Real opinions

Καφενείον η Ελλάς!

Τα ξημερώματα του Σαββάτου απεβίωσε ο πρώην Πρόεδρος της Κούβας, Fidel Castro.
Και ξαφνικά, η Ελλάδα ολόκληρη, βρέθηκε να διαφωνεί για το εάν «ήταν καλός ή κακός ηγέτης ο Fidel Castro;».

Απίστευτο κι όμως, ελληνικό!

Φυσικά, αυτή η διαφωνία εξελίχθηκε με τον συνηθισμένο ελληνικό τρόπο. 

Το τι γράφτηκε και ακούστηκε, δεν περιγράφεται. 
Τι θαυμασμός εκφράστηκε για τα θαύματα που πέτυχε με το εθνικό σύστημα υγείας, τι πως η Κούβα είχε το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα, τι ότι η Κούβα πρέπει να συγκρίνεται μόνο με χώρες της Λατινικής Αμερικής (λες και οι κάτοικοι των χωρών της συγκεκριμένης ηπείρου και του νησιού της Καραϊβικής ειδικότερα, δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με όλους εμάς τους υπόλοιπους κατοίκους του πλανήτη Γη – πόσο ρατσιστικό αλήθεια;) κ.ο.κ. 
Ο ουρανός ήταν το όριο…

Ο Μεγάλος Ηγέτης μάλιστα τον «αποχαιρέτησε» γράφοντας στο Twitter: 

«Αντίο κομαντάντε. Ως την παντοτινή νίκη των λαών». Το δε Γραφείο Τύπου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση με τίτλο «Το άστρο του Φιντέλ Κάστρο θα λάμπει για πάντα«.

Όπου, ανάμεσα στ’ άλλα, ανέφερε ότι: 

«…Οι αγώνες του αποτελούν τη μεγαλύτερη παρακαταθήκη για ολόκληρη την ανθρωπότητα…». 
Αν είναι δυνατόν!

Το αν και σε ποιο βαθμό αντιπροσώπευαν την αλήθεια ή/και την πραγματικότητα όσα γράφτηκαν/ακούστηκαν, καλύτερα να μην εξεταστεί (στη συντριπτική πλειοψηφία τους, παραμύθια της Χαλιμάς ήταν αλλά είναι άσχετο). Διότι όλα, μα όλα, ξεπερνιόνται από το εξής γεγονός: 

Ο Πιστός (fidel σημαίνει πιστός, κατά λέξη στα Ισπανικά) ήταν ένας στυγνός τύραννος, ένας απαίσιος δυνάστης.

Ο οποίος, μαζί με τ’ αδέλφια του, «είχαν μετατρέψει τη χώρα σε μια τεράστια φυλακή περικυκλωμένη από τη θάλασσα», σύμφωνα με την ίδια την αδελφή του. Όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει την Κούβα το 1964 (5 μόλις χρόνια μετά την άνοδο στην εξουσία), παρ’ όλη τη συμμετοχή της στην «επανάσταση»…

Σε απλά ελληνικά, ο Μαρξιστής – Λενινιστής (σας θυμίζει κάτι;) Castro πήρε δια της βίας (από τον δικτάτορα Fulgencio Batista) την εξουσία, δεν έκανε ποτέ εκλογές στα 57 χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία το καθεστώς (σε σχετική ερώτηση, κάποτε απάντησε ο ίδιος: 

«Έχουμε βρει άλλες μορφές Δημοκρατίας», ΤΟΣΟ δημοκράτης ήταν) και βασάνισε, φυλάκισε ή και εκτέλεσε όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Καλύτερα δε, να μην αναζητήσει κανείς την τύχη π.χ. όποιας-ου είχε την απερισκεψία να παραδεχτεί δημόσια την ομοφυλοφιλία της-ου, στην Κούβα.

Αν κάποιος διαφωνεί για το ποιόν του «επαναστάτη», ας ψάξει να βρει π.χ. τι και ποιοι πραγματικά ήταν οι marielitos.

Το ουσιαστικό είναι, ότι δεν υπάρχει απολύτως κανείς λόγος συζήτησης για τα επιτεύγματα του άνδρα. Επειδή αυτά στηρίχτηκαν στον τρόμο, τον φόβο και την καταδυνάστευση των άλλων. Μόνο. Τόσο απλά…

Αυτό όμως που εξέπληξε περισσότερο, ανάμεσα σε όλα όσα διαδραματίστηκαν στην Ελλάδα σχετικά με τον θάνατο του αιμοσταγή δικτάτορα, δεν είναι κανένα απ’ τα παραπάνω. Ούτε κάποια άλλη αναφορά, εξωφρενική ή όχι. 

Είναι το ίδιο το γεγονός. 

Για σκεφτείτε το λίγο! 

Μια ολόκληρη χώρα, η οποία βρίσκεται σε βαθιά οικονομική (και όχι μόνο) κρίση, ασχολήθηκε επί ώρες (τουλάχιστον) για το ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Πρόεδρος της Κούβας.

Μιας χώρας-νησί με ελάχιστη έως καθόλου άμεση ή έμμεση επήρεια στα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, η οποία διαδραμάτισε αξιοσημείωτο ρόλο στη διεθνή σκηνή, τον Οκτώβριο του 1962 (με την κρίση των Ρωσικών πυρηνικών πυραύλων)! 

Διάολε, ούτε σημαντικό αριθμό τουριστών δεν στέλνει στην Ελλάδα (για όσους δεν γνωρίζουν, η έκφραση «Κουβανός τουρίστας» χρησιμοποιείται στο εξωτερικό όπως χρησιμοποιούταν παλιότερα στην Ελλάδα η αντίστοιχη για τους Αλβανούς)! Εκτός, βέβαια, αν περιμένουμε ν’ ανέβει ο τουρισμός της χώρας, εξ’ αιτίας μερικών «εκλεκτών» του καθεστώτος και της οικογένειας Castro…

Μήπως η Ελλάδα έχει περισσότερους από 1.100.000 ανέργους;

Μήπως η οικονομία της βρίσκεται σε ύφεση τα επτά από τα τελευταία οκτώ χρόνια; 
Μήπως πλησιάζουμε, κάθε μέρα και περισσότερο, την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση; 
Μήπως βαδίζουμε ολοταχώς για τον Τρίτο Κόσμο;

Όχι βέβαια! Ποιος χαζός τα λέει αυτά; 

Για αυτό και έχει μεγάλη σημασία πόσο καλός (ή κακός) ήταν ο El Comandante και η επιτυχία (ή η αποτυχία) της επανάστασής του. 
Γι’ αυτό και πρέπει να μας καίει και να μας «ΚΟΦΤΗ» πόσο καλό σύστημα εκπαίδευσης (ή υγείας ή σωφρονισμού ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο) έφτιαξε.

Ώρες, ώρες απορώ, ειλικρινά και βαθιά, πως στον δαίμονα κατάφερε τούτη η χώρα και βρίσκεται ακόμη ανάμεσα στον πολιτισμένο κόσμο.

Καλή μας τύχη!

Πέτρος Λάζος
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top