Politics

Τρία σενάρια για τον Τσίπρα

Την Δευτέρα το βράδυ, ο κεντρικός ήρωας του έπους της Τσακαλωτιάδας έδωσε συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 και τον Νίκο Χατζηνικολάου (εδώ το βίντεο). 
Εκεί μας μετέδωσε μια εικόνα της διαπραγμάτευσης, ιδανική. 
Το Δ.Ν.Τ. φταίει για όλα, η κυβέρνηση διαπραγματεύεται το αφορολόγητο και άλλα μέτρα, ορισμένα από τα οποία «είναι καλά» κ.ο.κ.

Απέφυγε έντεχνα ν’ απαντήσει καθαρά σε οποιαδήποτε ερώτηση αφορούσε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα ολοκλήρωσης της αξιολόγησης ή το συνολικό ύψος των μέτρων. Μας ενημέρωσε δε πως, πολύ καλά κάνει ο πρωθυπουργός και διακηρύσσει δημόσια ότι δεν θα δεχθεί «ούτε ένα ευρώ μέτρα», διότι διαφορετικά «οι άλλοι» θα ζήταγαν περισσότερα!

Δηλαδή μας είπε ότι, ο άνθρωπος τον οποίο οι πολίτες εξέλεξαν για να τους κυβερνά, πράττει πολύ σωστά λέγοντας ψέματα δημοσίως και προς όλους. Επειδή διαφορετικά, «οι κακοί» θα ζητούσαν παραπάνω μέτρα!

Λες και το συνολικό ύψος των μέτρων, θα καθορισθεί από το πόσο μπόσικους θα πετύχει τους «διαπραγματευτές» η Τρόικα. Και όχι από τα δημοσιονομικά μεγέθη και αποτελέσματα! Αυτήν την εξήγηση έδωσε ένας εκλεγμένος υπουργός Οικονομικών Ευρωπαϊκής χώρας, διδάκτορας Οικονομικών του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και καθηγητής Οικονομικών στο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της χώρας!

Τι να πει κανείς; Τι να επισημάνει ή να καταδικάσει πρώτο; Την εμφανή μανία καταδιώξεως; Την παντελή ανυπαρξία οποιαδήποτε λογικής σχέσης με τους αριθμούς που κρίνουν την τύχη της χώρας; Την έλλειψη στοιχειώδους αντίληψης των υποχρεώσεων ενός εκλεγμένου πρωθυπουργού προς τους πολίτες; Την πλήρη απουσία αντίληψης του τρόπου με τον οποίο διεξάγεται μία διαπραγμάτευση; Το ότι ο κύριος Τσακαλώτος είχε κάποτε (και πιθανόν να έχει και πάλι, κάποια στιγμή στο μέλλον) την ευθύνη διδασκαλίας νέων ανθρώπων; Τι; Τι; ΤΙ;

Φυσικά, το ίδιο τροπάριο συνέχισε την επομένη ημέρα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. «Δεν θα φέρουμε ούτε ευρώ επιπλέον λιτότητα» δήλωσε στο briefing των πολιτικών συντακτών. Την ώρα που, το προηγούμενο μόλις βράδυ, ο επικεφαλής του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης είχε παραδεχτεί ότι πρόκειται για (έστω, διαπραγματευτικό) ψέμα, στην τηλεόραση και σε prime time ώρα μετάδοσης!

Δηλαδή, ενώ το ψέμα δεν έχει πλέον χρησιμότητα, αφού αποκαλύφθηκε δημόσια, λέγεται όπως και να έχει, από τον επίσημο εκπρόσωπο της κυβέρνησης, άσχετα από τα πραγματικά γεγονότα! Και ενώ οι πάντες, στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον, ξεκαθαρίζουν ότι δεν έχει οριστεί ημερομηνία επιστροφής της Τρόικα στην Αθήνα. Ειλικρινά, περιστατικό τόσο εκτός πλαισίου λογικής, δεν μπορώ να θυμηθώ να έχω συναντήσει ξανά, στα περισσότερα από 35 χρόνια που διαθέτω μία σχετική αντίληψη του περιβάλλοντος…

