. Απλά χάθηκε».

Κάθε μέρα που περνάει, ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός είτε μετατρέπεται σε ανενεργό είτε μεταναστεύει.

Κάθε μέρα που δεν ανοίγουν τα κονδύλια του ΕΣΠΑ προς τις εταιρίες, μεγαλώνει η λίστα εκείνων που δεν μπορούν να πάρουν ασφαλιστική και φορολογική ενημερότητα για να εισπράξουν τα χρήματα όταν αποφασίσει η πολιτική ηγεσία να τα ανοίξει.

Κάθε χρόνο που ένας νέος δεν προσλαμβάνεται στη χώρα του ανοίγει o δρόμος για την ξενιτιά, χωρίς επιστροφή.

Κάθε επόμενη κυβέρνηση που δεν φέρει εις πέρας τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που θα μας μετατρέψουν από μπανανία της επιχειρηματικότητας σε ευρωπαϊκή χώρα, είναι άλλο ένα βήμα προς την ολική κατάρρευση.

Ας γυρίσουμε στην ιστορία.

Ο Τεξανός επέστρεψε στο ράντσο του και η ζωή συνεχίστηκε κανονικά.

Οι παραγωγικές δυνάμεις της μονάδας του, βόδια και αγελάδες κατά κανόνα, συνέχισαν να παράγουν με τους συνήθεις ρυθμούς γιατί υπήρχαν όλες οι απαραίτητες συνθήκες. Τροφή και περιβάλλον ιδανικό για τη δουλειά που έπρεπε να επιτευχθεί.

Σε περίπτωση που τα ζώα του ράντσου ανέμεναν τροφή από το χόρτο που θα φύτρωνε με την αγγλική μέθοδο (έστω και αν το γκαζόν δεν τρώγεται), βραχυπρόθεσμα θα πεινούσαν και μεσοπρόθεσμα θα ψοφούσαν.

Κοινώς… όταν η αγορά χρειάζεται τροφή με στόχο την επιβίωση, κάθε συζήτηση για συνταγματική αναθεώρηση, για υπηρεσία διαστήματος, για αλλαγές στην ονομασία των Υπουργείων ώστε επικοινωνιακά να είναι πιο εύηχα στα αυτιά του πολίτη, αντιστοιχεί σε συζήτηση για αλλαγή στις κουρτίνες του σαλονιού την ώρα που καίγεται το σπίτι.

Κοιτάξτε γύρω σας και πάρτε τον πυροσβεστήρα. Οι κουρτίνες αργότερα…

Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. 
Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά αλλά οποιαδήποτε ομοιότητα (του Τεξανού – σε άφραγκη έκδοση – με το ελληνικό κράτος και του ελεύθερου επαγγελματία με τα γελάδια του κτήματος) δεν είναι συμπτωματική και ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα.

Του Λευτέρη Παπαγεωργίου
capital.gr

Πηγή

Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Popular

To Top