Real opinions

Από τη χούντα των συνταγματαρχών στη χούντα των μνημονίων

Σκίτσο: Κώστας Μητρόπουλος
ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΜΒΟΥΚΑΣ
Τον Ιούλιο του 1974 κατέρρευσε το δικτατορικό καθεστώς και η χώρα μας εισήλθε στην εποχή της μεταπολίτευσης. Όσοι προέρχονται από οικογένειες αντιστασιακών, που την περίοδο 1967-1974 διώχτηκαν από τη χούντα των συνταγματαρχών, έχουν αισθανθεί στο πετσί τους τι σημαίνει δικτατορικό καθεστώς και χαφιεδισμός. Όταν λέμε “αντιστασιακός” δεν εννοούμε τον κάθε λογής τεμπελχανά και ψευτοκουλτουριάρη, που από τα cafe bar του Παρισιού ή τις disco των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, έκανε τον αντιδικτατορικό του αγώνα πίνοντας εσπρέσο, μπύρες και ουίσκι. Απεναντίας, οι πραγματικοί αντιστασιακοί ήταν αυτοί που εντός Ελλάδας αγωνίστηκαν κατά της χούντας του Παπαδόπουλου και του Ιωαννίδη, θυσιάζοντας οικογένειες και υλικά αγαθά. Αρκετοί εξ αυτών δεν συνελήφθησαν, λόγω τύχης ή άρτιας οργάνωσης των συνωμοτικών τους δικτύων. Όσοι όμως είχαν την ατυχία να συλληφθούν, φυλακίστηκαν στο κολαστήριο της ΕΑΤ ΕΣΑ και στα μπουντρούμια της Μπουμπουλίνας, βασανίστηκαν, μερικοί σακατεύτηκαν και αρκετοί δεν άνοιξαν το στόμα τους υπερβαίνοντας τα ανθρώπινα φυσικά τους όρια. Όταν τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967, τα τανκς του Παπαδόπουλου, του Παττακού, του Μακαρέζου και των υπόλοιπων πραξικοπηματιών, κατάκλυζαν το κέντρο των Αθηνών, συνέβησαν δύο αξιομνημόνευτα γεγονότα που καθρεφτίζουν τον έλληνα ραγιά, τον έλληνα γραικύλο.
Το πρώτο γεγονός σχετίζεται με τους πολιτικούς ηγέτες της εποχής εκείνης, που οι στρατιώτες των συνταγματαρχών τους συνέλαβαν κοιμώμενους στα κρεβάτια με τις πυτζάμες τους. Δεν έπεσε ούτε μια τουφεκιά από τις φρουρές τους και όλοι τους παραδόθηκαν παρακαλώντας τους οπλίτες να μην κάνουν κακό στους ίδιους και στις οικογένειές τους. Το δεύτερο γεγονός αφορά τους οπαδούς των προοδευτικών δημοκρατικών δυνάμεων, που στις πολυτάραχες περιόδους του ανένδοτου αγώνα 1961-1963 και των Ιουλιανών το καλοκαίρι του 1965, ξεχύνονταν στις πλατείες Ομονοίας, Κλαυθμώνος και Συντάγματος, ξηλώνοντας τα πεζοδρόμια και σπάζοντας τα τσιμέντα. Μετά την 21η Απριλίου 1967, όλοι αυτοί οι οπαδοί των προοδευτικών δυνάμεων ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν λες και τους κατάπιε η γη. Οι πραξικοπηματίες επέβαλαν αναίμακτα δικτατορία στην Ελλάδα και κατείχαν τα χαλινάρια της κυβερνητικής-κρατικής εξουσίας μέχρι τον Ιούλιο του 1974. Αν δεν συνέβαινε η προδοτική πράξη επιβολής δικτατορίας στην Κύπρο από τη χούντα του Ιωαννίδη, με τραγική κατάληξη την εισβολή της Τουρκίας και την κατάκτηση του 40% του εδάφους της Μεγαλονήσου από τους τούρκους, με μαθηματική βεβαιότητα η χούντα των συνταγματαρχών θα κυβερνούσε την Ελλάδα μέχρι σήμερα. Το δικτατορικό καθεστώς έλεγχε τα πάντα. Ο στρατός, τα σώματα ασφαλείας και οι κρατικές υπηρεσίες ήταν υπό τον πλήρη έλεγχο των χουντικών.
Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι το δικτατορικό καθεστώς είχε οργανώσει ευρύτατο δίκτυο έμμισθων χαφιέδων σε όλο τον κρατικό μηχανισμό και γενικότερα σε όλα τα κλιμάκια της ελληνικής κοινωνίας. Όποιος πήγαινε να σηκώσει κεφάλι ή να ψιθυρίσει κάποια φωνήεντα στον διπλανό του, οι εγκάθετοι του καθεστώτος τον μάζευε και τον έστελνε είτε στο ΕΑΤ ΕΣΑ, είτε στην Ασφάλεια της Μπουμπουλίνας, είτε εξορία σε κανένα ξερονήσι. Μετά την κατάρρευση της δικτατορίας λόγω της κυπριακής τραγωδίας, πολλοί γραικύλοι δηλωσίες της δικτατορίας έγιναν αντιστασιακοί και αρκετοί εξ αυτών αποτέλεσαν στελέχη των προοδευτικών δημοκρατικών δυνάμεων. Ερώτημα: Τα τελευταία χρόνια, που στο κεφάλι του ο ελληνικός λαός έχει τη χούντα των μνημονίων, που είναι το λαϊκό κίνημα; Η εργατική τάξη της πάλης των τάξεων, η αγροτιά, η νεολαία, γιατί δεν αντιμάχονται τη χούντα των μνημονίων με τις απάνθρωπες κοινωνικοοικονομικές πολιτικές; Οι σοσιαλιστικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ και των παραποτάμων τους, γιατί υποτάχτηκαν στη χούντα των μνημονίων; Ναι μεν υπάρχουν ορισμένες αντιμνημονιακές φωνές, που δρουν αυτόνομα ή ως ομαδούλες του Facebook, ωστόσο δεν έχουν ουδεμία δυνατότητα ανατροπής της χούντας των μνημονίων. Οπωσδήποτε, η ιστορική διαδρομή από τη χούντα των συνταγματαρχών στη χούντα των μνημονίων, αποτελεί πολύ ενδιαφέρουσα φάση της νεώτερης πολιτικής ιστορίας και γι’ αυτό σε βάθος θα πρέπει να διερευνηθεί.

Πηγή

Popular

To Top