Διεθνείς Σχέσεις

Έτσι δημιουργείται ο πλούτος και οι δουλειές – Μάθημα από την Κύπρο…

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να εξηγήσει κανείς τους λόγους που η λέξη «επενδύσεις” στην Ελλάδα προκαλεί θλίψη, ούτε να ανατρέξει κανείς στα επίσημα στοιχεία, όπως αυτά του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για την ανταγωνιστικότητα, που φέρνουν την Ελλάδα κάτω και από τη Ναμίμπια στη σχετική κατάταξη.

Όσοι διαθέτουν έστω και τη στοιχειώδη επαφή με την επιχειρηματικότητα γνωρίζουν καλά πως εδώ και χρόνια (και όχι μόνο τη τελευταία διετία όπου, ας είμαστε ρεαλιστές, οι παλινωδίες για την ολοκλήρωση αποκρατικοποιήσεων και νέων επενδύσεων είναι σχεδόν καθημερινές) η υπόθεση προσέλκυσης επενδυτικών κεφαλαίων πάσχει σοβαρά.

Όπως επί της ουσίας δεν υπήρξε success story προ τριετίας, έτσι και τώρα η ολοκλήρωση κάποιων δρομολογημένων αποκρατικοποιήσεων δεν βελτιώνει το επενδυτικό προφίλ της χώρας.

Οι λόγοι είναι πάρα πολλοί και γνωστοί και όπου και να αποδώσει κανείς αυτή την κακοπάθεια δεν θα λαθέψει.

Σε μια χώρα που οι κανόνες αλλάζουν κατά βούληση, το φορολογικό καθεστώς μεταβάλλεται διαρκώς, η διαφθορά ανθίσταται (σύμφωνα με την έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας για το 2015 η Ελλάδα βρίσκεται στην 58η θέση ανάμεσα σε 168 χώρες), η επίλυση δικαστικών διαφορών απαιτεί συχνά δεκαετίες και η γραφειοκρατία παραμένει δαιδαλώδης, λίγα έχει να περιμένει κανείς.

Όταν έχει ακούσει πρώην αρμόδιο υπουργό Ανάπτυξης να σχολιάζει την αλλαγή φορολογικής έδρας μεγάλης εταιρείας, από την Ελλάδα στο εξωτερικό, με το αμίμητο «και τι θέλετε να κάνω, να γίνω τροχονόμος επιχειρήσεων;”, τι να σχολιάσεις.

Όταν το κατά πόσον θα ενταχθεί μια επένδυση στον Επενδυτικό Νόμο εξαρτάται από τις πολιτικές αποχρώσεις του αιτούντα ή εάν θα πρέπει να δοθεί «εντολή”, κάποιο μεγάλο λάθος υπάρχει.

Όταν εταιρεία τηλεπικοινωνιών είχε ζητήσει άδεια σε Δήμο να σκάψει για να περάσει καλώδια που θα βελτιώσουν τις ταχύτητες του ιντερνετ και ο τοπικός άρχοντας ζητά να προσληφθεί η κόρη του ώστε να μην καθυστερήσει το έργο, δεν χρειάζονται άλλα λόγια.

Όταν για χρόνια κολοσσός στον κλάδο των αναψυκτικών προσπαθούσε να βγάλει μια άδεια προκειμένου μια από τις μονάδες παραγωγής της να γίνει πιο φιλική προς το περιβάλλον, μειώνοντας τις εκπομπές των ρύπων, χωρίς να καταφέρει κάτι, απλά κανείς αντιλαμβάνεται το μάταιον του πράγματος.

Όταν μεγάλη εμπορική επιχείρηση για χρόνια δεν μπορούσε να πάρει άδεια λειτουργίας για το κατάστημά της σε μεγάλο νησί της χώρας, διότι θίγονται τοπικά οικονομικά συμφέροντα και αρνείται να συναινέσει σε ”γρηγορόσημα”, τα περί χτυπήματος της διαπλοκής μοιάζουν ανέκδοτο.

Ενδεικτικές και τυχαίες οι αναφορές, αφού ουκ έστιν αριθμός όσων, κάπου, κάποτε γνωρίζουν για μια επένδυση που «κολλάει”. 

