Real opinions

Το ΔΝΤ δεν θα το συκοφαντείς, το ΔΝΤ…

Τα γεγονότα γύρω από τη διαπραγμάτευση για την ολοκλήρωση της 2ης αξιολόγησης, μέχρι προχθές το βράδυ, κυλούσαν ήρεμα. Μοναδικό σημείο προς διερεύνηση, ήταν εάν θα είχαμε άμεση ή όχι άφιξη της κυρίας Delia Velculescu (τελικά αφίχθηκε χθες, νωρίς το μεσημέρι).

Ξαφνικά, οι οθόνες πήραν φωτιά! Στα social media και σε όλα τα ειδησεογραφικά και οικονομικά sites, κυριάρχησε μια είδηση. Ο επικεφαλής οικονομολόγος Maurice Obstfeld και ο Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Γραφείου του Δ.Ν.Τ., «σκληρός” Poul Thomsen έγραψαν ένα άρθρο (εδώ στα Ελληνικά) στο blog του Ταμείου, με τίτλο: «Το ΔΝΤ δεν ζητάει περισσότερη λιτότητα για την Ελλάδα”. Όπως είναι ευνόητο, ξέσπασε θύελλα! Έγινε της κακομοίρας…

Το πρωί της Τρίτης, απάντησε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Αντιπαραθέτοντας στα όσα είπε το Ταμείο, αυτά που είπε το… Δ.Ν.Τ. και χρησιμοποιώντας τα ίδια στοιχεία περί φτώχειας, με τα οποία το Ταμείο αποδεικνύει ότι γίνεται κακή διαχείριση της κρίσης! Ειλικρινά, είναι δύσκολο ν’ αποφασίσει κανείς, αν η απάντηση του συμπαθέστατου Euclid, είναι για γέλια ή για κλάματα…

Όσο για τις επίσημες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου κυρίου Δημήτρη Τζανακόπουλου περί ψευδών στοιχείων του Δ.Ν.Τ., ας τον ενημερώσει κάποιος ότι ΟΛΑ τα στοιχεία στο συγκεκριμένο άρθρο προέρχονται από τους επίσημους προϋπολογισμούς του Ελληνικού κράτους. Και αυτούς των ετών 2016 και 2017…

Σε κάθε περίπτωση όμως, τα επικοινωνιακά λίγη σημασία έχουν. Το σημαντικότερο στην συγκεκριμένη κατάσταση την οποία βρίσκεται η Ελλάδα, είναι το τι λέει το Δ.Ν.Τ. και αν οι θέσεις του ευσταθούν, εάν είναι έγκυρες και ρεαλιστικές.

Τα περιεχόμενα του άρθρου δεν διαφέρουν ούτε κατ’ ελάχιστο από τις γνωστές θέσεις-προτάσεις του, τις οποίες (ανεπίσημα) μαθαίνουμε μέσω των μέσων ενημέρωσης και διάφορων διαρροών. Η συγκεκριμένη δημοσίευση όμως, αλλάζει ριζικά την εικόνα η οποία έχει δημιουργηθεί στο ευρύ κοινό, ως προς το «ποιος είναι ποιος” στην διαπραγμάτευση. Το «κακό Δ.Ν.Τ. που ζητά συνεχώς, ολοένα και μεγαλύτερη λιτότητα”, είναι ένας μύθος (οι τακτικές αναγνώστριες και αναγνώστες της στήλης, είναι ενήμεροι από παλιότερα άρθρα).

Γιατί είναι μύθος; Διότι η επιλογή πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 3,5%, η οποία αναγκαστικά οδηγεί σε περισσότερη λιτότητα, είναι πρόταση της Ευρωζώνης και επιλογή της Ελληνικής κυβέρνησης! Ω, ναι! Ο Euclid επέλεξε το 3,5%. Και δεσμεύτηκε σε αυτό. Τόσο στην συμφωνία του Ιουλίου 2015, όσο και στην πρόσφατη απόφαση του Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου…

«Καλά και ο κόφτης με συγκεκριμένα μέτρα που ζητά, να νομοθετηθεί από τώρα;”. Δεν είναι τίποτε άλλο από το φυσικό επακόλουθο της κυβερνητικής επιλογής. Το Ταμείο επιμένει (και πολύ καλά κάνει, αλλιώς δεν θα ήταν σοβαρός συνομιλητής) ότι «τα μέτρα πρέπει να έχουν λογική και οι αριθμοί να βγάζουν νόημα”. Από την στιγμή κατά την οποία ο στόχος πλεονάσματος επιλέγεται να είναι 3,5%, απαιτούνται νέα μέτρα. Τα οποία είναι απαραίτητο να νομοθετηθούν από τώρα, ώστε να υπάρχει αξιοπιστία στο Πρόγραμμα…

Εκτός από την παραπάνω «αποκάλυψη” στο ευρύ κοινό, οι δύο κορυφαίοι παράγοντες του Δ.Ν.Τ., προχωρούν αρκετά παραπέρα. Με δεδομένα και αδιάσειστα στοιχεία, εξηγούν τους λόγους για τους οποίους το τρίτο Πρόγραμμα δεν μπορεί, σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, να προσφέρει ανάπτυξη και σταθερότητα για την Ελλάδα…

