Politics

Ο Μουμτζής, ο Μανδραβέλης και η ενότητα της Νέας Δημοκρατίας

Στο κυριακάτικο άρθρο μου στο Liberal, είχα υποστηρίξει πως το προέχον για την Νέα Δημοκρατία είναι ενωμένη να δώσει νικηφόρα την εκλογική μάχη και να μην εμπλακεί σε κρίση εσωστρέφειας ασχολούμενη με την απόδοση ευθυνών στην διακυβέρνηση Καραμανλή 2004-2009. 
Ο κ. Π.Μανδραβέλης θεώρησε πως η άποψη αυτή πως υποτάσσει την αλήθεια στο κομματικό συμφέρον. Μάλιστα προεξέτεινε τον συμπερασμό του, αποδίδοντας την λογική του άρθρου μου στην διάβρωση που έχει υποστεί η ελληνική πολιτική σκέψη από την ιδεολογία της Αριστεράς.

Νομίζω πως ο φιλελεύθερος χώρος στον οποίον ανήκουμε και οι δύο, χαρακτηρίζεται από τις πολλές αλήθειες που υπάρχουν σε αυτόν και όχι από την μια και μοναδική που είναι ίδιον των ολοκληρωτικών ιδεολογιών. Ένα γεγονός, ο χώρος μας το φωτίζει και το ερμηνεύει πλουραλιστικά και αυτός ακριβώς είναι ο πλούτος των ιδεών που εισφέρει στην πολιτική σκέψη.

Το να με κατηγορεί ως ιδεολογικά υποτελή στην Αριστερά επειδή η αλήθεια του δεν συμφωνεί με την δική μου, δίνει την εντύπωση πως αυτός κατέχει την μια και μοναδική αλήθεια.

Είναι κοινός τόπος πως στην πολιτική υπάρχουν τα κόμματα εξουσίας και τα κόμματα διαμαρτυρίας. 

Τα πρώτα αυτονοήτως, αποβλέπουν στην κατάληψη της εξουσίας και πάνω σε αυτήν την προοπτική οικοδομούν τις συμμαχίες τους. Είναι προφανές, πως αν παραιτηθούν με οιονδήποτε τρόπο από αυτόν τον στόχο, αυτοακυρώνονται. Στον δρόμο προς την εξουσία, είναι εύλογο, να κάνουν υποχωρήσεις, συμβιβασμούς, να αναθεωρούν πολιτικές και να ιεραρχούν στόχους και προτεραιότητες.

Τα κόμματα διαμαρτυρίας έχουν την πολυτέλεια να λένε αλήθειες άνευ πολιτικού κόστους, να εκφέρουν πολιτικό λόγο που εκφεύγει από τα όρια του στενού κομματικού ακροατηρίου και να έχουν και να ασκούν και έναν διαπαιδαγωγικό ρόλο στην πολιτική ζωή. Κλασσικό παράδειγμα τέτοιου κόμματος υπήρξε το ΚΚΕ εσωτ. που όμως εξαερώθηκε στο διάβα της Ιστορίας.

Συνεπώς η Νέα Δημοκρατία, ως κόμμα εξουσίας, κάνει τις δικές της ιεραρχήσεις στην πορεία της προς την εκλογική νίκη. 

Στο πολύ απλό δίλημμα «να αποδώσουμε τις ευθύνες στον Κ. Καραμανλή και να χάσουμε τις εκλογές ή τις αφήνουμε στην άκρη και προχωρούμε» η συντριπτική πλειοψηφία όχι μόνον των Νεοδημοκρατών αλλά των φιλελεύθερων πολιτών, αναμφίβολα επιλέγει το δεύτερο.

Και επειδή ο κ. Π. Μανδραβέλης αμφισβητεί την ενότητα της Νέας Δημοκρατίας επικαλούμενος το 19%των εκλογών του Μαΐου 2012, έχω να παρατηρήσω τα εξής:

Η Ελληνική κοινωνία το 2011 έζησε μια κατάσταση παροξυσμού, μια κατάσταση σοκ. Οι εκλογές του Μαΐου 2012 διεξήχθησαν υπό καθεστώς κινουμένης άμμου με διαρραγείσες πλήρως τις σχέσεις αντιπροσώπευσης κομμάτων –κοινωνίας.

