Real opinions

Αντέχεις τα χειρότερα;

Από την Παρασκευή η Ελλάδα βρίσκεται επίσημα σε προεκλογική περίοδο. Ξανά. 
Για τρίτη φορά μέσα στους τελευταίους επτά μήνες και πολλοστή τα τελευταία χρόνια.

Θα περίμενε κανείς πως, με πάμπολλες εκλογικές αναμετρήσεις σε όλη την σύγχρονη ελληνική ιστορία, ο Έλληνας ψηφοφόρος θα είχε αποκτήσει μια εμπειρία και, μέσα από τα παθήματά του, θα είχε πάρει το μάθημά του και, σταδιακά, θα είχε βελτιώσει τις επιλογές του. Δυστυχώς αποδεικνύεται πως αυτή η προσδοκία είναι μάταιη και βρίσκεται πολύ μακριά από την πραγματικότητα.

Αυτό τουλάχιστον δείχνει το πρώτο “κύμα” δημοσκοπήσεων. Αντί να παρατηρούνται τάσεις συσπείρωσης του εκλογικού σώματος γύρω από το κύριο διακύβευμα αυτής της εκλογικής αναμέτρησης, βλέπουμε να υπάρχει ένας κατακερματισμός επιλογών που, αν τις κοιτάξει κάποιος αναλυτικά, εκπλήσσεται τόσο από την ελαφρότητα όσο και την ευκολία με την οποία μοιάζουν να γίνονται.

Όποιος ζει στην Ελλάδα και έχει στοιχειώδη αντίληψη της κατάστασης σήμερα, έχει κατανοήσει πως η κατεύθυνση της χώρας τα επόμενα τρία (τουλάχιστον) χρόνια είναι μία. 

Η οδός που θα ακολουθηθεί, είτε αρέσει είτε όχι, λέγεται Μνημόνιο και εναλλακτική (ό,τι και να λένε οι όποιοι), δεν υπάρχει. 
Δεν υφίσταται οποιαδήποτε άλλη επιλογή στο κομμάτι της οικονομικής πολιτικής. Τόσο καθαρά, τόσο απλά. 
Και όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα κατανόησης και καλό θα ήταν να αναζητήσει ιατρική βοήθεια. Διότι το πράγμα μπορεί να ενέχει σοβαρότατους κινδύνους για την (πνευματική) υγεία του. 
Αν πάλι το αντιλαμβάνεται αλλά δεν το εξωτερικεύει, στοχεύει στο προσωπικό και κομματικό όφελος και μόνο. Όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες και “προφάσεις εν αμαρτίαις”.

Με δεδομένη την παραπάνω παραδοχή, μοιάζει αυτονόητο πως τα κριτήρια επιλογής ψήφου θα έπρεπε να είναι:

Α. Η μέγιστη ικανότητα σωστής εφαρμογής της νέας συμφωνίας διότι, όσο δυσάρεστο και αν είναι για κάποιους, αυτή την φορά όλα πρέπει να εφαρμοστούν και όλα να γίνουν σωστά. Είναι δυνατή αυτή η τελειότητα; Δύσκολο να πει κανείς με σιγουριά, αλλά είναι οπωσδήποτε απαραίτητο να γίνει σοβαρή προσπάθεια για να επιτευχθεί.

Β. Η δυνατότητα δημιουργίας όσο το δυνατόν περισσότερων συναινέσεων και συνεργιών για την δημιουργία ενός (πραγματικού) Εθνικού Σχεδίου για έξοδο από την κρίση. Διότι το τρίτο τρισκατάρατο αποτελεί ένα μόνο (μικρό) μέρος όσων πρέπει να πραγματοποιηθούν, ώστε αυτή η χώρα να γίνει σύγχρονο ανεπτυγμένο κράτος. Ένα κράτος που να μπορεί να συμβαδίσει με τους Ευρωπαίους εταίρους του αλλά και να ανταγωνιστεί ικανοποιητικά στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Διότι άλλη δυνατότητα δεν έχει. Εκτός και αποφασιστεί πως θέλουμε να γίνουμε Βόρεια Κορέα ή κάτι παρόμοιο.

Παρόλα αυτά, οι πρώτες μετρήσεις δείχνουν ότι ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος επιλέγει με κριτήρια που μόνο ορθολογικά δεν μπορούν να ονομαστούν. Εκτός και αν κάποιος θεωρήσει ορθολογικό ότι, σε όλες τις μετρήσεις, προηγείται το κόμμα που, μέσα από μια σωρεία λαθών που και το ίδιο παραδέχεται πως διέπραξε, οδήγησε στο νέο Μνημόνιο. Και, επίσης σημαντικό, ακόμη και σήμερα διαλαλεί πως δεν συμφωνεί με αυτό! Αν αυτό δεν είναι παραλογισμός…

Επίσης, ένα εξαιρετικά μεγάλο μέρος εκλογέων, μοιάζει να βρίσκεται σε σύγχυση και να έχει σημαντικές δυσκολίες να πάρει αποφάσεις. Βέβαια, παραδοσιακά, ένα μέρος Ελλήνων ψηφοφόρων, αργεί πάντα να αποφασίσει. Μόνο που συνήθως μετριόταν στο 10-12%. Στις μετρήσεις πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου έφτασε σε ποσοστά κοντά στο 20%. Τώρα υπάρχουν μετρήσεις που δείχνουν τους αναποφάσιστους σε ποσοστά μεγαλύτερα του 25%.

Δηλαδή περισσότεροι από το ένα τέταρτο των πιθανών εκλογέων, δεν έχουν ξεκάθαρη άποψη… την ώρα που το διακύβευμα της αναμέτρησης είναι από τα πιο ξεκάθαρα που υπήρξαν ποτέ…

Σκοπός του σημερινού κειμένου δεν είναι να καταδείξει ποιες επιλογές, πιθανά, θα μπορούσαν να αποτελούν τις βέλτιστες. Αυτό το ζήτημα θα υπάρξει ο χρόνος για να συζητηθεί. Αυτό που με ανησυχεί σφόδρα είναι η ανωριμότητα επιλογών που αναδεικνύεται από τις μετρήσεις. Η ελαφρότητα, αν θέλετε, που δείχνει για μία ακόμη φορά το ελληνικό εκλογικό σώμα, προσπαθώντας να καθορίσει την μοίρα του για τα επόμενα χρόνια.

Η αλήθεια είναι πως οι προεκλογικές μετρήσεις, ειδικά τα τελευταία χρόνια, σε πολλές περιπτώσεις έχουν διαψευστεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του (ο Θεός να το κάνει) δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου. 

Ειλικρινά, μέσα από τα βάθη της ψυχής μου και υπό των πρίσμα όσων γράφω πιο πάνω, ελπίζω και εύχομαι αυτό να συμβεί και αυτή την φορά. Διότι αν δεν αλλάξει η κατάσταση και το αποτέλεσμα των εκλογών είναι παραπλήσιο των μετρήσεων, τα πολύ δύσκολα που ούτως ή άλλως έρχονται, θα γίνουν απείρως δυσκολότερα…

Πέτρος Λάζος
capital.gr

Πηγή

Popular

To Top