Real opinions

Βλαστημούν την ώρα και την στιγμή…

Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά των χωρών που έχουμε μάθει ν’ αποκαλούμε «Μεγάλες”, είναι η αξιοπιστία. 
 
  • Δηλαδή το αν και κατά πόσον, ανεξάρτητα από την πολιτική κατάσταση η οποία επικρατεί εσωτερικά, τηρεί η χώρα ενιαία στάση διαχρονικά. 
  • Σέβεται ή όχι τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει, ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα κυβερνά; 
  • Κρατά διαχρονικά ενιαία και απαράλλακτη στάση σε θέματα εξωτερικά, αμυντικά και εθνικά; 
  • Εφαρμόζει σταθερές πολιτικές στο εσωτερικό, ώστε να αντιμετωπίζουν οι ξένες επενδύσεις σταθερό περιβάλλον; 
 
Όλα αυτά και κάμποσα ακόμη, αποτελούν το πλέγμα των κριτηρίων για την αξιοπιστία μιας χώρας.

Η Ελλάδα, από την προ κρίσεως εποχή ακόμη, είχε και έχει σοβαρό θέμα αξιοπιστίας. Σχεδόν σε όλους τους τομείς. Η «ανάγκη” (θου Κύριε φυλακείν…) των πολιτικών «να επιδείξουν έργο” οδηγούσε σε συνεχείς εναλλαγές πολιτικών σε όλους τους τομείς, σχεδόν. Μόνο στην άμυνα (κυρίως στις πηγές προμήθειας εξοπλισμών) και σε ορισμένα εθνικά θέματα (π.χ. δόγμα Κυπριακού), οι κυβερνήσεις και οι υπουργοί των τελευταίων τριάντα και παραπάνω χρόνων, ακολουθούσαν τα βήματα των προκατόχων τους. Και η αλλοπρόσαλλη αυτή κατάσταση επιδεινώθηκε εξαιρετικά, από την έναρξη της κρίσης και ύστερα…

Φυσικό επόμενο, η Ελλάδα να μην χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης και εμπιστοσύνης, διαχρονικά. Όταν δε βρέθηκε στην θέση να χρειάζεται δανεισμό εκατοντάδων εκατομμυρίων, αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία και καχυποψία. Οι οποίες μεγεθύνθηκαν εκθετικά, όταν έγινε αντιληπτό από τις άλλες χώρες-μέλη της Ευρωζώνης το πως είχε βρεθεί στην δεινή θέση και πως συγκάλυπτε επί χρόνια, τα προβλήματα.

Παρ’ όλα τα παραπάνω, τα χρήματα δόθηκαν. Υπό αυστηρούς όρους και εποπτεία. Η Ευρωπαία της Βαλκανικής όμως, δεν θεώρησε σωστό να «πειθαρχήσει”. Κάποια διαστήματα εφάρμοζε αυτά που είχε συμφωνήσει και κάποια άλλα όχι. Με αποτέλεσμα οι πιστωτές να γίνονται συνέχεια όλο και πιο δύσπιστοι, όλο και πιο καχύποπτοι. Όπως επίσης και να μην επιτυγχάνονται κρίσιμοι στόχοι των Προγραμμάτων προσαρμογής και να έχουμε συνεχώς αναταραχή και αβεβαιότητες για μεγάλα χρονικά διαστήματα…

Όταν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κέρδισε τις εκλογές του 2015 και δημιούργησε το έπος της Βαρουφακειάδας, η εμπιστοσύνη προς τη χώρα, τις ικανότητες και τις προθέσεις της, βρέθηκε στο ναδίρ. Ήταν ήδη αρκετά χαμηλά από το καλοκαίρι του 2014, με τα τερτίπια του WOW-Γιάνη, έφτασε στα τάρταρα…

Η εντυπωσιακή κυβίστηση α λα Τσίπρας 2015, και η μετέπειτα συμπεριφορά μέχρι τα τέλη του φθινοπώρου 2015, βελτίωσαν αισθητά την κατάσταση. Η πρώτη αξιολόγηση, η οποία διήρκεσε έξι μήνες αντί των προγραμματισμένων 45 ημερών, έφερε νέα σοβαρή επιδείνωση. Αυτή όμως «επιδιορθώθηκε” με το «κλείσιμο που δεν ήταν κλείσιμο” της, τον περασμένο Ιούνιο.

