Real opinions

Το «δίκαιο» του «αγώνα»

Στη φράση το ‘Δίκαιο του Αγώνα’ πάει κάθε φορά το μυαλό μου όταν βλέπω την άνεση με την οποία η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ καταπατά το ιδεολογικό της στίγμα.
Ένα στίγμα, το οποίο οικοδομήθηκε με κόπο πάνω σε περπατημένα χιλιόμετρα σε αντι-ιμπεριαλιστικές πορείες, μαραθώνιες ‘ζυμώσεις’ σε κουτούκια μεταξύ τσίπουρου και τυροκαφτερής και στα εβδομαδιαία ιδεολογικά μαθήματα στις ΚΟΒ.

Αυτό ήταν το ρητό-απόφθεγμα που ένας καλός μου φίλος και μέλος της ΚΝΕ συνήθιζε να κλείνει τις ατέλειωτες ιδεολογικές διαμάχες μας όταν του τέλειωναν τα επιχειρήματα κατά τη διάρκεια των φοιτητικών μας χρόνων.

Έτσι λοιπόν το ‘Δίκαιο του Αγώνα’ επέβαλλε να χτίζουμε καθηγητές στα γραφεία τους κι ας ξέραμε μέσα μας ότι δεν ήταν σωστό…

Το ‘Δίκαιο του Αγώνα’ απαιτούσε να κάνουμε κατάληψη κι ας βλέπαμε ότι υποβαθμίζαμε τα πτυχία μας…

Το ‘Δίκαιο του Αγώνα’ επέτρεπε τη σιωπηλή συμμαχία με τους Δαπίτες κατά των μπαχαλάκηδων και έπειτα την καταδίκη των κατασταλτικών πρακτικών των ‘Κενταύρων’…

Το ‘Δίκαιο του Αγώνα’ επίτασσε τη νοθεία στα ψηφίσματα των Γενικών Συνελεύσεων με διπλοψηφίες κι ας λέγαμε ότι μαχόμαστε για τη Δημοκρατία…

Το ‘Δίκαιο του Αγώνα’ γίνονταν άλλοθι και για το φακέλωμα των πιο προσωπικών στοιχείων από την Καθοδήγηση οποιουδήποτε φοιτητή θα μπορούσαμε να εντάξουμε στις γραμμές μας, ακόμα και αν αυτός ήταν ο καλύτερος μας φίλος…

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μεγάλωσε και έμαθε την πολιτική ο Αλέξης Τσίπρας. Στις καταλήψεις, στα αμφιθέατρα και στις διαδηλώσεις ο Αριστερός Πρωθυπουργός μας διδάχθηκε ότι η ταξική πάλη δεν είναι απλά μια ιδεολογία αλλά ένα φυσικό φαινόμενο.

Οι προλετάριοι οφείλουν κάτω από τη σοφή καθοδήγηση της μαρξιστικής αυθεντίας να σπάσουν τις αλυσίδες τους. Και αυτός, ένας από τους πρωτοπόρους του λαϊκού αγώνα, είχε το δικαίωμα να παραβιάζει κάθε νόμο, να βάζει στην άκρη κάθε ηθικό φραγμό και με θράσος να εκμεταλλεύεται οποιοδήποτε μέσο θα τον έφερνε πιο κοντά στην εξουσία.

Εξάλλου, όπως έμαθε και στα ιδεολογικά μαθήματα της ΚΝΕ, ο Λένιν δεν δίστασε να καθαρίσει μέχρι και τους ναύτες της Κροστάνδης που έγραψαν μερικές από τις πιο ηρωικές σελίδες στην Οκτωβριανή Επανάσταση.

Ποιός ο λόγος λοιπόν να πειθαρχούσε σε Αλαβάνους και Λαφαζάνηδες όταν η ιδεολογική συνέπειά τους αποτελούσε εμπόδιο μπρος στο ιστορικό πεπρωμένο της εγκαθίδρυσης μιας Αριστερής Κυβέρνησης;

Έτσι, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, η ευκαιρία για την κατάληψη της εξουσίας έστω και μέσω εκλογών αντί βίας (εδώ το πάθημα της Βάρκιζας προφανώς έγινε μάθημα!!), δεν θα πήγαινε χαμένη.

