Real opinions

Το απόλυτα ΑΝΗΘΙΚΟ μαζικό έγκλημα

Ρίξτε μια ματιά γύρω σας, νέοι άνθρωποι χωρίς ελπίδα και προοπτική, αδυνατούν να ονειρευτούν για τον εαυτό τους μια ζωή δημιουργίας.

Μεγαλύτερης ηλικίας ικανότατοι άνθρωποι βλέπουν το μέλλον τους σκοτεινό και φτωχό. Τόσοι και τόσοι που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν επιχειρήσεις, πλούτο και θέσεις εργασίας δεν τολμούν καν να σκεφτούν μια τέτοια προοπτική.

Άνθρωποι με ικανότητες που μπορούν να εργασθούν σκληρά με στόχο να βελτιώσουν τη ζωή τους και γιατί όχι να πλουτίσουν φεύγουν από τη χώρα ακόμη και για τα “ταπεινές” αλλά καθ’ όλα έντιμες και σεβαστές εργασίες.

Άλλοι περιμένουν επιδόματα, εξάμηνες συμβάσεις ελεημοσύνης σε Δήμους και άλλα φαιδρά της σχεδόν εξαθλίωσης. Δεν μιλάμε φυσικά για τους πολύ ικανούς ανθρώπους με υψηλές σπουδές και εξειδικεύσεις που έχουν φύγει πιο νωρίς.

Όμως γιατί όλα αυτά;

Η συνήθης αθωωτική απάντηση του πελατειακού κράτους που στηρίζουν οι δεξιοί κρατιστές και οι αριστεροί ψευδοσοσιαλιστές είναι ότι φταίει η οικονομική κρίση, η οποία θα ξεπεραστεί δια περαιτέρω κρατικών δράσεων.

Αγνοούν δηλαδή ή και αν το ξέρουν το αποσιωπούν ότι η κρίση θα ξεπεραστεί μόνον δια της δραστηριοποίησης των δημιουργικών ανθρώπων.

Είναι αυτοί που θα δημιουργήσουν επιχειρήσεις, θα εισάγουν καινοτομίες και θα παράγουν πλούτο.

Όμως αυτά δεν θα τα κάνουν ούτε για την ψυχή της μάνας τους, ούτε για την “τροφοδοσία” του πελατειακού κράτους.

Θα εργαστούν, θα δημιουργήσουν επιχειρήσεις και θα καινοτομήσουν μόνο αν προσδοκούν ότι θα βελτιώσουν τη ζωή τους, θα αποκομίσουν κέρδη και γιατί όχι θα πλουτίσουν.

Δεν έχουν κανένα λόγο να εργάζονται, να ρισκάρουν κεφάλαια, χρόνο και ότι άλλο χρειασθεί για να έρχεται ένα σπάταλο πελατειακό κράτος να τους τα πάρει.

Και εδώ είναι το πρόβλημα, το μεγάλο και ανήθικο πελατειακό κράτος εμποδίζει όλους αυτούς τους δημιουργικούς ανθρώπους να ξεδιπλώσουν τις ικανότητες τους.

Τα εμπόδια που θέτει το κράτος των δεξιών κρατιστών και αριστερών ψευδοσοσιαλιστών είναι ποικίλα, πολλές φορές ανυπέρβλητα και πάντα έξυπνα στημένα.

Ένα πρώτο είναι η γνωστή και πολύ δύσκολα “καταβαλλόμενη” γραφειοκρατία.

Ένα δεύτερο εμπόδιο είναι η μεγάλη έκταση των ρυθμίσεων και των πολλών αδειοδοτήσεων που καθιστούν στην ουσία τους πάντες παράνομους και άρα εύκολα θύματα των γραφειοκρατών και της διαφθοράς.

Το πλέον σημαντικό όμως είναι η “νόμιμη” λεηλασία που πραγματοποιείται σε επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες δια της εξοντωτικής φορολογίας η οποία παρουσιάζεται ως κοινωνική δικαιοσύνη.

Το χειρότερο όμως είναι το που καταλήγουν τα λάφυρα της λεηλασίας των κρατιστών.

Και εδώ να το πούμε καθαρά. Καταλήγουν σε υψηλές αμοιβές της νομενκλατούρας (υπουργοί, βουλευτές, γενικοί γραμματείς κ.α.), σε συντάξεις ανθρώπων στα 50 και 55 που εργάσθηκαν λίγο και παίρνουν πολλά.

Στο πλήθος των υπαλλήλων του κράτους που κάνουν “δουλειές” που δεν έχουν αξία-νόημα (πχ χτυπούν σφραγίδες).

Στο πλήθος των συμβούλων και παρασυμβούλων του πελατειακού κράτους, σε διάφορες ΜΚΟ (Μη “Κυβερνητικές” Οργανώσεις), όπως αυτή για την αποναρκοθέτηση της Παλαιστίνης αλλά και στα κόμματα τα οποία πέραν των επιχορηγήσεων που έλαβαν δανείσθηκαν κολοσσιαία ποσά τα οποία φυσικά δεν πληρώνουν και δεν θα πληρώσουν, χωρίς να υποστούν καμιά συνέπεια.

Είναι βέβαιο ότι υπάρχουν πάμπολλοι άλλοι φορείς που “εισπράττουν” με το νομότυπο “έτσι θέλω” τις σχετικές “χορηγίες” των πραγματικά εργαζομένων.

Έτσι οι παραγωγοί πλούτου επιχειρηματίες* και πραγματικά εργαζόμενοι (σε παραγωγικές θέσεις εργασίας) υποχρεώνονται να δουλεύουν πολύ για να έρχεται το πελατειακό κράτος να τους τα παίρνει για να τα δώσει στους δικούς του επικαλούμενο την κοινωνική δικαιοσύνη.

Αυτή την πραγματικότητα το ανήθικο πελατειακό κράτος κατάφερε μέχρι τώρα να κρύψει επιμελώς προβάλλοντας συνθήματα όπως “Αξιοπρεπείς συντάξεις για όλους” και αποσιωπώντας το ποιος πληρώνει γι’ αυτές.

Όμως η υπερφορολόγηση-λεηλασία μαζί με τα διάφορα εμπόδια στερούν πλέον και την υποτυπώδη δυνατότητα στους άξιους και δημιουργικούς ανθρώπους να διεκδικήσουν τα όνειρά τους.

Αυτό είναι και το πλέον ανήθικο έγκλημα του πελατειακού κράτους το οποίο φυσικά οδηγεί στον μαρασμό των ανθρώπων αλλά και της πατρίδας…

Κατά συνέπεια μπορεί να τεθεί το ερώτημα: ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΑΣ;

Ένας αγώνας δηλαδή για την απελευθέρωσή μας από τα δεσμά του σπάταλου πελατειακού κράτους. Έστω κι’ αν οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος μας, για την ώρα.

*Σ’ αυτούς δεν συμπεριλαμβάνω τους γιαλαντζί διαπλεκόμενους, κρατικοδίαιτους ψευδοεπιχειρηματίες

Γ.Νικολής
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top