Οικονομία

Το χρέος μας …και η υπομονή τους

Από αύριο και μέχρι την Κυριακή, ο Έλληνας υπουργός οικονομικών θα βρίσκεται στην Ουάσιγκτον για την ετήσια Σύνοδο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Στην Αμερικανική πρωτεύουσα θα έχει σειρά συναντήσεων με διεθνείς ηγέτες και κορυφαίους παράγοντες.

Με αντικείμενο, το αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης για ελάφρυνση του χρέους, έως το τέλος του έτους. Παρά τη συμφωνία στο Eurogroup της 25ης Μαΐου. Συμφωνία την οποία έχει προσυπογράψει και η ελληνική πλευρά και την οποία, παρ’ όλη την υπογραφή, αγνοεί επιδεικτικά. Καταφέρνοντας έτσι, ένα ακόμη πλήγμα, στη διεθνή αξιοπιστία της και προκαλώντας μεγάλα προβλήματα και καθυστερήσεις στην εξέλιξη του 3ου Προγράμματος προσαρμογής. Δυσχεραίνοντας δηλαδή το έργο της η ίδια και επιβαρύνοντας την κατάσταση της χώρας. Αποκλειστικά και μόνον για κομματικά και πολιτικά οφέλη…

Έχουμε εξηγήσει πολλές φορές μέχρι σήμερα ότι, η (οποιασδήποτε μορφής) απομείωση του ελληνικού χρέους, δεν αποφέρει καμία ουσιαστική βελτίωση στην οικονομία, στο άμεσο μέλλον.

Και επομένως, μπορεί άνετα να πραγματοποιηθεί σε μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα.

Διότι:

Α. Η Ελλάδα είναι πλήρως χρηματοδοτημένη μέχρι την 1/1/2019. Και αργότερα εάν παραστεί ανάγκη. Καθώς, φυσικά, δεν υπάρχει περίπτωση οι Ευρωπαίοι να διακινδυνεύσουν τα εκατοντάδες δισ. ευρώ με τα οποία έχουν ήδη δανείσει την Ελλάδα, σταματώντας να την χρηματοδοτούν (εφόσον τηρεί τα συμφωνημένα).

Β. Η βιωσιμότητα του χρέους, βρίσκεται πολύ χαμηλά στη «λίστα απαιτήσεων” των πιθανών επενδυτών. Όταν δε λέμε «πολύ χαμηλά”, εννοούμε «πάρα πολύ χαμηλά”. Επειδή, απλούστατα, οι επενδυτές γνωρίζουν ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν είναι ηλίθιοι ώστε να μην παρέχουν διευκολύνσεις (μην γελιόμαστε, μόνο για τέτοιου είδους ελάφρυνση μιλάμε) στην Ελλάδα, εάν αυτή αντιμετωπίζει προβλήματα στην τήρηση των υποχρεώσεων της ή εάν υπάρχει άμεση αμφισβήτηση της βιωσιμότητας του χρέους της…

Η κυβερνητική ιδεοληψία με το ζήτημα όμως, δίνει την ευκαιρία, να αναφερθούν αυτά που πραγματικά εξετάζουν οι πιθανοί επενδυτές. Αυτά που καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις της «λίστας απαιτήσεων”.

Η λίστα βέβαια, δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Μπορεί και να περιγραφεί με τον (γενικό) όρο «φιλικό προς την επιχειρηματικότητα, μακροοικονομικό περιβάλλον”. Σε απλά ελληνικά, να επικρατούν στη χώρα φιλικές και θετικές συνθήκες για να εγκατασταθεί και να λειτουργήσει μία επιχείρηση.

Με ποιόν τρόπο ελέγχουν οι πιθανοί επενδυτές εάν ισχύουν τέτοιου είδους συνθήκες; Μα ελέγχοντας εάν και κατά πόσον ισχύουν ορισμένες προδιαγραφές. Ποιες είναι αυτές; Η λίστα έχει ως εξής:

1. Κάλυψη των διεθνών προδιαγραφών για την προστασία της ιδιωτικής περιουσίας.

2. Αξιόπιστο και λειτουργικό πολίτευμα και πολιτικό σύστημα.

3. Απουσία σημαντικών ποσοστών εγκληματικότητας, διαφθοράς, νεποτισμού και ευνοιοκρατίας.