Αυτός ο μπαρουτοκαπνισμένος ηγέτης του κινήματος είχε μάθει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Απλά αυτή τη φορά το τίμημα δεν ήταν το ψήφισμα μιας Γενικής Συνέλευσης στα αμφιθέατρα του κτιρίου ‘Γκίνη’, αλλά η κυβέρνηση μιας ταλαιπωρημένης χώρας. Και ήταν έτοιμος από καιρό να μην αφήσει τίποτα να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο του.

Εξάλλου όπως φάνηκε και στην πορεία, η διακυβέρνηση της Ελλάδας δεν διέφερε και πολύ από τα φοιτητικά χρόνια της αθωότητας.

Τότε κλείδωνε με πείσμα σχολεία και πανεπιστημιακές σχολές για να ζητήσει κι άλλα κονδύλια για την παιδεία. Τώρα απλά έκλεισε τις τράπεζες για να απαιτήσει δάνεια χωρίς όρους από την Συντηρητική Ευρώπη.

Τότε καλούσε στο πλευρό τους πάντες για να φαίνονται μαζικές οι πορείες, ακόμα και αυτούς που δεν θα έπαιρνε ποτέ μαζί του στο ρακομελάδικο με τις Συντρόφισσες. Τώρα απλά κανόνιζε να βλέπει τακτικά το Φώτη και να τον στύβει σα λεμόνι, ώσπου ξέχασε να σημειώσει το όνομά του στον ανασχηματισμό.

Τότε φρόντιζε μαζί με το Νίκο να κρατήσει στα χαμηλά αξιώματα της ΟΒας όποιον Σύντροφο είχε παραπάνω νοημοσύνη από αυτή που έπρεπε ώστε να μην γίνει απειλή για τη παντοδυναμία του. Τώρα απλά έστειλε τη Ζωή στη Προεδρία της Βουλής για να μην την έχει μέσα στα πόδια του και ‘για να τους τρελάνει όλους’.

Τότε κάλυπτε τους εμπρησμούς δημοσίων κτηρίων. Τώρα απλά προκάλεσε το ολοκαύτωμα της οικονομίας μιας ολόκληρης χώρας.

Αυτός είναι ο Πρωθυπουργός μας και το κρύο αίμα του δεν είναι παρά η συνέπεια της αποτυχίας του πνευματικού κόσμου της Ελλάδας.

Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράγωγο της Ελληνικής κοινωνίας της μεταπολίτευσης που έκλεινε τα μάτια μπρος σε κάθε είδους αριστερή ιδεοληψία που σάπιζε από μέσα τα σχολεία και τα πανεπιστήμια της.

Πράγματι, ο Αλέξης Τσίπρας δεν αποτελεί τίποτε παραπάνω από τον καθρέπτη χιλιάδων νέων με ανησυχίες και οράματα που το Ελληνικό κράτος παρέδωσε αμαχητί στους ινστρούχτορες της Αριστεράς.

Στο όνομα μιας κατ’ επίφαση δημοκρατικότητας, η Ελληνική Δημοκρατία χάρισε ένα από τα πιο αξιόλογα κομμάτια της νεολαίας της, στους κομματικούς Καθοδηγητές που έπαιρναν την οργή, το ρομαντισμό και την απογοήτευση της και τα μετέτρεπαν σε στείρα διαμαρτυρία, οκνηρία και καταστροφή.

Πόσο διαφορετική θα ήταν άραγε η τύχη της χώρας μας αν τα εκπαιδευτικά της ιδρύματα είχαν μάθει σε αυτές τις 42 χρόνων ‘χαμένες γενιές’ τις αρετές της δημιουργίας, της ελεύθερης σκέψης και της αριστείας;

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ
conservativegreece.com

Πηγή

Popular

To Top