Politics

Εκλογές: Πόσο θα στοιχίσουν σε δραχμές;

Η ελληνική εκδοχή της κρίσης προέβλεπε μέχρι σήμερα η Ελλάδα να προχωρήσει σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα που αφορούσε μεταρρυθμίσεις και αλλαγές στην οικονομική πραγματικότητα της χώρας. Τα προαπαιτούμενα ήταν πολλά προκειμένου η Ελλάδα να μπορέσει να διατηρήσει την οικονομική επάρκεια που την συγκρατούσε στην Ευρωζώνη.

Το περιβόητο κοκτέηλ μεταρρυθμίσεων συνεχίζεται με αργούς ρυθμούς, αλλά σίγουρα γρηγορότερους για τα ελληνικά δεδομένα σε σχέση με το παρελθόν. Κι ενώ θα περίμενε κανείς ότι οι εμπνευστές της ευρωπαϊκής λύσης θα έδιναν μια δόση ανταπόδοσης στην ελληνική επιτυχία να διατηρείται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά πλεόνασμα, κάτι που οι ίδιοι απαίτησαν, παρατηρείται μια σκληρή στάση. Μια στάση που καταδικάζει πολιτικά τη Νέα Δημοκρατία εάν τα πράγματα δεν αλλάξουν δραματικά ενώ δημιουργεί τις προϋποθέσεις για πολιτικές εξελίξεις.

Κι εκεί ξεκινούν τα σοβαρά προβλήματα. Όταν λοιπόν το πρόγραμμα δεν έχει δημιουργηθεί λαμβάνοντας υπόψη παράγοντες όπως η πολιτική κατάσταση της χώρας, το μοντέλο της, οι γεωπολιτικές εξελίξεις, τότε είναι αδιανόητη κάθε περίπτωση τήρησής του κατά γράμμα. Αν λοιπόν δεν υπάρξει η πολιτική βούληση των δανειστών μας να αβαντάρουν την σταθερότητα της χώρας είναι βέβαιο πως την οδηγούν εσκεμμένα σε οικονομικό ολίσθημα.Από την άλλη όμως μεριά, η ελληνική κοινωνία δεν φαίνεται να έχει κατανοήσει αυτό που συνέβει στην αρχή της κρίσης. Τι δηλαδή; Ότι η χώρα έμπαινε με τη θέλησή της στην σωστική λέμβο του ΔΝΤ και της Ε.Ε. προκειμένου να μην χρειαστεί να γυρίσει σε αλήστου μνήμης εποχές (εποχή δραχμής). Ένα σενάριο υπαρκτό, αλλά σίγουρα απευκταίο για όλους βάσει των αποτελεσμάτων των δεύτερων εκλογών αλλά και της κοινωνικής αναταραχής με αναλήψεις από τα ΑΤΜs και αποθήκευση τροφίμων σε περίπτωση που αναλάβει την κυβέρνηση η Αριστερά.Το 2014, φαίνεται πως οι Έλληνες πολίτες προτιμούν να απεμπλακούν από την σκληρή αλήθεια και να ακολουθήσουν την οδό των ευχολογίων που αναφέρει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Η μεσσιανική λύση του ΣΥΡΙΖΑ που τάζει την επιστροφή στο παρελθόν με προσλήψεις και αυξήσεις, φαντάζει ιδανική για τους καταδικασμένους. Η κούραση των Ελλήνων από την φορολογική πολιτική και η μη απεμπλοκή του οικονομικού προγράμματος από τους βραχυπρόθεσμους στόχους, καταδικάζει τον Έλληνα που δουλεύει και παράγει στον ιδιωτικό τομέα να γυρίσει την πλάτη στους «σωτήρες» του.

Κάπως έτσι λοιπόν φτάνουμε στην εποχή που τα διλήμματα θα ξαναειπωθούν (ήδη οι ξένοι οίκοι τα αναφέρουν ως φυσικά ενδεχόμενα). Κι εκεί όλοι θα ξανακριθούν: Πολιτικοί, Πολίτες, όλοι. Μόνο που τώρα έχουμε ζήσει την μια πλευρά του νομίσματος. Η πιθανότητα να ζήσουμε την ανάποδη είναι κάτι παραπάνω από πιθανή. Και τότε κανένας σωτήρας δεν θα υπάρξει για την Ελλάδα που επιστρέφει στο σταυροδρόμι του 2012.

 Διεθνολογος

Popular

To Top