Όταν οι φιλελεύθεροι ψηφοφόροι, μετά τα αποτελέσματα των συγκεκριμένων εκλογών, συνειδητοποίησαν το μέγεθος της διακύβευσης, έδωσαν στην Ν.Δημοκρατία την νίκη, με ένα ποσοστό που παραμένει συμπαγές μέχρι σήμερα.

Για δε την πολιτική Α.Σαμαρά 2010-2012 που μέμφεται ευθέως ο κ. Π. Μανδραβέλης, νομίζω πως με τα «εάν» Ιστορία δεν γράφεται. Γιατί το ένα «εάν» φέρνει ένα ακόμα και τελικά συγγράφουμε εικονική Ιστορία.

Όμως για την συγκεκριμένη περίοδο υποστηρίζω, πως αν η Νέα Δημοκρατία προσχωρούσε αναφανδόν στην πολιτική του πρώτου μνημονίου, μετά βεβαιότητος στις εκλογές του Μαΐου 2012, θα είχε ποσοστά παραπλήσια με αυτά του ΠΑΣΟΚ, απελευθερώνοντας τις πιο ακραίες –αντισυστημικές δυνάμεις της Ελληνικής κοινωνίας.

Επιπροσθέτως, οι συγκεκριμένες διαφωνίες του Α. Σαμαρά δικαιώθηκαν από τους ίδιους τους αρχιτέκτονες του πρώτου μνημονίου.

Να τονίσω δε, πως η Ν. Δημοκρατία στην συνέχεια, ψήφισε σχεδόν τα 2/3 των μνημονιακών νόμων, σε αντίθεση βέβαια με την τυχοδιωκτική αντιπολίτευση του Γ. Παπανδρέου την περίοδο 2004-2009 ή την χυδαία αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ στην συνέχεια.

Κλείνοντας την απάντηση μου στον κ. Π. Μανδραβέλη του επισημαίνω με σεβασμό, πως είναι κρίμα να χαρίζουμε τα νοητικά εργαλεία της ανάλυσης του συσχετισμού των δυνάμεων και του κόστους/οφέλους στον μαρξισμό και μάλιστα στην πιο χυδαία εκδοχή του, τον σταλινισμό.

Αυτά είναι στοιχεία που ορίζουν τον ορθό λόγο.

Προφανώς με τον κ. Π. Μανδραβέλη έχουμε μιαν εντελώς διαφορετική αντίληψη για το τι είναι πολιτική και τι είναι ένα σύγχρονο μαζικό κόμμα.

Ο φιλελεύθερος χώρος έχει αυτήν την ομορφιά της διαφορετικότητας των απόψεων.

Του Σάκη Μουμτζή
liberal.gr

Το άρθρο του αθεράπευτου ΠΑΣΟΚολάγνου Πάσχου Μανδραβέλη

Το κομματικόν και το αληθές

Στο σταλινικό σύμπαν το κόμμα είναι υπεράνω όλων και προπαντός της αλήθειας. Για τους κομμουνιστές αληθές είναι το κομματικό και ουχί το αντίστροφο. Γι’ αυτό και παλάβωσαν. Εβλεπαν κατά καιρούς τις διδαχές τού κόμματος να βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με την πραγματικότητα και έφτιαχναν περίτεχνες «διαλεκτικές» θεωρίες για το πόσον είναι στραβός ο γιαλός και πόσο ορθά αρμενίζει το κόμμα.

Το ψέμα στην κομμουνιστική σκέψη είναι όπλο στη μάχη για την επικράτηση της μίας και μεταφυσικής «αλήθειας», που είναι ο κομμουνισμός. Είναι νόθο παιδί της 11ης Θέσης του Καρλ Μαρξ, που λέει: «Οι φιλόσοφοι μονάχα ερμήνευαν με διάφορους τρόπους τον κόσμο, το ζήτημα είναι να τον αλλάξουμε». Και οι σταλινικοί, προκειμένου να αλλάξουν τον κόσμο, τού άλλαξαν τον αδόξαστο με τα ψέματα.

