Politics

Τελικά, ο Τσίπρας δεν κορόιδευε τους άλλους …κορόιδευε τους δικούς του!

Ο ημέτερος Γιάνης Βαρουφάκης παραμένει πρόσωπο με ενδιαφέρον για τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης και το μόνο που δεν του λείπει είναι οι συνεντεύξεις.

Στις διαρκείς εξομολογήσεις του σε δημοσιογράφους μπορεί να ανακαλύψει κανείς αναφορές εξαιρετικής σημασίας για την κυβέρνηση στην οποία μετείχε και τον τρόπο με τον όποιο, ως Πρωθυπουργός, ο Αλέξης Τσίπρας διαχειρίσθηκε πολύ σημαντικές υποχρεώσεις της χώρας και κυρίως τη σχέση της με την Ευρωζώνη.

Πχ η παλαιότερη εξομολόγηση Βαρουφάκη, κατά την όποια ο Πρωθυπουργός προκήρυξε δημοψήφισμα ελπίζοντας ότι θα το… χάσει και θα χρησιμοποιήσει το αποτέλεσμα για να δικαιολογήσει τη στροφή στην πολιτική του.

Στη πιο λογική ερμηνεία του αυτό σημαίνει ότι δεν είχε εξ αρχής την πολιτική που ακολούθησε τελικά και απλώς διαπραγματευόταν σκληρά για να πετύχει καλύτερους όρους -όπως δικαιολογήθηκε. Είχε μια άλλη πολιτική, με άλλες επιδιώξεις τις οποίες αναγκάστηκε να εγκαταλείψει. Αυτό σημαίνει «στροφή».

Στην πιο πρόσφατη συνέντευξή του ο Βαρουφάκης κάνει μια ακόμη αποκάλυψη: υπήρχε προσωπική συμφωνία ανάμεσα στον ίδιο και τον Αλέξη Τσίπρα με βάση την όποια ο Πρωθυπουργός τον επέλεξε ως υπουργό Οικονομικών. Αλλά τελικά δεν την τήρησε -ο Πρωθυπουργός.

Δεν αποσαφηνίζει ποια ακριβώς ήταν αυτή η συμφωνία, πέραν της γενικής αναφοράς : «Η συμφωνία ήταν: είμαστε αντίθετοι στο να συνεχιστεί η πολιτική περικοπών εναντίον της Ελλάδας, αντίθετοι στην πολιτική λιτότητας της ΕΕ». Προφανώς ήταν μια συμφωνία ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τι σημαίνει αυτό; Απλούστατα: η ουσία της πολιτικής Τσίπρα δεν προέκυπτε από τις αποφάσεις που έπαιρνε η κυβέρνησή του, με βάση το πρόγραμμα της, αλλά από ειδικές προσωπικές συμφωνίες που έκανε ο ίδιος με πρόσωπα που δεν ανήκαν στο κόμμα του- ούτε καν γνώριζε προηγουμένως.

Από τη διήγηση του πρώην υπουργού Οικονομικών προκύπτει ότι πήρε το αξίωμα του ύστερα από μια συζήτηση που είχαν μεταξύ τους, σε ανύποπτο χρόνο. Όπως λέει δεν φανταζόταν ότι αυτό θα τον έκανε υπουργό, «μέχρι που εκείνος με πλησίασε και μου είπε: θέλω να το κάνεις, εκτός από σένα δεν ξέρω κανέναν άλλον που μπορεί να τα καταφέρει».

Τι ακριβώς κατάφερε το ξέρουμε. Αλλά αυτό που εντυπωσιάζει είναι η επιπολαιότητα των επιλογών. Για ένα θέμα που αφορούσε την επιβίωση της χώρας -την πολιτική στην Ευρώπη και το πρόσωπο που θα την επωμιζόταν- αδίκως συζητούσαν τα αρμόδια, κομματικά, κυβερνητικά και κοινοβουλευτικά όργανα της νέας εξουσίας.

Η απόφαση είχε ληφθεί εκ των προτέρων, με μια προσωπική συζήτηση ανάμεσα σε έναν άπειρο πολιτικό αρχηγό και έναν ιδιότυπο -τουλάχιστον- οικονομολόγο για τον οποίο δεν υπήρχαν και οι καλύτερες συστάσεις σοβαρότητας και αξιοπιστίας.

Ο Τσίπρας δεν κορόιδευε τους άλλους. Κορόιδευε τους δικούς του.

Αν ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο της πρώτης κυβέρνηση Τσίπρα προέκυψε με τον ίδιο τρόπο, είναι προφανές γιατί κατέληξε στα βράχια.

Ο Πρωθυπουργός δεν είχε ποτέ αυτό που έλεγε Αμερικανός επιχειρηματίας Ρόμπερτ Χάλφ: «Υπάρχει κάτι πολύ πιο σημαντικό από την ικανότητα: είναι η ικανότητα να αναγνωρίζεις την ικανότητα«.

Του Γιώργου Λακόπουλου
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top