Real opinions

Η αγραμματοσύνη των φοφιλελεύθερων

Ορίζω ως αγραμματοσύνη των φο-φιλελεύθερων ηγεσιών την άγνοια της σχετικής θεωρίας των ιδεών της ελευθερίας όπως αυτή αναπτύχθηκε από παλαιότερους και νεώτερους διανοητές. 
Και αναφέρομαι στις συνεισφορές των J. Lock, A. Smith, F. Bastiat, L.V. Misess, F. Hayek, M. Friedman, K. Popper, την αγαπημένη μου Ayn Rand και πολλούς άλλους. 
Στους πολλούς άλλους ας συμπεριλάβουμε και τις αγνοημένες ως φιλελεύθερες μεγάλες προσωπικότητες όπως αυτή του John Steinbeck και του George Orwell.

Η σχετική αγραμματοσύνη αφορά και την άγνοια των ελληνικών φιλελεύθερων συνεισφορών όπως αυτή του Ανωνύμου του Έλληνος (Ελληνική Νομαρχία), του Αδαμάντιου Κοραή, του Ρήγα Βελεστινλή, την μεγάλη συνεισφορά της Βενιζελικής παράδοσης, ακόμη ακόμη και την πρόσφατη θεωρητική συνεισφορά του Μάρκου Δραγούμη (Πορεία στον Φιλελευθερισμό).

Η γνώμη μου είναι ότι καθώς αγνοούν τη σχετική θεωρία, δεν μπορούν να αρθρώσουν ένα νευρώδη και ουσιαστικό λόγο ικανό να προβληματίσει και να θέλξει ανθρώπους που είναι κοντά στις ιδέες της ελευθερίας. Ως εκ της αγραμματοσύνης τους ακόμη αδυνατούν να έλξουν και να εντάξουν σε ένα φιλελεύθερο κόμμα ανθρώπους που δηλώνουν και είναι φιλελεύθεροι ως εκ της θέσης και φύσης της εργασίας τους. Αναφέρομαι στους επιχειρηματίες και τους ελεύθερους επαγγελματίες που είναι εκτεθειμένοι στον ελεύθερο ανταγωνισμό και δεν προσδοκούν τίποτα από το κράτος.

Η αδυναμία εκφοράς ενός νευρώδους και ουσιαστικού λόγου οδηγεί σε «λαπαδιασμένες» «προτάσεις» και στρογγυλέματα που μόνο δεσποινίδες του «καλού κόσμου» και «Ξεπλύματα του Γενικώς»* μπορούν να έλξουν. Και ως εκ τούτου παράγουν τα γνωστά φαιδρά εκλογικά αποτελέσματα.

Μια χαρακτηριστική θέση-παράδειγμα του άνευρου λαπαδιασμένου λόγου είναι η πρόταση-διεκδίκηση γνωστού κόμματος «Να γίνουμε κανονική χώρα» δηλαδή κάτι σαν το Βέλγιο πχ. Θα μπορούσα να αναπτύξω εκτενώς το χωρίς νόημα «Κανονική Χώρα» αλλά θα περιοριστώ να ρωτήσω αν μια θέση όπως αυτή μπορεί να λέει τίποτα σε ένα μεσαίο επιχειρηματία στον τουρισμό. Κι αν ακόμη κάτι λέει, που δεν λέει, δεν μπορεί να κινητοποιήσει κανέναν.

Όντας κοντά σε θέσεις αυτού του τύπου και ως εκ της άγνοιας της θεωρίας αδυνατούν να περιγράψουν το φιλελεύθερο όραμα. Και εδώ που τα λέμε τι να περιγράψουν πέραν του «να γίνουμε μια κανονική χώρα». Δεν ξέρουν κάτι άλλο και αυτό λένε…

Δεν είναι σε θέση να πουν ότι «διεκδικούμε μια πατρίδα στην πρωτοπορία του κόσμου». Μια κοινωνία που ανταμείβει, αναγνωρίζει και τιμά τα ικανά και εργατικά παιδιά της όχι δια των κρατικών παροχών αλλά δια της επιτυχίας τους στην αγορά, εκεί όπου ανταλλάσσονται εμπορεύσιμες αξίες (προϊόντα και υπηρεσίες). Δηλαδή μια πολιτεία που σέβεται την επιχειρηματικότητα και τα κέρδη που οι επιχειρήσεις επιτυγχάνουν και δεν τα δημεύει.

Ουσιαστικά αυτό που δεν λένε οι ηγεσίες της αγραμματοσύνης είναι ότι είμαστε με τους ανθρώπους που αγωνίζονται να παράγουν για ιδίον όφελος δηλαδή για να κερδίσουν. Δεν προσπαθούν δηλαδή να «εκπροσωπήσουν», πιο σωστά να υποστηρίξουν και να αναδείξουν τα «συμφέροντα» των Ατλάντων** της κοινωνίας. Αυτών δηλαδή που παράγουν εμπορεύσιμα προϊόντα και υπηρεσίες και με αυτόν τον τρόπο και δι’ αυτού του τρόπου δημιουργούν επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας.

Το άλλο που δεν κάνουν οι ηγεσίες της θεωρητικής και όχι μόνο, αγραμματοσύνης είναι να αναδείξουν και να στηρίξουν το ήθος που περιέχει η εργασία και η παραγωγή για ίδιον όφελος. Ή για να το πούμε πιο καθαρά ότι η εργασία και η επιχειρηματικότητα για ιδίον όφελος είναι καθόλα έντιμη, ηθική και άξια τιμής και σεβασμού. Να ενισχύσουν δηλαδή ηθικά τους πανταχόθεν, σήμερα στην Ελλάδα, βαλλόμενους παραγωγούς πλούτου, που στενάζουν από την απόλυτη καταπίεση και καταλήστευση που επιβάλλουν νομίμως οι παντοειδείς κομματικές ηγεσίες της νομενκλατούρας. Είναι γνωστή η διαρκής «υπέρ-παραγωγή» «παράνομων» νόμων δια των οποίων καταληστεύεται η κάθε επιχείρηση και ο κάθε πραγματικά εργαζόμενος.