Η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς στην Ελλάδα εμπότισε βαθιά την ελληνική πολιτική σκέψη με τέτοιου τύπου σοφίσματα. Τα υιοθετούν ακόμη και συγγραφείς υπεράνω υποψίας, σφοδροί πολέμιοι του σταλινισμού, όπως είναι ο πολυγραφότατος κ. Σάκης Μουμτζής. Στο άρθρο του «Η ενότητα της Νέας Δημοκρατίας, υπεράνω όλων!» (συνεπώς και της αλήθειας) ο κ. Μουμτζής γράφει για τη στάση της Ν.Δ. σχετικά με τον κ. Κώστα Καραμανλή και την καταστροφική πολιτεία του. Το μέγα θέμα είναι «πώς θα πορευθεί η Νέα Δημοκρατία. Δηλαδή αν θα βαδίσει ενωμένη και συντεταγμένη προς την εκλογική νίκη ή αν θα βυθιστεί σε έναν νέο κύκλο εσωστρέφειας, με οδυνηρά αποτελέσματα για την ενότητά της. Φαίνεται πως πολλοί νεοδημοκράτες αγνοούν πως το κόμμα τους παραμένει αδιαταράκτως συμπαγές, γιατί όλα, μα όλα, τα στελέχη του υπερασπίστηκαν και υπερασπίζονται τη διακυβέρνηση 2004-2009, καθώς και αυτήν του 2012-2014. Κι έτσι πρέπει». (Liberal, 7/8/2016)

«Αδιαταράκτως συμπαγής» η Νέα Δημοκρατία; Στο 19% έφτασε κάποια στιγμή και εκτός αυτού υπήρξαν η διάσπαση των ΑΝΕΛ και το φούντωμα της απεχθούς ακροδεξιάς. Αλλά γιατί ο κ. Μουμτζής αγνοεί την περίοδο 2009-2012, όταν ο κ. Αντώνης Σαμαράς είχε ανεβεί (μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ) στα κάγκελα του αντιμνημονίου; Δεν χρήζει υπεράσπισης εκείνη η περίοδος από τους νεοδημοκράτες; Τι κι αν δεν κυβερνούσε η Ν.Δ.; Με τη στάση της έδωσε αστική σφραγίδα στην παλαβομάρα των ακραίων, σημάδεψε πολύ περισσότερο τον τόπο απ’ όσο η διακυβέρνηση της περιόδου 2012-2014. Ο καλός σταλινικός πρέπει όλα να τα δικαιολογεί.

Ο συγγραφέας του δίτομου έργου «Η κόκκινη βία. Η μνήμη και η λήθη της Αριστεράς» (εκδ. Επίκεντρο) υιοθετεί τα δόγματα της Αριστεράς περί της «ορθής» χρήσεως της μνήμης και της λήθης. «Στην πολιτική πρακτική», γράφει, «κυριαρχούν δύο πολύ απλές έννοιες. Ο συσχετισμός των δυνάμεων τόσο στο γενικότερο πεδίο όσο και στο εσωκομματικό και ο υπολογισμός του κόστους και του οφέλους μιας πολιτικής». Μα άμα είναι τόσο κυνικά τα πράγματα, γιατί να φύγει ο κ. Αλέξης Τσίπρας και να αναλάβει την πρωθυπουργία ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης; Το ίδιο μνημόνιο θα εφαρμόσουν, και σε ό,τι αφορά τα μαθήματα πολιτικού κυνισμού ο νυν πρωθυπουργός αποδείχθηκε μαέστρος· κινήθηκε μόνο με τον γνώμονα κόστους-οφέλους για το κόμμα του. Κατηγορείται, μάλιστα, ότι το έκανε με εξαιρετική επιτυχία.

Επομένως, πειράματα θα κάνουμε;

Πηγή

Popular

To Top