Το πράγμα είναι ολοφάνερο. Ζούμε ξανά, το πρώτο επτάμηνο του 2015. Πιθανότατα, υπό διαφορετικές συνθήκες και με την κυβέρνηση να έχει διαφορετικούς στόχους, απ’ ό,τι τότε. Διότι, π.χ. τώρα διαθέτει σημαντικά μεγαλύτερη ρευστότητα. Και έχει την προηγούμενη εμπειρία της «αξιοπρεπούς διαπραγμάτευσης», ώστε να μην έχει πλέον αυταπάτες…

Το ζητούμενο λοιπόν είναι, η κατεύθυνση στην οποία οδεύουν ή καθοδηγούνται τα πράγματα. Υπάρχει κάποιο σχέδιο; Εάν ναι, ποιο είναι αυτό; Ή μήπως, απλά, η κατάσταση έχει αφεθεί στην τύχη;

Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, δεν είναι απλή. Ο κύριος Τσίπρας βρίσκεται εγκλωβισμένος ανάμεσα σε διάφορες ομάδες-φράξιες του κόμματός του, οι οποίες έχουν διαφορετικούς στόχους και επιδιώξεις, η κάθε μία. Οι διαφορές και η ομαδοποίηση, έγιναν εμφανέστερα κατά την διάρκεια της συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής, το προηγούμενο Σαββατοκύριακο.

Εκτός όμως από τον χειρισμό των εσωκομματικών αντιθέσεων και περιπλοκών, ο Αλέξης Τσίπρας, όντας σωστός Έλληνας «αριστερός», έχει σαν πρώτη προτεραιότητα την φροντίδα του πολιτικού του μέλλοντος. Είναι μόλις σαράντα δύο χρονών και άλλο επάγγελμα εκτός από αυτό του πολιτικού, δεν έχει εξασκήσει ουσιαστικά.

Σε τόσο μπλεγμένες καταστάσεις, με τόσες αντιθέσεις και αντιφάσεις στις επιδιώξεις προσώπων και ομάδων, είναι απίθανο (αν όχι αδύνατο) να υπάρξει εφαρμόσιμο σχέδιο. Τα απρόοπτα, οι παρεμβάσεις και οι συγκρούσεις που συμβαίνουν, το καθιστούν εξωπραγματική πιθανότητα.

Το γεγονός αυτό όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «το καράβι πλέει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα». Η πιθανότερη εκδοχή είναι η ύπαρξη ορισμένων βασικών σεναρίων, τα οποία συνοδεύονται το καθένα από τις απαραίτητες βαριάντες του (σκακιστικός όρος ο οποίος σημαίνει τις διαφορετικές παραλλαγές που δημιουργούνται στην διάρκεια μιας παρτίδας). Κατά καιρούς και αναλόγως την επικαιρότητα της ημέρας ή της εβδομάδας ή της συγκεκριμένης περιόδου τέλος πάντων, τα σενάρια και οι εναλλακτικές εκδόσεις τους, αλλάζουν. Με μοναδικό γνώμονα το κομματικό και προσωπικό συμφέρον την δεδομένη στιγμή. Μιλάμε για υπεύθυνη διακυβέρνηση, όχι αστεία…

Ποια είναι όμως, πιθανόν, αυτά τα σενάρια; Η λογική και οι πληροφορίες, μιλούν για δύο κύρια, δύο βασικά σενάρια.

Το πρώτο θέλει άμεση υπογραφή της συμφωνίας, με το μικρότερο δυνατόν κόστος και διατήρηση της καρέκλας και της εξουσίας, για όσο χρόνο είναι ανθρωπίνως δυνατόν, στο παρόν περιβάλλον απέχθειας προς την κυβέρνηση. Προφανώς είναι αυτό που έχει τις περισσότερες προτιμήσεις, στους κόλπους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, οι ιδεοληψίες, ο αμοραλισμός και η αριστεροσύνη κάποιων βουλευτών, δεν επιτρέπουν αισιοδοξία για τους οπαδούς του συγκεκριμένου σεναρίου. Εκτός και υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι ο Αλέξης Τσίπρας, θα ήταν σίγουρος ότι τα μέτρα ψηφίζονται, αλλά θα καθυστερούσε για να εμφανιστεί «σκληρός διαπραγματευτής». Πολλά είναι αυτό το παιδί, αλλά τόσο χαζός, δεν είναι…

