Οικονομία

Θα πάει μακριά η βαλίτσα με την «παραμύθα» για το χρέος, κ. Τσίπρα;

Τους τελευταίους μήνες παρατηρείται, για μία ακόμη φορά, μία προσπάθεια της κυβέρνησης και των κομμάτων τα οποία την στηρίζουν, να αναθερμανθεί το θέμα της ελάφρυνσης του χρέους σαν παράγοντας για την ανάπτυξη. 
Κατά την συνέντευξη τύπου στην ΔΕΘ δε, ο «υπεραποδίδων” συσχέτισε και την συμμετοχή της χώρας στο Πρόγραμμα Ποσοτικής Χαλάρωσης της Ε.Κ.Τ. (QE) με την έναρξη της (πολυπόθητης) ανάπτυξης…

Πρόκειται, φυσικά, για γιγαντιαίου μεγέθους λάθος. Το οποίο οφείλεται, είτε σε τεράστια έλλειψη γνώσης, είτε σε εσκεμμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού και παραπληροφόρησης (κοινώς για μερίδα σανού).

Διότι τόσο η συμμετοχή στο QE όσο και η ελάφρυνση του χρέους είναι παντελώς άσχετα με το συγκεκριμένο μέγεθος της οικονομίας.

Οι αγορές κρατικών και εταιρικών ομολόγων οι οποίες πραγματοποιούνται στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού QE, έχουν στόχο να μειώσουν τα επιτόκια της εκάστοτε δευτερογενούς αγοράς. Ώστε το κάθε κράτος και οι επιχειρήσεις του να μπορούν να εκδώσουν φτηνό καινούργιο χρέος. Γεγονός το οποίο, όντως, βοηθά στην επίτευξη αυξημένων ρυθμών ανάπτυξης.

Για να συμβεί όμως προϋποθέτει ότι τόσο το κράτος, όσο και οι επιχειρήσεις οι οποίες εδρεύουν σε αυτό, έχουν πλήρη και εύρυθμη πρόσβαση στις κεφαλαιαγορές. Πράγμα το οποίο, όπως πολύ καλά ξέρουμε, δεν ισχύει στην περίπτωση της Ελλάδας.

Μετά την Βαρουφακειάδα και το τρίτο, το αριστερό, το καλό Μνημόνιο, η χώρα σήμερα βρίσκεται τουλάχιστον ένα χρόνο μακριά από κάποια δοκιμαστική έκδοση ομολόγων, γενικώς και αορίστως.

Αν και όταν αυτή γίνει πραγματικότητα, και εφόσον βρίσκεται σε ισχύ το Πρόγραμμα της Κεντρικής Τράπεζας (με τα σημερινά δεδομένα ισχύει έως τον Μάρτιο του 2017 δηλαδή τελειώνει σε εξήμιση μήνες), η πραγματοποίηση αγορών από την δευτερογενή αγορά, θα μπορούσε να βοηθήσει…

Όχι όμως σημαντικά.

Διότι, με βάση τους κανόνες του Ευρωσυστήματος για την υλοποίηση του QE (ποσοστό κρατικού χρέους που βρίσκεται στα βιβλία της Ε.Κ.Τ. και άλλων εθνικών Κεντρικών Τραπεζών), μπορούν ν’ αγοραστούν ελληνικά ομόλογα συνολικού ύψους, μέχρι και τα €2,5 διε. Επί συνολικού χρέους, περίπου €70 δις. Δηλαδή ποσοστό 3,5% του διαθέσιμου στη δευτερογενή αγορά χρέους. Το οποίο ποσοστό ελάχιστα και μόνο βραχυχρόνια μπορεί να επηρεάσει τη διαμόρφωση των αποδόσεων.

Επομένως, άνθρακες ο θησαυρός…

Αυτά όσον αφορά το QE. Σχετικά με το χρέος, το ζήτημα έχει αναλυθεί παλιότερα, επανειλημμένα και διεξοδικά (π.χ. εδώ).

