Real opinions

Το δίλημμα ενός πατέρα

Τον Σταμάτη Σαριδάκη ίσως τον θυμάστε από μία προηγούμενη επιστολή του που είχε δημοσιευτεί. Τότε είχε μοιραστεί μαζί μας μια συγκλονιστική εμπειρία του. Εμπειρία που καθόρισε το προσωπικό του μέλλον. 
Αυτή την φορά και ενώ βρίσκεται σε διαδικασία μετανάστευσης, αποφάσισε να μοιραστεί μαζί μου κάποιες σκέψεις του για την γενικότερη κατάσταση στην χώρα.

Θεωρώντας πως αυτές αποτελούν τροφή για γενικότερο προβληματισμό, με την άδειά του, τις μοιράζομαι μαζί σας:

“Αγαπητέ Πέτρο,

Εχτές, σε μια συζήτηση για την οικονομία και τη φορολογική πολιτική που έτυχε να παραβρεθώ, ένας γέροντας διηγήθηκε μια ιστορία:

Πριν από αρκετά χρόνια, σε ένα χωριό της ορεινής Κρήτης, ζούσε ένα ζευγάρι με δυο αγόρια τα οποία, όταν παντρεύτηκαν, μετακόμισαν στην πεδιάδα. Εκεί, ο ένας έγινε αγρότης και ο άλλος κεραμίστας.

Μιάν άνοιξη, ο πατέρας αποφάσισε να κατέβει απ’ το βουνό, για να δει τι κάνουν και πως τα καταφέρνουν τα παιδιά του.

Πρώτα επισκέφτηκε τον κεραμίστα. Η αυλή του εργαστηρίου του ήταν γεμάτη από κεραμικές κατασκευές.

Πώς πάει παιδί μου;

Πατέρα αν βρέξει καταστράφηκα, δεν θα στεγνώσουν τα πήλινα.

Ε, παιδί μου, μην ανησυχείς. Καλό καιρό θα κάνει, δε θα βρέξει, απάντησε ο γέροντας.

Έπειτα επισκέφτηκε τον αγρότη.

Πώς πάει παιδί μου;

Πατέρα αν δεν βρέξει, καταστράφηκα. Όλα τα κηπευτικά θα μαραθούν…

Καλά παιδί μου, μην ανησυχείς. Οι βοσκοί που λένε τον καιρό, είπαν πως θα βρέξει σίγουρα.

Έφυγε σκεφτικός ο πατέρας και γύρισε στο χωριό, κρατώντας το κεφάλι του. Τον είδε έτσι γυναίκα του και τον ρωτάει:

Άντρα μου, τι πάθαν τα παιδιά;

Γυναίκα τα πράγματα δεν είναι καλά. Βρέξει, δε βρέξει, ο διάολος θα πάρει τον έναν απάντησε, και βυθίστηκε στις σκέψεις του.

Μόλις άκουσα την ιστορία αυτή, μου ήρθαν στο μυαλό οι συζητήσεις που γίνονται τόσο καιρό τώρα, περί ισοδυνάμων και όλος αυτός ο φαύλος κύκλος μετατόπισης της φορολόγησης από τον έναν στον άλλον. Όταν όλη η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το ποια κοινωνική ομάδα θα υποστεί το βάσανο της υπερφορολόγησης έναντι μιας άλλης ομάδας που θα ελαφρυνθεί, είναι απλό να συμπεράνουμε ότι η κυβέρνηση έχει ξεγράψει/προγράψει μια ομάδα πολιτών για να ευνοήσει μια άλλη (κατά την προσφιλή τακτική υπουργών και βουλευτών του Σύριζα να κατηγοριοποιούν τους πολίτες σε ψηφοφόρους του Κόμματος και τους υπόλοιπους).

Θα μπορούσε να υπάρξει όμως μια άλλη λύση, από τη στιγμή που είναι ανάγκη απόλυτη το κράτος να εισπράξει περισσότερους φόρους; Σαφώς και ΝΑΙ.

