Politics

Σουρεάλ Τσίπρας

Είναι το σύνδρομο της ανασφάλειας που οδηγεί σε επιδείξεις αυτοπεποίθησης, ή πρόκειται απλώς για άγνοια κινδύνου; 
Είναι το σύμπλεγμα του Σαμψών που κατεδαφίζει αυτοκαταστροφικά το ναό, ή προκύπτει από αδυναμία κατανόησης της σχέσης αιτίου και αποτελέσματος;

Είναι η νόσος του πολιτικού Αλτσχάιμερ όταν κάποιος δεν παραδέχεται ότι εφέτος επιδιώκει τα εντελώς αντίθετα από αυτά που έλεγε ότι θα επιδιώξει πέρυσι, ή έχουμε να κάνουμε με τυπική περίπτωση κυνισμού;

Ερωτήματα που αναδείχθηκαν από την αχρείαστη σούπα της πρωθυπουργικής συνέντευξης στην ΕΡΤ. Εκεί έξω πέφτουν κορμιά και ο Αλέξης Τσίπρας, άνετος, σχεδόν ανέμελος, έλεγε με στόμφο ότι:

η οικονομία βρίσκεται σε καλό δρόμο,

η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών υπήρξε μεγάλη επιτυχία,

η διαπραγμάτευση της περασμένης άνοιξης οδήγησε στο γκρεμό αλλά ήταν θρίαμβος,

με την σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία αισθάνεται ασφαλής,

η κυβερνητική παράταξη αποτελεί όαση σταθερότητας,

η χώρα δρέπει δάφνες και οι αναποδιές οφείλονται στους Ευρωπαίους, στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.

“Η κόλαση είναι οι άλλοι” που έλεγε ο Σαρτρ.

Μήπως ζούμε σε άλλη χώρα;

Καμία από τις προεκλογικές υποσχέσεις του Πρωθυπουργού δεν έχει υλοποιηθεί -ούτε αυτές που έδινε τον Ιανουάριο, ούτε οι αντίθετες που έδινε τον Σεπτέμβριο.

Κανένα από τα μεγέθη της Οικονομίας δεν είναι θετικό, ούτε δείχνει πως θα ανακάμψει σύντομα.

Ούτε ένα από το επιμέρους συστήματα της χώρας δεν λειτουργεί επαρκώς: από τη διοίκηση, ως την υγεία και από την παιδεία, ως την ασφάλεια.

Ουδείς πολίτης είναι ικανοποιημένος, ούτε καν αυτοί που ευθύνονται για τη σημερινή πλειοψηφία- όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις.

Με άλλα λόγια τίποτε δεν πάει καλά.

Αν η χώρα στέκεται ακόμη είναι γιατί κάποιοι τη δανείζουν ακόμη. Αν κάποια πράγματα κινούνται είναι γιατί εντάσσονται στον τυφλοσούρτη του Μνημονίου.

Ο Αλέξης Τσίπρας

δεν κατάργησε σε μια νύχτα τη μνημονιακή νομοθεσία,

δεν αύξησε μισθούς και συντάξεις,

δεν πήγε τον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ,

δεν διέγραψε το μεγαλύτερο μέρος του χρέους,

δεν έδωσε τον έλεγχο των τραπεζών στο κράτος,

δεν πήρε δάνεια από “άλλες πηγές”,

δεν άλλαξε την Ευρώπη σε συνεργασία με τον Ισπανό Ιγκλέσιας.

Μιλάει όμως σαν να τα έκανε.

Συμπεριφέρεται σαν να είναι η επιτομή της συνέπειας.

Βάζει φόρους και υπερηφανεύεται ότι οι άλλοι έβαλαν περισσότερους.

Υπέγραψε να κόψει τις συντάξεις και “δεσμεύεται” ότι δεν θα τις κόψει. Έχασε ήδη δυο βουλευτές από την πλειοψηφία και λέει “το επιταχύναμε κιόλας”.

Πίσω από τον άρτιο επικοινωνιακό λόγο υπάρχει μια αναρχία λογικής, ένα χάος αυθαίρετων συλλογισμών.

Το σουρεαλιστικό αναγορεύεται σε κατακτημένο στόχο. Η πρωθυπουργική συνέντευξη θύμιζε μια ατάκα του Αμερικανού συγγραφέα΄Ορσον Σκοτ Κάρντ:

“Μέσα στην αναστάτωση του χάους ανακαλύπτουμε τι είμαστε- αν είμαστε κάτι”.

Του Γιώργου Λακόπουλου
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top