Real opinions

Η αθλιότητα της εξουσιολαγνείας και οι αδαείς «Άτλαντες»…

Ένα θεμελιακό ερώτημα τόσο για τους κολεκτιβιστές των κοινωνικοποιημένων μέσων παραγωγής όσο και για τους κρατιστές του κοινού καλού είναι που στ’ αλήθεια το πάνε; Τι θέλουν πραγματικά για τον ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ πέραν της κάθε φανφάρας που εκστομίζουν.

Στα λόγια οι κολεκτιβιστές ισχυρίζονται ότι θα κοινωνικοποιήσουν τα μέσα παραγωγής, και ο πλούτος θα μοιραστεί στους εργάτες-εργαζόμενους. Η παραγωγή αγαθών και ο πλούτος θα είναι εν αφθονία και ένας επίγειος παράδεισος, πέραν της αναγκαιότητας και της εκμετάλλευσης θα προκύψει.

 Χονδρικά αυτό περιγράφουν ως όραμα οι κολεκτιβιστές και το διεκδικούν με διάφορους αγώνες και «αγώνες», καλώντας τους εργάτες-εργαζόμενους να συμπράξουν μαζί τους για την επίτευξή του.

Σπάνια, σχεδόν ποτέ, μιλούν για τον ρόλο που επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους.

Τι δουλειά  θα κάνουν; Τι ρόλο θα έχει η ηγεσία τους σε μια κοινωνία κοινωνικοποιημένων μέσων παραγωγής;

Αντίστοιχα οι κρατιστές της Σοσιαλδημοκρατίας και της Λαϊκής Δεξιάς, μιλούν για ένα κράτος το οποίο θα φροντίζει τους αδύνατους, θα παρέχει πολλές και καλές υπηρεσίες στους πολίτες του.

Σ’ αυτές περιλαμβάνει τη δωρεάν παιδεία, υγεία, τη φροντίδα της τρίτης ηλικίας κ.α.

Μιλούν ακόμη για αναδιανομή του πλούτου, για κατάλληλα μείγματα πολιτικής, για αναπτυξιακούς νόμους και γενικώς για «ΟΡΘΗ» καθοδήγηση της κοινωνίας προς ένα «ελπιδοφόρο» αύριο. Εμφανώς τοποθετούν την πολιτική καθοδήγηση τους στην κοινωνία ως απαραίτητο όρο για να λειτουργήσουν οι θεσμοί, η οικονομία, οι πολίτες.

Σπάνια και αυτοί μιλούν για τον ρόλο που επιφυλάσσουν για τις κομματικές ηγεσίες. Για το πώς φαντάζονται τους εαυτούς τους εντός αυτού του πιο light κρατικίστικου παραδείσου. Ενός παραδείσου στον οποίο οι πολίτες επαφίενται στο πολυπράγμων κράτος που φροντίζει, εξισορροπεί, αναδιανέμει, παρέχει κ.α.

Να το πούμε καθαρά:

Αυτό που κρύβουν επιμελώς και επιτυχώς τόσο οι κολεκτιβιστές όσο και οι κρατιστές είναι ότι επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους την ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ και ΤΗΝ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ της φυσικά. 

Αυτά όμως που περιέχει η κατοχή εξουσίας, και που αποκρύπτονται επίσης συστηματικά, είναι τα ΠΡΟΝΟΜΙΑ, ο ΠΛΟΥΤΟΣ και οι ΤΙΜΕΣ.

Η υπόθεση εργασίας που κάνω είναι ότι οι κολεκτιβίστικες  και οι κρατικίστικες ηγεσίες ενδιαφέρονται ακριβώς γι’ αυτά τα προνόμια, τον πλούτο, τις παροχές και τις εξασφαλίσεις που τους παρέχει η εξουσία και γι’ αυτά αγωνίζονται να την «καταλάβουν» προβάλλοντας τα διάφορα δακρύβρεκτα περί κοινωνικής δικαιοσύνης ή κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής.

Να διευκρινισθεί ότι λέγοντας ηγεσίες εννοώ έναν σημαντικό αριθμό ανθρώπων από τα ανώτατα και ανώτερα στελέχη των κομμάτων μέχρι και τους μεσαίους κομματικούς παρατρεχάμενους.

