Real opinions

Μιά επικίνδυνη συζήτηση

Μάλλον το συνηθίσαμε και το τραβάει πλέον ο οργανισμός μας.

Δεν εξηγείται αλλιώς ότι στην επικαιρότητα εμφανίζονται προβλέψεις για το ενδεχόμενο να μας περιμένει ένα ακόμη Μνημόνιο το 2018. Υποβοηθούμενες και από κάποιες αντίστοιχες αναφορές στη… Γερμανία, που εξυπηρετούν εσωτερικές -προεκλογικές- επιδιώξεις της πολιτικής ζωής τους.

Με άλλα λόγια κάποιοι διατείνονται ότι εφόσον η σημερινή κυβέρνηση αντέξει ως το 2019, όπως βεβαιώνει, ο Αλέξης Τσίπρας θα εγγραφεί στο βιβλίο Γκίνες: ο αριστερός Πρωθυπουργός που υπέγραψε δυο Μνημόνια.

Ασφαλώς το 2018 για την Ελλάδα βρίσκεται έτη φωτός μακριά, ώστε κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη. Εδώ δεν μπορούμε να διακρίνουμε σε ποια κατάσταση θα βρίσκεται η χώρα την επόμενη εβδομάδα.

Ενδεχομένως αυτό σημαίνει και ότι όλα μπορούν να συμβούν. Ακόμη και να προτείνει η κυβέρνηση τον στρατηγό Παπάγο για πρόεδρο του ΕΣΡ. Ή ακόμη και να μην υπάρξει τελικά ΕΣΡ.

Αλλά σε κάποια θέματα τα πράγματα είναι πολύ καθαρά. Ένα από αυτά ότι νέο Μνημόνιο δεν μπορεί να υπάρξει. Τουλάχιστον με την έννοια που είχαν τα τρία που ξέρουμε ήδη: δάνεια για δημοσιονομική προσαρμογή και μεταρρυθμίσεις. Ήτοι πολιτική απόφαση για χρηματοδότηση της Ελλάδας με αντάλλαγμα να αλλάξει τον εαυτό της.

Συνεπώς ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει όσο ισχύει το σημερινό Μνημόνιο. Και αυτό που πρέπει να γίνει προκύπτει ανάγλυφα: ως το 2018 η Ελλάδα να ζει με τα λεφτά της. Δηλαδή από την παραγωγή της να εξασφαλίζει την επιβίωση της και ταυτόχρονα να αποπληρώνει και τα δάνεια της.

Αν θα καταφέρει να βγει και στις αγορές είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων,οι περισσότεροι από τους οποίους είναι αστάθμητοι. Από την παγίωση υγιούς δημοσιονομικού προφίλ μέχρι την εσωτερική πολιτική σταθερότητα.

Σε κάθε περίπτωση πάντως νέος δανεισμός με τη μορφή που εξασφάλισαν τα τρία μνημόνια δεν θα είναι εφικτός. Γιατί απλούστατα στις περισσότερες, αν όχι σε όλες, τις χώρες της Ευρωζώνης οι κυβερνήσεις είναι αδύνατο να πείσουν, για μια φορά ακόμη, τα Κοινοβούλιά τους να εγκρίνουν νέα δάνεια προς την Ελλάδα.

Αυτές οι χώρες αποκαλούνται από την κυβέρνηση απαξιωτικά «δανειστές». Η αλήθεια όμως είναι ότι δανειστές έγιναν επειδή είναι εταίροι. Δανείζουν δηλαδή εδώ και έξι χρόνια την Ελλάδα επειδή η Ευρωζώνη πήρε την πολιτική απόφαση να διασώσει ένα μέλος της.

Οίκοθεν νοείται, που έλεγαν παλαιότερα και τα δημόσια έγγραφα, ότι σ’ αυτό το θέμα μόνο αυτές οι χώρες έχουν λόγο. Συνεπώς όσα λένε διάφοροι είναι ευχολόγια. Ακόμη και αν τα λένε ορισμένοι κοινοτικοί επίτροποι ή ο μουσαφίρης της 15ης Νοεμβρίου. Ούτε η Κομισιόν, ούτε η αμερικανική κυβέρνηση συμπεριλαμβάνονται στους «δανειστές».

Συμπέρασμα.

Η συζήτηση για 4ο Μνημόνιο, που θα επακολουθήσει δήθεν, είναι επικίνδυνη. Υποβάλει την ιδέα ότι, βρέξει – χιονίσει, η αποτροπή της χρεοκοπίας είναι εξασφαλισμένη. Άρα δεν βαριέσαι,έχει ο Θεός.

Ουδέν περισσότερο αποπροσανατολιστικό αυτή τη στιγμή.

Γιατί ούτε ο Θεός είναι δανειστής μας. Ούτε θα μπορούσε.

Όπως είπε ο Αϊνστάιν: «Δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο Θεός παίζει ζάρια με το σύμπαν».

Του Γιώργου Λακόπουλου
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top