4. Γρήγορη, λειτουργική και αποτελεσματική (με αυτή την σειρά, ο χρόνος είναι χρήμα) δημόσια διοίκηση.

5. Ύπαρξη κράτους Δικαίου. Αποτελεσματική, αξιόπιστη και (σχετικά) γοργή στην λειτουργία της, Δικαιοσύνη.

6. Σταθερό και ξεκάθαρο φορολογικό σύστημα. Με παραμέτρους οι οποίες δίνουν την δυνατότητα παραγωγής προστιθέμενης αξίας και κερδοφορίας σε όλες τις επιχειρήσεις. Και το οποίο ευνοεί νέες επενδύσεις.

7. Εργατική νομοθεσία η οποία παρέχει συνθήκες ευελιξίας στην απασχόληση. Τόσο στον εργοδότη, όσο και τον εργαζόμενο.

8. Πληθυσμός, στην πλειοψηφία του, φιλικά διακείμενος στην επιχειρηματικότητα και την καινοτομία.

9….

10.…

11.…

12. Δημοσιονομική κατάσταση (εδώ εντάσσεται η βιωσιμότητα του χρέους)

13….

14….

15. Συνολικό εργατικό κόστος

Κ.ο.κ.

Η λίστα εμπεριέχει περί τα 25 σημεία συνολικά και διαφοροποιείται σημαντικά από ένα σημείο και μετά. Ανάλογα με το είδος της επένδυσης, την κατηγορία της κ.ά.

Όπως εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς, πρόκειται για πράγματα απλά. Τα οποία στηρίζονται στην κοινή λογική και στοχεύουν στο αποτέλεσμα.

Το ίδιο εύκολα όμως, όποιος γνωρίζει έστω και λίγο την Ελλάδα, θα συμπεράνει ότι αυτή δεν διαθέτει την συντριπτική πλειοψηφία των αναγκαίων χαρακτηριστικών. Δεν διαθέτει, έστω αυτά που, ένας πιθανός επενδυτής, θεωρεί απολύτως απαραίτητα για να εξετάσει την περίπτωση επένδυσης στην χώρα (συνήθως 1-7)

Το ερώτημα το οποίο προκύπτει είναι:

«Δεν τα γνωρίζει όλα αυτά ο Μέγας Βοσκός Αλέξης; (με τόσο σανό που έχει ταΐσει, ταιριάζει απόλυτα το προσωνύμιο, δεν νομίζετε;).

Είναι βέβαιο ότι τα γνωρίζει. Οι «άσπονδοι φίλοι”, κύριοι Τσακαλώτος και Χουλιαράκης, γνωρίζουν πολύ περισσότερα από τα βασικά οικονομικά…

Μήπως κάποιος από τους δύο (ή κάποιος άλλος) τον έχει πείσει ότι η ελάφρυνση του χρέους είναι σημαντικότερη;

Σε αυτή την περίπτωση, είναι δυνατόν να μην έχει αναρωτηθεί τι θα συμβεί, εάν κάνει λάθος; Όπως έκανε την προηγούμενη φορά, όταν μια ψυχή μ’ ένα «ν”, τον είχε πείσει ότι οι Ευρωπαίοι «θα φοβηθούν το Grexit και θα υποχωρήσουν”;

Ειλικρινά δεν ξέρω τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα.

Εκείνο που με τρομάζει πάντως, είναι το ποιες θα είναι οι επιπτώσεις, έτσι και αποφασίσουν να του το «θυμίσουν” οι Ευρωπαίοι. Διότι, όπως μάθαμε τόσο σκληρά πέρυσι το καλοκαίρι, η υπομονή τους έχει όρια…

Σ.Σ. Η παραίτηση των δύο αρχαιότερων αντιπροέδρων του ΣτΕ από την Ένωση τους, αποτελεί ένα ακόμη περιστατικό «επαναλαμβανόμενης σύμπτωσης”, στην αλυσίδα των κυβερνητικών κινήσεων που περιγράφηκε εχθές. Και, πέρα από κάποιες ανακοινώσεις, «δεν κουνιέται φύλλο”. Σαν να το τραβάει ο οργανισμός μας το Leopard έξω από την πόρτα, μου φαίνεται. Και αυτή την φορά δίπλα στο εθνόσημο θα έχει και σφυροδρέπανο. Γιαλαντζί μεν, σφυροδρέπανο δε…

Πέτρος Λάζος
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top