Το κλίμα συνέχισε να είναι σχετικά καλό (η μεγάλη εμπειρία του Ευκλείδη Τσακαλώτου, σε μεγάλα και σοβαρά ξένα πανεπιστήμια, βοηθά τρομερά) μέχρι τα τέλη του προηγούμενου Σεπτεμβρίου. Από εκεί και πέρα όμως, τα πράγματα πήραν την κάτω βόλτα. Με κατακόρυφη κλίση, από ένα σημείο και μετά…

Εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι η δυσπιστία, η καχυποψία, αγανάκτηση και ο θυμός σε κάποιες περιπτώσεις δεν αντικατοπτρίζουν τα συναισθήματα των Ευρωπαίων ηγετών και πολιτικών. Αυτοί απλά μεταφέρουν τα αισθήματα των ψηφοφόρων τους. Των φορολογουμένων οι οποίοι είναι εκείνοι που έχουν δώσει τα χρήματα τα οποία έχει δανειστεί η Ελλάδα. Και οι οποίοι, απλά, δεν μπορούν ν’ αντιληφθούν ή να κατανοήσουν την στάση της Ελλάδας…

Πράγμα το οποίο είναι απολύτως λογικό. Ποιος θα θεωρήσει παράλογο π.χ. το ότι δεν μπορεί ο Σλοβάκος συνταξιούχος να καταλάβει τους λόγους για τους οποίους είναι ανάγκη να περικοπεί (και αν όχι να περικοπεί, να μείνει στάσιμη) η σύνταξή του; Όταν ξέρει ότι αυτό συμβαίνει για να δανειστεί η χώρα του ώστε να δανείσει την Ελλάδα, κατόπιν;

Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν, οι Ευρωπαίοι είδαν την κίνηση του Αλέξη Τσίπρα να προχωρήσει σε παροχές, τουλάχιστον ως ανεύθυνη. 

 
Μετά δε και την ψήφιση των παροχών στην Βουλή, υπάρχει σοβαρότατο θέμα μονομερούς ενέργειας και παραβίασης των μέχρι τώρα συμφωνιών. 
 
Ότι άλλο λέγεται-διαρρέεται από το μέγαρο Μαξίμου, δεν ισχύει. 
 
Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι αυτή. 
 
Για μία ακόμη φορά, η Ελλάδα βρίσκεται έκθετη και εμφανίζεται εντελώς αναξιόπιστη απέναντι στις άλλες χώρες-μέλη της Ευρωζώνης, απέναντι στους πολίτες τους οι οποίοι την έχουν βοηθήσει. Και αυτό το γεγονός, αυτή η συμπεριφορά, δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά…

Ξέρετε ποιο είναι το μεγάλο ερώτημα που κυριαρχεί αυτές τις μέρες στην Ευρώπη; «Γιατί τώρα;” 

 
Δεν μπορούν να καταλάβουν, ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους ο Μεγάλος Ηγέτης διάλεξε αυτή την συγκεκριμένη στιγμή για να «κάνει επανάσταση”, ξανά. 
 
Η προφανής εξήγηση της δημιουργίας αφηγήματος εκλογών για δραπέτευση, δεν τους αρκεί. Την καταλαβαίνουν, αλλά δεν τους καλύπτει. Και πολύ λογικά.

Διότι σκέπτονται: 

 
«Αν εσύ θες να πας σ’ εκλογές, πήγαινε. Εμάς γιατί μας μπερδεύεις με τους μπελάδες σου;” 
 
Με αποτέλεσμα να κάθονται με το στόμα μισάνοιχτο και να ξύνουν το κεφάλι τους. Ενώ ταυτόχρονα, βλαστημούν την ώρα και την στιγμή που δέχτηκαν να δανειοδοτήσουν την Ελλάδα. 
 
Ενώ θα μπορούσαν να την αφήσουν (αν όχι το 2010, σίγουρα το 2015) να μεταβληθεί σε χώρα της υποσαχάριας Αφρικής, να της δώσουν και πέντε δεκάρες «ανθρωπιστικής βοήθειας” και να έχουν το κεφαλάκι τους ήσυχο, μια για πάντα.

Άδικο έχουν;

Σ.Σ. 1 Το ότι «μόνο μία χώρα αντιδρά στα μέτρα Τσίπρα” ΔΕΝ ΑΛΗΘΕΥΕΙ. Δεν γνωρίζω αν προέρχεται από το περιβάλλον Μαξίμου από το περιβάλλον Moscovici ή από οπουδήποτε αλλού. Η πραγματικότητα είναι πως δεν ισχύει. Η χθεσινή επίσημη ανακοίνωση του προέδρου του Eurogroup δεν αφήνει καμμιά αμφιβολία. Μιλά ξεκάθαρα για «μερικές χώρες-μέλη” (Some member states…). Το δε γεγονός ότι δεν ισχύει, επαληθεύεται πλήρως από πηγές στις Βρυξέλλες. Να το πούμε σε απλή γλώσσα, επρόκειτο για «γλαρόσουπα σερβιρισμένη σε ξεροψημένες φωλιές σανού”…

Σ.Σ. 2 H Real Madrid ή η Barcelona, όταν κερδίζουν τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό 10-0 στο 85’, δεν παίζουν άμυνα για να κρατήσουν το σκορ. Αντίθετα, τους «ρίχνουν και άλλα 5 γκολ, να έχουν να το θυμούνται. Αν παίξουν άμυνα δεν είναι Real ή Barca. Atletico Madid, Villarreal ή Σεβίλλη, μπορεί. Ποτέ όμως Μπάρτσα ή Ρεάλ. Η διαφορά βρίσκεται στο ποιες γράφουν ιστορία και το ποιες μένουν στην ιστορία, σαν μεγάλες ομάδες…

Πέτρος Λάζος
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top