Real opinions

Μεγαλύτερο κράτος ή καλύτερο κράτος;

Η τάση αυτή είναι ευεξήγητη καθώς θεωρείται λογικό και αναμενόμενο
οι πολίτες όχι απλώς να θέλουν αλλά και να απαιτούν την εμπλοκή του
Κράτους όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με πολεμικές συρράξεις, φυσικές
καταστροφές ή άλλα ακραία φαινόμενα όπως η παγκόσμια υγειονομική κρίση
των ημερών μας, που συνιστούν σημαντική απειλή για τις ζωές πολλών
ανθρώπων και την μετέπειτα ευημερία πολύ περισσότερων.

Το Σύνταγμα της χώρας μας περιέχει ρητή διάταξη (στην παράγραφο 3 του
άρθρου 21) σύμφωνα με την οποία «το Kράτος μεριμνά για την υγεία των
πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του
γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων».

Είναι μια
διάταξη που ισχύσει από το 1975 όταν ψηφίστηκε για πρώτη ο ισχύων χάρτης
της ελληνικής Πολιτείας και παρέμεινε έκτοτε αναλλοίωτη.

Ίσως δεν είναι κατάλληλος ο χρόνος για ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, αλλά,
αφού τέθηκε στη δημόσια σφαίρα, δεν μπορεί να μην επισημανθεί ότι το
πως εφαρμόστηκε η εν λόγω συνταγματική πρόνοια είναι θέμα το οποίο
σχετίζεται με τις ευαισθησίες και τις προτεραιότητες των εκάστοτε
κυβερνήσεων.

Συνάμα, όμως, αποτελεί και ζήτημα το οποίο συναρτάται
ευθέως τόσο από τους διαθέσιμους οικονομικούς πόρους όσο και από αυτόν
καθεαυτόν τον τρόπο διάθεσης των πόρων.

Οι ασύλληπτες, για παράδειγμα, σπατάλες οι οποίες έγιναν στη διάρκεια
της πρώτης δεκαετίας του τρέχοντος αιώνα, όταν πολλαπλασιάστηκε μέσα σε
λίγα χρόνια η φαρμακευτική δαπάνη, δεν είναι άσχετες από την ανάγκη για
σημαντική περικοπή των δαπανών που επιβλήθηκε κατά τη μνημονιακή
δεκαετία που ακολούθησε.

Κακά τα ψέματα, αν δεν υπήρχαν οι σπατάλες της δεκαετίας που οδήγησαν
στις περικοπές της επομένης, το Εθνικό Σύστημα Υγείας θα μπορούσε με τα
ίδια χρήματα να ήταν σήμερα σε πολύ καλύτερη κατάσταση τόσο σε
ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό όσο και σε νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό.

Θα χρειαζόταν, οπωσδήποτε, ενίσχυση για να αντιμετωπίσει τις έκτακτες
συνθήκες που δημιουργεί η πανδημία.

Θα διέθετε, όμως, περισσότερους
υγειονομικούς, έχοντας κρατήσει και στη χώρα αρκετούς από τους νεότερους
γιατρούς οι οποίοι, ενώ σπούδασαν με χρήματα των Ελλήνων
φορολογουμένων, προσφέρουν υπηρεσίες σε άλλες χώρες. Ενώ θα είχε και
λιγότερο επιτακτικές ανάγκες για νέες ΜΕΘ και ΜΑΦ, για αναπνευστήρες και
αναλώσιμα.

Όσο δικαιολογημένο, λοιπόν, είναι να αναφωνούμε αυτές τις μέρες «ζήτω το
κράτος», άλλο τόσο επιβεβλημένο είναι να αναρωτιόμαστε «ποιο κράτος
είναι αυτό που θέλουμε;».