Και εν τέλει αποτυγχάνουν να αναδείξουν το φιλελεύθερο όραμα για ένα μικρό και λιτό κράτος, στο οποίο τα δημόσια αξιώματα δεν θα είναι πολλά. Κυρίως όμως τα αξιώματα δεν θα περιέχουν πολλές εξουσίες (για διορισμούς κ.α.) αλλά ούτε και ιδιαίτερες οικονομικές απολαβές. Ένα μικρό και λιτό κράτος είναι συνυφασμένο με χαμηλή φορολογία και ελευθερίες στους πολίτες του να επιχειρούν για ότι θεωρούν άξιο στη ζωή, έχοντας και πρώτες και δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες…

Ως συνέχεια της μη ανάδειξης του ήθους και της αξίας που περιέχει η πραγματική εργασία και επιχειρηματικότητα για ίδιον όφελος αλλά και γενικά το φιλελεύθερο όραμα, η αγραμματοσύνη των ηγεσιών οδηγεί στον ενταφιασμό των ιδεών της ελευθερίας με τον κάτωθι τρόπο: Οι άνθρωποι αυτοί αποδέχονται ως ηθικά υπέρτερα τα οράματα και τις διεκδικήσεις της αριστεράς. Αποδέχονται δηλαδή ως υπέρτερο ηθικά π.χ. το δικαίωμα όλων σε μεγάλες συντάξεις ανεξάρτητα των εισφορών και από κρατικά ρυθμισμένα και διοικούμενα ταμεία. Φοβούνται δηλαδή να πουν ότι οι άκοπες παροχές είναι ανέντιμες και ανήθικες. Φοβούνται να πουν ότι τα ταμεία σχηματίζονται και διοικούνται από τους εργαζόμενους και όχι από το κράτος. Δεν αμφισβητούν την «ηθική υπεροχή» της «Δωρεάν» κρατικής «Παιδείας» και ούτε συζητούν ποτέ για το τι ανήθικο εμπεριέχει το περίφημο «κράτος» «πρόνοιας».

Μόλις όμως οι φο-φιλελεύθερες ηγεσίες αποδεχτούν την ηθική υπεροχή των οραμάτων της αριστεράς βρίσκονται ήδη παγιδευμένες στην πεποίθηση ότι το δικό τους όραμα είναι ανήθικο αλλά απλώς είναι αποτελεσματικό… Και εκεί βέβαια η επίθεση των κολεκτιβιστών και των κρατιστών κατατροπώνει κάθε φιλελεύθερη αντίσταση. Τι δηλαδή «ο κόσμος να πεινάει;», «να μην πληρώσει δηλαδή η πλουτοκρατία;», «οι άνθρωποι μπροστά από τους αριθμούς» και άλλα εξυπνούλικα δια των οποίων ηθικοποιείται η λεηλασία του κόσμου της πραγματικής εργασίας και επιχειρηματικότητας και κρύβονται επιμελώς και επιτυχώς τα οφέλη και τα ανήθικα προνόμια των διαπλεκόμενων ψευδο-επιχειρηματιών και φυσικά και κυρίως των κομματικών κομισάριων… και των πελατών τους…

Εύλογα η αγραμματοσύνη οδηγεί σε μια απολογητική στάση καθώς οδηγεί στην αποδοχή της «ανηθικότητας» των αγορών που «αδιαφορούν για τον άνθρωπο» για τον οποίο ενδιαφέρονται οι υποκριτές του κρατισμού και του κολεκτιβισμού.

Ελπίζω να έχω καταστήσει σαφή την αλληλουχία της επιχειρηματολογίας του παρόντος άρθρου παρότι παρέλειψα αρκετά ενδιάμεσα βήματα. Και αυτό διότι θέλω να καταλήξω στο ότι με αυτά τα δεδομένα οι Άτλαντες δεν έχουν καμιά τύχη. Καμιά ηγεσία που την χαρακτηρίζει η αγραμματοσύνη δεν μπορεί να αναδείξει και να προβάλλει τα όνειρα και τις διεκδικήσεις τους για μια κοινωνία ελευθεριών, ευθύνης, αριστείας, εργασίας, ευκαιριών… Είναι καιρός να δράσουν οι ίδιοι οι Άτλαντες… Εδώ όμως είναι που χρειάζεται πολλή εργασία… Και αυτή την εργασία δεν θα την κάνει κανένας, εκτός από τους ίδιους…

Καιρός οι Άτλαντες να αναλάβουν δράση… υπάρχουν διαθέσιμοι; 

*Ως «ΞΕΠΛΥΜΑΤΑ του ΓΕΝΙΚΩΣ» ονομάζω τους τυπάκους που θεωρούν ότι ο φιλελευθερισμός είναι ένα σύνολο απόψεων όπου δεν υπάρχουν «γωνίες» και συγκρούσεις και γενικώς εκφράζει τους ανθρώπους καλών προσθέσεων
**Ως ΑΤΛΑΝΤΕΣ ορίζω τους ανθρώπους που παράγουν πλούτο (εμπορεύσιμες αξίες) και φυσικά ο όρος είναι δάνειος από το γνωστό βιβλίο της Ayn Rand, Ο ΑΤΛΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΕ

Του Γιάννη Νικολή
capital.gr

Πηγή

Σχολίαστε

Popular

To Top