Διευκρινίζουν ότι το να δίνεται το 11% του Α.Ε.Π. (σ.σ. αντιστοιχεί σε περίπου 36% των εσόδων του προϋπολογισμού) στην πληρωμή συντάξεων και το ασφαλιστικό δεν μπορεί να είναι σε καμία περίπτωση βιώσιμο σε βάθος χρόνου. Ειδικά ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος βρίσκεται στο 2,25% του Α.Ε.Π. Και ότι, για να έχει αναπτυξιακή προοπτική η χώρα, χρειάζεται αυτά τα χρήματα να διατεθούν σε νέες υποδομές, δημόσιες επενδύσεις κ.ά. Καθώς τα τελευταία χρόνια, λόγω της κρίσης και της διαχείρισης η οποία έγινε, η Ελλάδα έχει μείνει πίσω, οι υπάρχουσες υποδομές έχουν φθαρεί και αδυνατούν να στηρίξουν ή, έστω, να υποστηρίξουν τον εκσυγχρονισμό της Ελληνικής οικονομίας. Πολύ δε περισσότερο, να την διατηρήσουν σε μακροπρόθεσμη αναπτυξιακή πορεία (σ.σ. όχι αυτό δεν είναι λιτότητα. Το όφελος από την περικοπή των συντάξεων, θα κατευθυνθεί σε αναπτυξιακούς στόχους. Αυτό λέγεται μεταρρύθμιση)…

Αντίστοιχη μεταρρύθμιση προτείνουν ζητώντας την αλλαγή του τρόπου φορολόγησης και την (σαφέστατα δικαιότερη) ανακατανομή των φορολογικών βαρών στους πολίτες. Σε αυτό το σημείο εξηγούν το λόγο για τον οποίο θεωρούν σωστό να μειωθεί το αφορολόγητο όριο στα εισοδήματα, με ταυτόχρονη μείωση των φορολογικών συντελεστών γενικά. Πράγμα το οποίο δεν ακούγεται καθόλου, μα καθόλου, παράλογο. Μιας και, με το αφορολόγητο που ισχύει σήμερα, το 52% όσων έχουν εισοδήματα από μισθωτές υπηρεσίες, δεν πληρώνουν καθόλου φόρο για αυτά. Και γίνεται ακόμη λογικότερο, όταν σκεφθεί κάποιος ότι ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος βρίσκεται στο 8%…

Ένα άλλο σημείο το οποίο τονίζουν στο άρθρο τους οι κύριοι Όμπσφελντ και Τόμσεν, είναι η απόλυτη ανάγκη αναδιοργάνωσης και εκσυγχρονισμού του δημοσίου. Καθώς θεωρεί πως και αυτό δεν είναι σε θέση να δώσει τ’ αποτελέσματα τα οποία απαιτούνται για μια μακροχρόνια, ουσιαστικά αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Όχι, το Ταμείο δεν ζητά ούτε απολύσεις, ούτε μειώσεις μισθών στο δημόσιο (εννοείται ότι στην αναδιοργάνωση θα υπάρξουν ξεκαθαρίσματα οργανισμών, δικαιότερα και ακριβέστερα μισθολόγια κ.λπ.). Λέτε να μην ξέρει τι λέει; Αλλά ξέχασα, το Δ.Ν.Τ. δεν είναι «νεοφιλελεύθερο”. Τι; Είναι; Ή όχι;

«Μα δεν είναι όλες οι προβλέψεις του Δ.Ν.Τ. μέχρι τώρα, λανθασμένες;” Ναι, είναι! Όχι όλες, αλλά μερικές και μάλιστα σημαντικές, είναι. Το Ταμείο το έχει αναγνωρίσει και έχει ζητήσει συγνώμη, για τα (όποια) λάθη του. Στο συγκεκριμένο άρθρο όμως δεν γίνονται προβλέψεις, με την στενή έννοια του όρου. Θα έλεγε κανείς, απλοϊκά, ότι πρόκειται για την εισαγωγική επεξήγηση ενός αναπτυξιακού σχεδίου. Το οποίο έρχεται να επαναφέρει μια οικονομία στην σωστή κατεύθυνση, μετά από ένα σχετικά μακροχρόνιο «ξεστράτισμα”.

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος κάτοχος βραβείου Νόμπελ Οικονομίας (καλύτερα δε, να μην αναφερθούμε στις προβλέψεις ορισμένων από αυτούς) για να καταλάβει ότι π.χ. χωρίς ανανέωση και εκσυγχρονισμό υποδομών, δεν μπορεί ν’ αναπτυχθεί μία οικονομία. Ή ότι το να κατευθύνει μία χώρα το 11% του Α.Ε.Π. της σε πληρωμή συντάξεων, ενώ για την κάλυψη των ανέργων και την πρόληψη της φτώχειας, ξοδεύει ελάχιστα, δεν είναι κοινωνικά βιώσιμο.

Είναι όμως αναγκαίο να είναι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει σε πλήρη και αποτελεσματική λειτουργία, το όργανο που υπάρχει ανάμεσα στα δυο του αυτιά…

Πέτρος Λάζος
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top