Ο δεύτερος πιθανός σχεδιασμός του Μαξίμου για τις εξελίξεις, προβλέπει την συνεχή παράταση της «διαπραγμάτευσης», μέχρι την εξάντληση είτε των κυβερνητικών αντοχών (η λαϊκή δυσαρέσκεια για την κυβέρνηση ήδη βρίσκεται ψηλά και η ημέρα που θα υπάρξουν ξεσπάσματα, δεν είναι τόσο μακριά, όσο νομίζουν οι περισσότεροι), είτε των χρηματικών διαθεσίμων. Τα οποία, όχι τυχαία, βρίσκονται σε αρκετά υψηλά επίπεδα (€8,3 δισ. και μπορούν ν’ αυξηθούν).

Αυτή η εκδοχή μοιάζει να έχει αρκετούς (εσωκομματικούς) οπαδούς, ώστε να είναι η πλέον υλοποιήσιμη. Έχει μάλιστα το (κατά ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) «πλεονέκτημα» ότι θα αφήσει την χώρα σε όσο δυνατόν χειρότερη κατάσταση, στην επόμενη κυβέρνηση. Κάνοντας έτσι, ευκολότερη και συντομότερη, την πιθανότητα επιστροφής στην εξουσία. Ή αυτό μπορεί να πιστεύουν, οι οπαδοί της. Πάντως, καθώς δεν απαιτεί την «σύγκρουση» με την κάλπη του Κοινοβουλίου, μοιάζει να είναι η επικρατέστερη και αυτή η οποία ήδη ακολουθείται…

Κάποιες φήμες, θέλουν να υπάρχει και ένα τρίτο σενάριο. Το οποίο περιλαμβάνει ακόμη πιο διχαστικές τακτικές, αντισυνταγματικά δημοψηφίσματα, εγκαθιδρύσεις καθεστώτων και πολλά άλλα, όμορφα και γραφικά. Δεν υπάρχουν όμως ενδείξεις ότι ακολουθείται, μέχρι στιγμής. Σαφώς, μπορεί ν΄ αρχίσει να εφαρμόζεται από αύριο. Ή να έχει αρχίσει να εφαρμόζεται, σε ήπια μορφή αρχικά, ώστε να μην γίνει αντιληπτό. Είναι δύσκολο, όμως. Διότι υπήρξαν οι ευκαιρίες (κάποιες ίσως και να δημιουργήθηκαν επί τούτου, μάλιστα) και αφέθηκαν να περάσουν ανεκμετάλλευτες. Εν πάση περιπτώσει, με το συγκεκριμένο σενάριο θ’ ασχοληθούμε, εάν και εφόσον υπάρξουν σαφέστερες ενδείξεις, για υλοποίησή του…

Σ.Σ. Μιας και περί σεναρίων ο λόγος, ακούω, διαβάζω και βλέπω διάφορα περί εξόδου από το ευρώ και επιστροφής στην δραχμή. Και μου δημιουργείται μια απορία.

Η αποχώρηση μιας χώρας από το κοινό νόμισμα και η μετάβαση σε εθνικό, είναι μία εξαιρετικά πολύπλοκη και δύσκολη διαδικασία. Πρόκειται για ένα από τα δυσκολότερα εγχειρήματα που μπορεί ν’ αναλάβει προς υλοποίηση, άνθρωπος. Για τους κατοίκους της χώρας η οποία θα είναι τόσο ηλίθια να το αποτολμήσει, το σημαντικότερο ποτέ, ΣΙΓΟΥΡΑ. Η ίδια της η ύπαρξη θα εξαρτάται από την επιτυχία ή την αποτυχία. Ποιος θ’ αναλάβει να διαχειριστεί αυτή την υλοποίηση, παλικάρια μου; Ο Αλέκσης και η παρέα του; Έχοντας τις εκπληκτικές επιτυχίες των δύο τελευταίων χρόνων στο ενεργητικό τους, σαν εχέγγυο; Ή μήπως, εσείς;

Πέτρος Λάζος
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top