Real opinions

Πολιτική της μετα-αλήθειας – Ο Τραμπ, ο Τσίπρας και η αντιστροφή της πραγματικότητας

Οποίο κι αν είναι το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών… η δήλωση του Ντόναλντ Τράμπ ότι ο Μπάρακ Ομπάμα είναι ο ιδρυτής του ISIS -και η Χίλαρυ ο συνιδρυτής φυσικά…- σίγουρα θα μείνει στην ιστορία των εκλογικών αναμετρήσεων (εντός και εκτός ΗΠΑ).
Διεθνείς αναλυτές ήδη έδωσαν και όνομα σε αυτήν τη νέου τύπου πολιτική, όπου η αλήθεια των ισχυρισμών δεν έχει απολύτως καμία σημασία.

Αυτό που έχει σημασία είναι οι εντυπώσεις που δημιουργείς και το πόσο εύστοχα απευθύνεσαι στο συναίσθημα η καλύτερα στην οργή των ψηφοφόρων.

Ζούμε στην εποχή των «post truth politics».

Μήν πάτε μακριά. Αυτά δεν είναι «αμερικανιές».

Οι οπαδοί του BΡΕΧΙΤ κέρδισαν το δημοψήφισμα υποστηρίζοντας με πάθος το (απολύτως ψευδές) επιχείρημα ότι η Μεγάλη Βρετανία πληρώνει κάθε εβδομάδα στις Βρυξέλλες 350 εκατομμύρια στερλίνες και πως η αποδέσμευση από την Ευρώπη θα επιτρέψει την ενίσχυση με αυτό το ποσό, του Εθνικού Συστήματος Υγείας. (Χρειάστηκαν μόλις λίγα 24ωρα μετά τη νίκη, για να ομολογήσει ο λαϊκιστής Φάραντζ ότι η υπόσχεση ήταν ένα μεγάλο παραμύθι…).

Σε ένα πρόσφατο αφιέρωμα του Economist στο ψέμα (στην πολιτική), μια απο τις πιό ενδιαφέρουσες επισημάνσεις ήταν η έρευνα του νομπελίστα ψυχολόγου Ντανιέλ Καχνεμαν, συγγραφέα του βιβλίου «Thinking, Fast and Slow» όπου υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι έχουν μια φυσική τάση να αγνοούν τα σκληρά γεγονότα, γιατί αυτό υποχρεώνει τον εγκέφαλο να εργαστεί περισσότερο.

Γι’ αυτό και αποδέχονται ενστικτωδώς, χωρίς δυσκολία, τις πληροφορίες που τους διοχετεύονται, γιατί το να αποδείξεις την αναλήθεια των ισχυρισμών απαιτεί έξτρα δουλειά που δεν επιθυμείς να κάνεις.

Αναλύοντας τους λόγους για τους οποίους αυτή η νέα πολιτική (post truth politics) σαρώνει στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και στην Ευρώπη (βλέπε Λε Πέν), ο Economist σημειώνει δυο ακόμα σημαντικές εξελίξεις.

Πρώτον την δυσπιστία των πολιτών απέναντι στις ελίτ, τις αυθεντίες και τους καθιερωμένους θεσμούς (όπως τα media που έχουν σαν οδηγό την αναζήτηση της αλήθειας) αλλά και ο νέος τρόπος ενημέρωσης μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων μέσω των social media. (Όπου οι αλγόριθμοι εταιρειών όπως η Google συχνά λειτουργούν σαν μηχανισμός επιβεβαίωσης της μιας άποψης).

Διαβάζοντας την ανάλυση του Economist το μυαλό μου γυρίζει στην Ελλάδα.

Όπου προ ημερών ο Γιώργος Τσίπρας (ο εξάδελφος) δήλωσε -χωρίς ίχνος αυτοκριτικής -στην σύνοδο κορυφής Ευρώπης- Αραβικών χωρών, ότι είναι «υπερήφανος για την ιδιωτικοποίηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων, για την συμφωνία με την Cosco αλλά και για το σχέδιο ανάπλασης του Ελληνικού».

Τι σημασία έχει αν προεκλογικά, ο (σοβαρός) Σταθάκης δήλωνε ότι η «πώληση της δημόσιας αυτής υποδομής (των 14 αεροδρομίων) προσβάλει ευθέως το δημόσιο συμφέρον».

Ποιός νοιάζεται που ο ίδιος ο πρωθυπουργός έλεγε για το Ελληνικό ότι είναι το «τοπόσημο (sic) των αγώνων των κινημάτων πόλης για την υπεράσπιση του δημόσιου χώρου».

Τι κι αν ο Συριζα κέρδισε τις εκλογές με δηλώσεις σαν αυτές του κυρίου Δρίτσα για το λιμάνι του Πειραιά, ότι δηλαδή «είναι στρατηγικής σημασίας παραγωγική μονάδα για την πόλη του Πειραιά και πρέπει να παραμείνει στο δημόσιο»…

Σε μια χώρα με πολίτες εξουθενωμένους από την κρίση, όπου οι θεσμοί είχαν χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας (αφού ούτε την κρίση προέβλεψαν ούτε είχαν σχέδιο για την έξοδο απο αυτήν), όπου τα media και η κριτική τους στις ανέφικτες προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρήθηκε καθοδηγούμενη από πολιτικές σκοπιμότητες (διαπλοκή γάρ), οι πολίτες ήταν πρόθυμοι να πιστέψουν ότι ένας «ψεύτικος κόσμος» ήταν εφικτός.

Υ.Γ. Σε μια αντιστροφή της πραγματικότητας, κύκλοι του Συριζα πανηγύριζαν προχθές γιατί το αμερικανικό περιοδικό Atlantic συμπεριέλαβε στην λίστα των πολιτικών τύπου Τραμπ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μόνο που το περιοδικό έγραφε το ακριβώς αντίθετο. Ότι δηλαδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κληθεί να μαζέψει τη ζημιά απο πολιτικούς τύπου Τραμπ, όπως ο Αλέξης Τσίπρας.


Του Μανώλη Καψή
capital.gr

Πηγή

Σχολίαστε

Popular

To Top