Η Ελλάδα δεν έχει σοβαρά ζητήματα αποπληρωμής των υποχρεώσεών της προς ξένους πιστωτές, μέχρι και το 2022.

Ακόμη και όσα δημιουργήθηκαν από τη συμφωνία του Ιουλίου 2015 και την «περήφανη διαπραγμάτευση”, οι εταίροι δεσμεύτηκαν στο Eurogroup του περασμένου Ιουνίου, να τα «διευθετήσουν”.

Οπότε, μέχρι και το 2022, το χρέος είναι ουδέτερος παράγων. Είτε για ό,τι αφορά τη βιωσιμότητά του, είτε σε σχέση με την ανάπτυξη της οικονομίας…

Διότι, σε κάθε περίπτωση, η ανάπτυξη εξαρτάται πρώτα και κύρια από τις άμεσες ξένες επενδύσεις.

Και τους επενδυτές οι οποίοι θα ήθελαν να επενδύσουν στην Ελλάδα, απασχολεί ελάχιστα το εάν και κατά πόσον είναι βιώσιμο το ελληνικό χρέος.

Αυτά που τους απασχολούν είναι εάν η ελληνική οικονομία λειτουργεί εύρυθμα και εάν το υπάρχον περιβάλλον είναι αρκετά φιλικό προς την επιχειρηματικότητα.

Δηλαδή, επί της ουσίας, τους απασχολεί ένα και μόνο πράγμα. Η εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. 

Τομέας στον οποίο η ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνο δεν προχωρά με κάποια ικανοποιητική ταχύτητα αλλά, αντίθετα, καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να μην ολοκληρωθούν αυτές οι μεταρρυθμίσεις. Διότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να θίξει τα καίρια συμφέροντα της εκλογικής της πελατείας.

Αυτή είναι η πραγματική αιτία, εξαιτίας της οποίας η οικονομία λιμνάζει και έχει συνεχή πτωτική πορεία.

Τα περί διαμάχης εταίρων-Δ.Ν.Τ. (ο μοναδικός σύμμαχος της Ελλάδας στο θέμα της ελάφρυνσης του χρέους), QE και θεωρίας του συμπιεσμένου ελατηρίου είναι, απλά, παραπληροφόρηση και αποπροσανατολισμός, για όποιον καταφέρνει (διότι περί κατορθώματος πρόκειται, μετά τους τελευταίους είκοσι μήνες) να τα πιστεύει…

Το ελατήριο έχει σπάσει και, χωρίς την επιδιορθωτική δύναμη πραγματικών, διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, δεν θα ξαναλειτουργήσει ποτέ.

Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα…

Σ.Σ. 

Μία από τις μερίδες σανού της Θεσσαλονίκης ήταν και η αποστροφή στην ομιλία του «υπεραποδίδοντος” Έλληνα πρωθυπουργού, το βράδυ του Σαββάτου, για τις Γερμανικές αποζημιώσεις. 
Ο Γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος φρόντισε, άμεσα και ξεκάθαρα, να βάλει τα πράγματα στην σωστή τους θέση : «Το θέμα για εμάς έχει λήξει νομοθετικά και πολιτικά”. Ο δε εκπρόσωπος του Γερμανικού υπουργείου εξωτερικών δήλωσε, επί λέξει: «δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθούμε διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα για το θέμα των αποζημιώσεων”. 
Αυτά παθαίνει όποιος προσπαθεί να πουλήσει σανό το οποίο έχει επιστραφεί ως απαράδεκτο. 
Το ζήτημα βέβαια, του γιατί πρέπει αυτή η χώρα να εισπράττει τις προσβολές την μία πίσω από την άλλη, για να ικανοποιούν κάποιοι την εξουσιομανία τους, δεν μοιάζει ν’ απασχολεί κανέναν. Δυστυχώς…

Πέτρος Λάζος
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top