Αν ο κεραμίστας αγόραζε έναν φούρνο να ψήνει τα κεραμικά και κατασκεύαζε και ένα υπόστεγο για να τα προστατεύει, αν ο αγρότης κατασκεύαζε μια δεξαμενή αποθήκευσης νερού και ένα αρδευτικό κανάλι, τότε είτε έβρεχε, είτε όχι, θα είχαν πάψει τα δυο αδέρφια να βρίσκονται έρμαια των ορέξεων της φύσης. Αν υπήρχε ΑΝΑΠΤΥΞΗ δηλαδή, και οι δύο γιοί της ιστορίας θα ήταν θωρακισμένοι και θα παρήγαγαν θετικά οικονομικά αποτελέσματα.

Έτσι και στο ελληνικό κράτος. ΑΝ υπήρχε ανάπτυξη, θα υπήρχε αύξηση της φορολογητέας ύλης άρα και αύξηση των συνολικών εσόδων από τη φορολόγηση ακόμα και με μείωση των φορολογικών συντελεστών… Δεν θα επικρατούσε αυτή η τραγική και ανούσια συζήτηση περί ισοδυνάμων, που το μόνο που εξυπηρετεί είναι το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης.

Η προπαγάνδα περί προσπάθειας να μην επιβαρυνθεί μια ομάδα πολιτών (και κυρίως να μην επιβαρυνθούν ομάδες που ψηφίζουν μαζικά Σύριζα) έχει δυστυχώς διχαστικά και αποσαθρωτικά αποτελέσματα για την κοινωνία. Αλλά θετικά αποτελέσματα για την συσπείρωση της πλειονότητας των ψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος, που κινούνται στη λογική “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα”.

Το ζητούμενο με τη φορολογία δεν είναι να αποστραγγισθούν τα τελευταία χρηματικά διαθέσιμα των πολιτών. Ή μιας ομάδας πολιτών. Αλλά να αυξηθεί η φορολογική βάση, ώστε να μπορεί η εκάστοτε κυβέρνηση να μειώνει εν τέλει τους φορολογικούς συντελεστές. Ώστε να καταστήσει την χώρα ελκυστικότερη για επενδύσεις. Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα θα έχει μέλλον και οι πολίτες της την δυνατότητα να δουν καλύτερες ημέρες.

Με την συνεχώς αυξανόμενη όμως φορολόγηση και την εκδίωξη κεφαλαίων, η χώρα αργοσβήνει καθώς κανένας επενδυτής δεν πρόκειται να επενδύσει σε χώρα με συνέταιρο στα κέρδη το κράτος. Ή σε χώρα που, αν δεν πάει καλά η επιχείρηση σου, κινδυνεύεις με φυλάκιση. Έτσι ούτε καινούριες θέσεις εργασίας θα έχουμε ποτέ, ούτε ασφαλισμένους να συντηρούν με τις εισφορές τους το σύστημα.

Δεν είναι τυχαία και η μελέτη που είδε το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες, για επιστροφή σε επίπεδα του 2009 το έτος 2034!!! Και για μείωση της ανεργίας κάτω από το 10 τοις εκατό μετά από περίπου 25 χρόνια…

Ήδη η χώρα είναι με το ένα πόδι στο γκρεμό. Ας ελπίσουμε ότι σύντομα η κυβέρνηση θα εγκαταλείψει τη διχαστική φορομπηχτική της πολιτική και θα στραφεί σε άλλες πολιτικές, πολιτικές ανάπτυξης, προτού γίνει μη αναστρέψιμη η κατάσταση.

Φιλικά
Σαριδάκης, Σταμάτης-Χρήστος.”

Για άλλη μια φορά ο Σταμάτης, με αφήνει χωρίς να έχω κάτι να πω.

Για την μεταφορά
Πέτρος Λάζος
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top