Real opinions

Είναι η δημοκρατία, ανόητε!

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 και κατόπιν, παρατηρείται στην Ελλάδα μια συνεχόμενη πτώση στην ισχύ και την επήρεια την οποία έχουν στη συνείδηση των κατοίκων της, οι Θεσμοί του κράτους. Αυτό είναι αναμφίβολο.

Το τι ακριβώς έφταιξε για αυτήν την, πάνω από 40 χρόνια, πτωτική πορεία της αξίας τους, είναι πολύ δύσκολο να εντοπισθεί.

Ίσως την ευθύνη να έχουν τα μηνύματα από των elite της εποχής του ΄80 και του ’90, στο στυλ «Τσοβόλα δώστα όλα» και «είπαμε να πάρει ένα δωράκι, όχι και 500 εκατομμύρια δραχμές».

Ίσως να ευθύνονται οι πολλαπλές υποθέσεις διαφθοράς, για τις οποίες ελάχιστοι (έως κανένας) από τους υπαίτιους τιμωρήθηκαν.

Ίσως να είναι η σταδιακή μείωση του επιπέδου της παιδείας που παρείχε το κράτος.

Η πιθανότερη αιτία όμως είναι όλα τα παραπάνω και αρκετά ακόμη από όλα εκείνα τα οποία συνέβαιναν στην δημόσια ζωή τα τελευταία 35-40 χρόνια…

Το βέβαιο πάντως είναι ότι η χώρα βρέθηκε το 2008 να μπαίνει σε μία τρομακτικά μεγάλη οικονομική κρίση, έχοντας ήδη κάνει τεράστιες εκπτώσεις στην ισχύ και τη σημασία των Θεσμών της Ελληνικής Δημοκρατίας και την λειτουργία τους…

Φυσικά η κατρακύλα, όχι μόνο συνεχίστηκε αλλά και επιταχύνθηκε στη διάρκεια της κρίσης. Το Σύνταγμα, οι νόμοι, η Δικαιοσύνη, η Παιδεία κ.λπ. έγιναν απλές λέξεις, χάνοντας το μεγαλύτερο μέρος της σημαντικότητάς τους, στα μάτια του απλού πολίτη και της κοινωνίας.

Το ότι επέτρεψαν να συμβεί αυτό, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα (αν όχι το μεγαλύτερο) λάθη όλων των κυβερνήσεων, από το 2009 και μετά…

Αυτή η κατάπτωση στα μάτια του μυαλού του μέσου Έλληνα, είχε σαν αποτέλεσμα να ξεφύγει η κατάσταση από κάθε μέτρο, μόλις βρέθηκαν στο προσκήνιο άνθρωποι χωρίς τους ηθικούς φραγμούς οι οποίοι απαιτούνται από την ηγεσία μιας αστικής Δημοκρατίας. Δηλαδή μόλις ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έγινε κόμμα εξουσίας…

Χαρακτηριστικά παραδείγματα της νοοτροπίας του Μεγάλου Βοσκού και της ομάδας του,

ο τρόπος με τον οποίο εκμεταλλεύτηκε τις συνταγματικές επιταγές για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας ώστε να πάρει την (πολυπόθητη) εξουσία,

το κίνημα «Δεν Πληρώνω»,

οι παροτρύνσεις (με παροχή νομικών συμβουλών, μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις) για μη πληρωμή του ΕΝΦΙΑ,

οι «αυταπάτες» (Θου Κύριε…) του Αλέξη Τσίπρα στο ίδιο ζήτημα

…και τα τόσα άλλα εξωφρενικά, τα οποία βιώσαμε από την άνοιξη του 2012, μέχρι και τον Ιανουάριο του 2015…

Με βάση την προηγούμενη εμπειρία από άλλες υποψήφιες κυβερνήσεις, ένας λογικός άνθρωπος θα περίμενε ότι, με την κατάληψη της εξουσίας, αυτή η επικίνδυνη και προσβλητική στη νοημοσύνη συμπεριφορά, θα σταματούσε.

Όπως αποδείχτηκε από τα γεγονότα, ο λογικός αυτός άνθρωπος, στην περίπτωση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα έκανε λάθος.

Από τη «σκληρή διαπραγμάτευση», μέχρι το «Όχι» στην κάλπη που έγινε «Ναι» στην πράξη και το «παράλληλο πρόγραμμα», Θεσμοί, αξίες και η ίδια η Δημοκρατία, έγιναν τα απόλυτα πατσαβούρια.

Με μόνη χρήση να καθαρίζουν το έδαφος για την κατάκτηση και τη διατήρηση της καρέκλας, του κουμάντου, της εξουσίας…

Πολλοί (η συντριπτική πλειοψηφία πιθανότατα) θεωρούν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της διακυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ. είναι η πορεία, το καθοδικό spiral και ο αργός θάνατος της οικονομίας. Επειδή αυτά, ουσιαστικά επιβάλλονται από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές.

Δυστυχώς για όλους μας, αυτό έχει πάψει να ισχύει προ πολλού.

Μακάρι το πρόβλημα να ήταν η οικονομία. Ή, πιο σωστά, μακάρι να ήταν ΜΟΝΟ η οικονομία. Δεν είναι όμως…

Ναι, η οικονομία έχει πάρει καθοδική πορεία για τα καλά. Αν δε δεν συμβεί κάποιο θαύμα στα μυαλά των κυβερνώντων ή έχουμε πρόωρες εκλογές (ώστε ν’ αλλάξουν οι πολιτικές), το αποτέλεσμα είναι μαθηματικά βέβαιο.

Ακόμη και αν αλλάξουν τα εφαρμοζόμενα σήμερα το πρωί, ο δρόμος της ανάκαμψης θα είναι μακρύς, πολύ δύσκολος, πολύ επίπονος και με τεράστια εμπόδια. Αυτό, καλό θα είναι να το χωνέψουμε, να το έχουμε ως δεδομένο…

Το πρόβλημα όμως πλέον, είναι πολύ μεγαλύτερο.

Έχει πια επεκταθεί πολύ πιο πέρα από τα όρια της οικονομίας. Έχει γίνει βαθιά θεσμικό.

Οι προσπάθειες διάβρωσης και ελέγχου όλων των εξουσιών, ακόμη και της «άτυπης» τέταρτης, το έχουν ήδη μεταφέρει σε ένα άλλο επίπεδο. Αυτό της διατήρησης της Δημοκρατίας, της ίδιας της υπόστασης, της ύπαρξης του κράτους.

Αν δεν συμβεί κάτι το οποίο θ’ ανακόψει την πορεία προς τον πλήρη ευτελισμό, τον απόλυτο μηδενισμό των Θεσμών, θα πάψει να υφίσταται κράτος. Τουλάχιστον κάποιας μορφής, σύγχρονο, Ευρωπαϊκό κράτος.

Και τότε δεν θα υπάρχει κανένας λόγος ν’ ασχοληθεί κανείς με την έξοδο από την κρίση. Οικονομική ή άλλη…

Πέτρος Λάζος
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top