Real opinions

Πολιτική μετριοπάθεια ή μετριότητα;

https://lh4.googleusercontent.com/-hP-lmROcK9Y/U3klFAe99qI/AAAAAAAAALw/vVRa-Bc63vg/2014-05-18

Mask II» – Ron Mueck Exhibition

 

 

Στη σύγχρονη έκφραση της πολιτικής, η μετριοπάθεια χαρακτηρίζεται ως μια πολιτική στάση που δεν καλύπτεται από κάποια ιδεολογική εκφορά ενός πολιτικού σχηματισμού. Αντιθέτως, διαπερνά τα πολιτικά εσκαμμένα και βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε διαφορετικούς χώρους. Κάτι τέτοιο συναντάμε σε πολλές συμμαχικές κυβερνήσεις σχηματισμών που προέρχονται από την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Γερμανία.

 

Στην Ελλάδα, μετά την δημιουργία της συμμαχικής Κυβέρνησης (Νέα Δημοκρατία-ΠΑ.ΣΟ.Κ-ΔΗΜ.ΑΡ.), οι πολιτικοί διαξιφισμοί εστιάστηκαν περισσότερο στην οικονομική ανάγκη της χώρας να προχωρήσει σε δομικές αλλαγές προκειμένου να γίνει η επανεκκίνηση της οικονομίας. Μεγάλα ζωτικά προβλήματα μπήκαν στο ψυγείο, αφού οι ιδεολογικές διαφορές των κομμάτων δεν επέτρεπε ενιαία γραμμή πλεύσης. Η αποχώρηση της ΔΗΜ.ΑΡ. από την Κυβέρνηση αύξησε τις επιλογές των δυο πλέον κομμάτων προκειμένου να συνεννοηθούν και στα υπόλοιπα ζητήματα.

 

Αυτή η συνεννόηση βέβαια προϋπέθετε αμοιβαίες υποχωρήσεις σε ιδεολογικά ταμπού για τις δυο παρατάξεις. Έτσι, βρήκε χώρο η λέξη μετριοπάθεια για να χαρακτηριστεί από ορισμένους πολιτικούς η στάση αυτή της τακτικής υποχώρησης σε σοβαρά ζητήματα όπως η απόδοση δικαιοσύνης για τα εγκλήματα του παρελθόντος. Πολιτικοί που η ενασχόληση τους με τα κοινά δεν προήλθε από τη θεμελιώδη προσπάθεια εκπροσώπησης από τα κάτω αλλά μάλλον από επαγγελματική διέξοδο και προσωπική φιλοδοξία, χρησιμοποιούν κατά κόρον τον όρο υπερθεματίζοντας μάλιστα για την ευστοχία του. Με αυτό τον τρόπο φυσικά καλύπτεται η πολιτική τους μετριότητα και το λιγοστό πολιτικό βάρος των λεγομένων τους αφού δεν έχουν μέχρι σήμερα την ανάλογη κοινωνική νομιμοποίηση που χρειάζεται προκειμένου να χαρακτηρίζονται αντιπρόσωποι του λαού. Αντιθέτως, επιλεγμένοι από τα πάνω, διορισμένοι πολιτικοί υπάλληλοι που θυμίζουν την κομμουνιστική επετηρίδα, κουνούν το δάκτυλο στους απλούς πολίτες επιχειρηματολογώντας υπέρ της μετριοπάθειας.

 

Η επιλογή της μετριοπάθειας λοιπόν ως ιδεολογική αναφορά όχι μόνο αποδυναμώνει την όποια πολιτική διαφοροποίηση μεταξύ των κομμάτων, απονευρώνοντας εντελώς την διαδικασία των εκλογών, αλλά υπονομεύει και την ίδια τη δημοκρατία αφού οι συνεργασίες μεταξύ των κομμάτων γίνονται πλέον όχι με πολιτικά κριτήρια αλλά οφελιμιστικά. Κάπως έτσι μοιάζει και η πρόταση που έχει εκφραστεί από πολλές γραφίδες και στόματα πολιτικών για ενδεχόμενη συνεργασία-συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Μια συνεργασία βασισμένη ακριβώς σε αυτή την «μετριοπάθεια» που καταλήγει να γίνει ο καιάδας της δημοκρατικής διαδικασίας.

 

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η ιδέα δημιουργίας κόμματος του ευρύτερου κέντρου, με προσωπικότητες και στελέχη από το κόμμα της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς. Ήδη προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκαν οι κινήσεις όπως το κόμμα «Ποτάμι». Βεβαίως κάτι τέτοιο θα είχε μια κοινωνική απήχηση, εφόσον προεικόνιζε κάτι καινούργιο που έρχεται ως αντίρροπη δύναμη στα ήδη υπάρχοντα πολιτικά σχήματα. Φαίνεται όμως πως είναι και ανώριμο και παροδικό.

 

Από την άλλη μεριά, η πόλωση που προσφέρει η πολιτική της «μετριοπάθειας» με την επισήμανση ότι καθετι ασύμμετρο με τα δικά της σταθμά είναι ακραίο,  λειτουργεί ευεργετικά για την ύπαρξή της ως επιλογή μέσα σε συμμαχικές κυβερνήσεις αφού προσκολλάται με την εκάστοτε κυβερνητική δύναμη. Στην πραγματικότητα, αφορά αυτές τις πολιτικές μετριότητες, που απέτυχαν να συγκεράσουν την επαγγελματική και κοινωνική τους ανέλιξη με την λαϊκή ετυμηγορία. Εμφανίζονται είτε ως διανοούμενοι είτε ως τεχνοκράτες, χωρίς όμως να μπορούν να αποδείξουν τελικά ότι κατάφεραν να αλλάξουν έστω και λίγο την υφιστάμενη κατάσταση. Παραμένουν με άλλα λόγια διαχειριστές, άνευ ουσίας και πλαισίου.

 

Καταλήγοντας πρέπει να αντιληφθούμε ότι αυτά τα φαινόμενα δεν είναι τυχαία. Σε μια μεταπολιτική εποχή, όλο και περισσότεροι θα επιλέγονται βάσει των παραπάνω χαρακτηριστικών, προκειμένου να δηλωθεί η εξέλιξη της εποχής. Καταλαμβάνοντας όλο και μεγαλύτερο έδαφος από την πραγματική ανάγκη της πολιτικής για αλλαγές και έκφραση της γνήσιας λαϊκής βούλησης. Αυτό άλλωστε συνιστά μια αυθεντική δημοκρατία. Κι αυτό κάποιοι ζητούν να αλλάξει και το αλλάζουν.

Popular

To Top