Μαζί με αυτές, όμως, χάνονται και θέσεις εργασίας και μια ευκαιρία για κάποιες χιλιάδες να ανακτήσουν την αξιοπρέπεια που τους στερεί η ανεργία και να μην αναγκάζονται να μεταναστεύουν σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, όπως οι παππούδες τους (μας) 50 χρόνια πίσω.

Κανένας μελοδραματισμός, πρόκειται για τη σκληρή πραγματικότητα και όποιος την αρνείται απλώς εθελοτυφλεί.

Στην ερώτηση «και τι προτείνεις;” απαντώ πως ας βρουν λύσεις αυτοί που πληρώνονται γι’ αυτό. Ως γνωστόν, ο Αλεξει Κουροπάτκιν υπέστη πανωλεθρία στον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο του 1904 γιατί… δεν ακολούθησε τις υποδείξεις (Δεξιότερα Κουροπάτκιν!) του αθάνατου παντογνώστη Έλληνα δημοσιογράφου.

Θα ήθελα, όμως να μοιραστώ την προ έτους προσωπική εμπειρία στην Κύπρο, όταν μια ιστορική ελληνική βιομηχανία αποφάσισε να υλοποιήσει μια επένδυση στο νησί.

Καλοκαίρι του (αξέχαστου) 2015, στη Λευκωσία, σε συνέντευξη τύπου, οι επικεφαλής και μέτοχοι της εταιρείας γνωστοποιούν την πρόθεσή τους να κατασκευάσουν μια παραγωγική μονάδα στη Κύπρο, με στόχο κυρίως τις αγορές του εξωτερικού. Στόχος τους, να τεθεί σε λειτουργία μέσα σε 12 μήνες. Παρών τότε υπουργός της κυπριακής κυβέρνησης (σ.σ. παραμένει στη θέση του), ο οποίος στη σύντομη ομιλία του λέει πως η κυβέρνηση θα κάνει ότι μπορεί για να διευκολύνει την επένδυση.

Στο περιθώριο της εκδήλωσης δεν ακολουθεί την τακτική «παρίσταμαι και χαιρετίζω” των Ελλήνων ομολόγων του, συνομιλεί απολύτως φυσιολογικά με τους δημοσιογράφους και επαναλαμβάνει πως η Κύπρος χρειάζεται τέτοιες επενδύσεις «γιατί δεν θέλουμε να στηριζόμαστε αποκλειστικά στον τουρισμό και τις υπηρεσίες”.

Ο γράφων, μπολιασμένος από την ελληνική πραγματικότητα, φέρνει στο μυαλό του το χαρακτηρισμό «ευχολόγια”…

Καλοκαίρι του 2016. 

Ξανά στην Κύπρο, αυτή τη φορά για τα εγκαίνια του εργοστασίου. Όχι μόνον ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από 12 μήνες, αλλά η μονάδα λειτουργεί με όλες τις απαιτούμενες άδειες και έχουν γίνει οι πρώτες εξαγωγές προϊόντων.

Οι επικεφαλής της εταιρείας δηλώνουν την ικανοποίησή τους για το ότι έγιναν τα αυτονόητα προκειμένου να υλοποιηθεί η επένδυση και μίλησαν για νέες προσλήψεις («μακάρι να μπορούσαμε να προσλάβουμε και άλλους, ώστε να απαλύνουμε την αγωνία περισσότερων νέων ανθρώπων για το επαγγελματικό τους μέλλον”). Έτερος υπουργός «πρώτης γραμμής” που παραβρέθηκε δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει την εταιρεία που επέλεξε την Κύπρο για την επένδυσή της.

Οι επενδυτές, σε κατ΄ ιδίαν συζήτηση ανέφεραν πως στην Ελλάδα, το 60% του χρόνου που δαπανούν είναι για να επιλύουν προβλήματα και ζητήματα που δημιουργεί το κράτος. Όσο για τη ΒΙΠΕ που βρίσκεται η μονάδα, επιπέδου Γερμανίας μπορεί να μην είναι, ούτε όμως και το χάλι αυτών μερικών από όσες ακόμη υπάρχουν στην Ελλάδα.

Και κάπως έτσι, η Κύπρος βγαίνει από τα μνημόνια και η Ελλάδα μετρά ακόμη χρόνια κρίσης…

Του Νίκου Χρυσικόπουλου
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top