Κατά την ίδια υπόθεση εργασίας οι μεσαίοι και κατώτεροι κομματικοί παρατρεχάμενοι προσκολλώνται σε διάφορα ανώτερα και ανώτατα στελέχη ελπίζοντας ότι θα έρθει και η ώρα τους να κυβερνήσουν. Και φυσικά, όταν έρχονται στην εξουσία, επελαύνουν, μαζί με τα αφεντικά τους, επί των κάθε είδους προσόδων, τιμών και προνομίων που διάφορες κυβερνητικές θέσεις παρέχουν.

Τα ερωτήματα που τίθενται είναι: 

Πρώτον, τι δείχνει ότι το πρώτο μέλημά τους είναι η κατάληψη θέσεων που αποδίδουν πλούτο, προνόμια και τιμές;

Δεύτερον, κατά πόσο το «σχέδιο» των κολεκτιβιστών και των κρατιστών είναι δεδομένο από την αρχή;

Ένα τρίτο ερώτημα, διαφορετικού τύπου, είναι η γνώμη και τα συναισθήματα που έχουν οι κρατιστές-κολεκτιβιστές για τους Άτλαντες* (τους παραγωγούς πλούτου). Αυτούς δηλαδή από τους οποίους τα παίρνουν (αρπάζουν) για να τα μοιράσουν «δίκαια»  και για την στάση που κρατούν απέναντί τους.

Για να απαντηθεί το πρώτο ερώτημα, η πρότασή μου είναι να παρατηρήσουν οι υποψιασμένοι πολίτες διάφορες πολιτικές καριέρες, θέτοντας το ερώτημα για το τι πραγματικά ήθελε και επεδίωκε ο κάθε πολιτευτής, ο κάθε βουλευτής και ο κάθε υπουργός.

Θεωρεί κανείς ότι υπήρξαν, πλην ελαχίστων ίσως εξαιρέσεων, άνθρωποι οι οποίοι δεν ήθελαν εξουσία, προσόδους και τιμές; Νομίζω ότι η απάντηση είναι ότι όλοι σχεδόν ήθελαν και προσδοκούσαν αξιώματα, τιμές και προσόδους.

Μια ακόμη ένδειξη της στόχευσης τους είναι ότι οι περισσότεροι εξ αυτών δεν στάθηκαν με επιτυχία στην αγορά και οι περισσότεροι δεν μπορούν να «διοικήσουν» ούτε περίπτερο.

Κι’ όμως όλοι αυτοί οι αποτυχημένοι θέλουν να «διοικήσουν» και να σώσουν τη χώρα και τους Έλληνες…

Και αν για τον εαυτό τους επιφύλασσαν τις υψηλές αμοιβές, για τους ψηφοφόρους τους διεκδίκησαν και πέτυχαν τη δημιουργία πολλών θέσεων «εργασίας» σε ποικίλους ποικιλώνυμους οργανισμούς. Οργανισμούς αμφιβόλου αξίας και χρησιμότητας όπως για παράδειγμα τα διάφορα απαξιωμένα ΤΕΙ ανά την επικράτεια για τα οποία δεν υπήρξε η παραμικρή μελέτη αλλά μόνο ο σχεδιασμός θέσεων «εργασίας».

Άλλωστε αυτοί θα πλήρωναν τις σχετικές αμοιβές των διαφόρων άχρηστα απασχολούμενων; Φυσικά όχι.

Τον λογαριασμό πάντα πληρώνουν οι πραγματικά εργαζόμενοι, οι Άτλαντες.

Ας επιχειρήσουμε μια γρήγορα απάντηση και στο δεύτερο ερώτημα. Είναι η στόχευσή τους από την αρχή αυτή ή σταδιακά εξαχρειώνονται;

Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα μπορεί να δοθεί παρατηρώντας την ταχύτητα ως προς τα πεπραγμένα της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας ως προς την παροχή προσόδων στο εαυτό της και τα «παιδιά» της. Όταν για παράδειγμα ο γνωστός για μια μέρα πρόεδρος της βουλής των Ελλήνων, φροντίζει μέσα σ’ αυτή τη μόνη μέρα να διορίσει την κόρη του στη βουλή, μπορεί να υπάρχει αμφιβολία για τις πραγματικές τους στοχεύσεις;