Θέλουμε ένα σύγχρονο και ευέλικτο Κράτος;

Ή
προτιμούμε ένα Κράτος «Λεβιάθαν» που παραπέμπει στα χρεωκοπημένα
κομμουνιστικά καθεστώτα του παρελθόντος και χρησιμοποιείται ως λάφυρο
από κάθε λογής επιτηδείους;

Θέλουμε ένα Κράτος το οποίο υπάρχει και λειτουργεί στην υπηρεσία των
πολιτών; Ή ένα Κράτος που προσλαμβάνει ανεξέλεγκτα υπαλλήλους (κηπουρούς

και όχι νοσηλευτές, διοικητικούς και όχι γιατρούς) χωρίς κριτήρια και
αξιολόγηση;

Θέλουμε ένα Κράτος – στρατηγείο που έχει ως κύριο ρόλο να εγγυάται τις
ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών, θέτοντας τους κανόνες; Ή
βολευόμαστε με ένα Κράτος, το οποίο είναι έρμαιο των κομματικών
εγκάθετων που σιτίζονται από αυτό είτε ως διοικούντες είτε ως
συνδιοικούντες συνδικαλιστές;

Τα ερωτήματα δεν είναι ούτε θεωρητικά ούτε ρητορικά. Είναι απολύτως
πρακτικά.

Και ανακύπτουν αβίαστα εξαιτίας του γεγονότος ότι η
πλειονότητα όλων όσοι σήμερα αποθεώνουν την ανάγκη της κρατικής
παρέμβασης είναι οι ίδιοι που ήταν δογματικά αντίθετοι σε όλες τις
προσπάθειες εξορθολογισμού και εκσυγχρονισμού του Δημοσίου μέσω της
θέσπισης διαδικασιών και κανόνων για την αξιολόγηση των κρατικών δομών
και των υπηρετούντων σε αυτές στελεχών.

Υπό αυτή την έννοια, η παρούσα κρίση που επιτάσσει την οργάνωση της
συλλογικής άμυνας στα «ξύλινα τείχη» -για να θυμηθούμε τον χρησμό της
Πυθίας πριν τη ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ.- του Δημοσίου δεν
δικαιώνει σίγουρα όλους εκείνους οι οποίοι με φανατισμό υποστήριζαν το
κλείσιμο δημόσιων νοσοκομείων, την… κατεδάφιση της ΕΡΤ και άλλες
λαϊκίστικες υπερβολές που θα λειτουργούσαν ως «πανάκεια» για την
ανάπτυξη.

Εξίσου αδικαίωτη, όμως, παραμένει και η επιμονή όλων όσοι θέλουν την
κρατικοποίηση των πάντων και βρήκαν τώρα ευκαιρία να «την πουν» σε όσους
δεν ενστερνίζονται τις απόψεις τους κατά της αξιολόγησης των
εκπαιδευτικών ή της εκμάθησης και χρήσης των νέων τεχνολογιών από τους
δημοσίους υπαλλήλους προκειμένου να εξελιχθούν.

Για να το πούμε, αν θέλετε, και με ένα ακόμη ευχερές παράδειγμα:

Κράτος
ήταν το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, το
οποίο, υπό την ηγεσία του Νίκου Παπά, ασχολούνταν με… υψιπετή
εγχειρήματα όπως η διανομή των τηλεοπτικών αδειών και η… κατάκτηση του
Διαστήματος.

Κράτος είναι και το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης που το διαδέχθηκε
και, υπό την οποία ηγεσία του Κυριάκου Πιερρακάκη, πήρε το νήμα από το
2014, αν όχι και από το… 2012, για να προχωρήσει επιτέλους η ψηφιοποίηση
του ελληνικού Δημοσίου προς όφελος των Ελλήνων πολιτών οι οποίοι με τον
απλούστερο τρόπο εκδίδουν αυτές τις μέρες τις άδειες για να
κυκλοφορούν.

Σε τελική ανάλυση, άλλωστε, στο ερώτημα για «περισσότερο ή λιγότερο
Κράτος;», η λογική απάντηση την οποία πάντοτε ενστερνίζονται οι όπου γης
νουνεχείς και μετριοπαθείς ήταν και παραμένει μία: αποτελεσματικό
Κράτος.

Αυτό ακριβώς χρειαζόμασταν πριν από τη κρίση με την πανδημία του
κορωνοϊού.

Αυτό χρειαζόμαστε τώρα. Αυτό θα χρειαστούμε και μόλις
περάσει η κρίση και αρχίσει η ανάκαμψη.

Πηγή http://politika-gr.blogspot.com/2020/03/blog-post_560.html

Popular

To Top