Ποιος άλλωστε μπορεί να αμφισβητήσει τα πολυποίκιλα οικονομικά, ασφαλιστικά και κοινωνικά προνόμια που παρείχε το πολιτικό σύστημα στον εαυτό του; Ταχύτατα και Αποτελεσματικότατα. Με τα λεφτά των άλλων πάντα…

Κατά συνέπεια το «σχέδιο» είναι από την αρχή δεδομένο. Το αν κάποιοι εξαχρειώνονται παραπάνω, προβάλλοντας και διεκδικώντας πάντα το «συμφέρον του λαού» και το γενικό καλό είναι μάλλον θέμα βάθους και έκτασης της εξαχρείωσης παρά ποιοτική διαφορά.

Το τρίτο ερώτημα για τη γνώμη που έχουν οι κολεκτιβιστές και οι κρατιστές για τους Άτλαντες είναι επίσης σημαντικό. Θα περίμενε κανείς να σέβονται και να τιμούν τους ανθρώπους από τους οποίους τα «παίρνουν»-αρπάζουν.

Όμως εμφανώς αυτό δεν ισχύει, άλλωστε αν ίσχυε θα έλεγαν και δυο λόγια τιμής και αναγνώρισης για τους πραγματικά εργαζόμενους. Θα ενδιαφέρονταν για τα εκατομμύρια απολυμένους της ελεύθερης (και όχι ιδιωτικής) οικονομίας για τους οποίους απλώς ψελλίζουν υποκριτικά λογάκια συμπάθειας και φυσικά τους ξεχνούν απολύτως στη συνέχεια… Θα αναγνώριζαν επίσης τα δικαιώματα που έχουν επί του πλούτου που παράγουν οι πραγματικά εργαζόμενοι…

Αντ’ αυτού οι κρατιστές του γενικού καλού και πολύ περισσότερο οι κολεκτιβιστές της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής μιλούν για τους «άρπαγες καπιταλιστές», τους ανάλγητους επιχειρηματίες και τους πλουτοκράτες του «κακού» ίδιου συμφέροντος.

Απαιτούν διαρκώς αυτοί να πληρώνουν, να τα αρπάζει νομίμως μια ανίκανη πολιτική ηγεσία και να τα σκορπά κατά πως αυτή καταλαβαίνει, δημιουργώντας άχρηστες κρατικές δομές, τοποθετώντας ανθρώπους σ’ αυτές τις δομές και σε θέσεις «εργασίας» που δεν προσφέρουν τίποτα ή σχεδόν τίποτα, μετατρέποντας, με αυτό τον τρόπο, τους πολίτες σε πελάτες, σχηματίζοντας μια αντιπαραγωγική «κοινωνική πλειοψηφία» η οποία και νομιμοποιεί τη δική της εξουσία… δια ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ βέβαια.

Το εν τέλει ερώτημα είναι: 

Οι Άτλαντες τα γνωρίζουν αυτά; 

Η δική μου απάντηση είναι ότι δεν τα γνωρίζουν. Αν τα γνώριζαν δεν θα ήταν τόσο αποστασιοποιημένοι από την πολιτική και η κατάσταση της χώρας σίγουρα θα ήταν διαφορετική.

Είναι εμφανές ότι ένα μεγάλο φιλελεύθερο κόμμα καλείται να καταστήσει γνωστά αυτά τα τόσο καλά κρυμμένα «μυστικά» των κολεκτιβιστών και των κρατιστών του «γενικού καλού».

Και φυσικά να προβάλλει το μεγάλο φιλελεύθερο όραμα για ένα ΜΙΚΡΟ και ΛΙΤΟ ΚΡΑΤΟΣ με ΧΑΜΗΛΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ και ΦΙΛΙΚΟΤΗΤΑ στην ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.  Για την απελευθέρωση των ίδιων των Ατλάντων, της κοινωνίας και της Πατρίδας…

*Ως ΑΤΛΑΝΤΕΣ ορίζω τους ανθρώπους που παράγουν πλούτο (εμπορεύσιμες αξίες) και φυσικά ο όρος είναι δάνειο από το γνωστό βιβλίο της Ayn Rand, «Ο ΑΤΛΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΕ».

Του Γιάννη Νικολή
capital.gr

Πηγή

Σχολίαστε

Popular

To Top