Real opinions

Οι μεγάλες κρίσεις απαιτούν ηγεσία και αποφάσεις!

Παρά τον σεβασμό που μου ενέπνεαν από τη μια η εμπιστοσύνη που μου
έδειχνε και από την άλλη το ασκητικό και διόλου αλαζονικό πνεύμα που
χαρακτήριζε την άσκηση της εξουσίας του, οι διαφωνίες μας ήταν συχνές
κυρίως εξαιτίας της μεγάλης έκπληξη που αισθανόμουν κάθε φορά που μου
εκμυστηρευόταν τις συνθήκες υπό τις οποίες διαμόρφωνε τις απόψεις του.

Τα περισσότερα σαββατοκύριακα, σύμφωνα με τις διηγήσεις του,
επισκεπτόταν μονές ανά την ελληνική επικράτεια προκειμένου να αντιληφθεί
το κλίμα που εισέπρατταν οι ηγούμενοι και οι λοιποί μοναχοί από το…
χριστεπώνυμο ποίμνιο με τον οποίο έρχονταν σε επαφή.

Ήταν εδραία η
πεποίθησή του ότι οι μονές ήταν τα καλύτερα «βαρόμετρα» για να
αντιληφθεί ο ίδιος –που δήλωνε «αμετανόητος αντιμνημονιακός»- για τις
διαθέσεις της κοινής γνώμης και να τις μεταφέρει στο Μέγαρο Μαξίμου.

Δεν εμπιστευόταν ούτε τις δημοσκοπήσεις, ούτε τους βουλευτές ή τα
στελέχη του κόμματός του. Θέσφατο για εκείνον ήταν αυτό που «λένε οι
καλόγηροι», επειδή πίστευε ότι ήταν ανιδιοτελείς. Το επιχείρημα ότι αυτά
που του μετέφεραν άνθρωπο απομονωμένοι από τον έξω κόσμο μπορεί να μην
είχαν σχέση με την πραγματικότητα δεν τον έπειθε και ούτε τον
απασχολούσε.

Ο πρωταγωνιστής της μικρής αυτής ιστορίας κάποια στιγμή βρέθηκε, για
άλλους αλλά όχι πολύ διαφορετικούς λόγους, κακήν κακώς εκτός κυβέρνησης.
Αλλά και η κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε δεν είχε και καλύτερη
κατάληξη. Ίσως και επειδή συνέχισε να ασκεί την πολιτική της
ακολουθώντας αντίστοιχες νόρμες.

Ανέσυρα τούτες τις μέρες στη μνήμη του τα γεγονότα εκείνης της περιόδου,
παρακολουθώντας τη διστακτικότητα της κυβέρνησης και των άλλων φορέων
της Πολιτείας να πάρουν σαφή θέση και να πουν ξεκάθαρα για το μείζον
ζήτημα της προστασίας της δημόσιας υγείας από τον κορωναϊό αυτό που χθες
είπε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Το αυτονόητο, δηλαδή, σύμφωνα
με το οποίο:

«Ό,τι ισχύει για τις δημόσιες συναθροίσεις, ισχύει και για
τις εκκλησίες μας».

Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε δύο εβδομάδες που ο πρωθυπουργός αποφάσισε
να «σπάσει αυγά» και να λάβει τις αποφάσεις που απαιτούσαν οι δύσκολες
περιστάσεις με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπη η κυβέρνησή του.

Η πρώτη ήταν
όταν αντέδρασε άμεσα και αποτελεσματικά στην τεράστια πρόκληση του
Τούρκου Προέδρου να αποπειραθεί να εκβιάσει την Ευρωπαϊκή Ένωση,

καταλύοντας τα σύνορα της Ελλάδας.

Η απόφαση για το κλείσιμο των συνόρων και η συνακόλουθη ριζική αλλαγή
της παθητικής μεταναστευτικής πολιτικής που πέντε χρόνια τώρα ακολουθεί η
χώρα μας, ήταν μια αποφασιστική κίνηση η οποία έδειξε ηγεσία.

Το ίδιο
έδειξε και η πρωθυπουργική πρωτοβουλία να αναλάβει ο ίδιος να μιλήσει
στους πιστούς Χριστιανούς για το τι επιβάλλεται να κάνουν και τι όχι.

Σε μια καθοριστική στιγμή για αυτή καθεαυτή την υπόσταση της ελληνικής
Πολιτείας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε δύο επιβεβλημένες πρωτοβουλίες
που δεν ικανοποιούν απλώς το λαϊκό αίσθημα αλλά στέλνουν ένα ισχυρό
μήνυμα για την κινητοποίηση και την εγρήγορση της ελληνικής κοινωνίας
που βρίσκεται αντιμέτωπη με τεράστιους κινδύνους.

Οι Βελόπουλοι, οι Πολλάκηδες (για φαντασθείτε ο περί ου να ήταν ακόμη
υπουργός αρμόδιος για τα θέματα της δημόσιας Υγείας και να χειριζόταν τη
συγκεκριμένη κρίση;), οι Κραουνάκηδες, οι Αμβρόσιοι υπήρχαν από παλαιά
και μάλλον θα υπάρχουν . μέλλον, βουτηγμένοι μέσα στη μικρότητα
του «ελληναράδικου» περίγυρου τους…

Γι΄ αυτό και το ζητούμενο σε τέτοιες ώρες μεγάλων κρίσεων είναι οι
δυνάμεις της λογικής και της υπευθυνότητας να ασκούν τον ρόλο τους,
παίρνοντας ξεκάθαρες θέσεις χωρίς να αφήνουν στους κάθε είδους λαϊκιστές
τον ζωτικό χώρο που διεκδικούν για να προμοτάρουν την -εμπορική,
ιδεοληπτική ή όποια άλλη- «πραμάτειά» τους.

Οι ετερόκλητες δυνάμεις του παραλογισμού ανθούν εκεί που απέχουν οι
εχέφρονες ταγοί.

Και οι παρεμβάσεις τους βρίσκουν έδαφος όταν οι πολίτες
αφήνονται έρμαια τους.

Το βιώσαμε πολλές φορές στο απώτερο και το
πρόσφατο παρελθόν. 

Η χώρα μπήκε σε μεγάλες περιπέτειες και οι Έλληνες
πλήρωσαν βαρύ τίμημα κάθε φορά που πήραν το «πάνω χέρι» οι εμφορούμενοι
από αυταπάτες, ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις.

Ας ελπίσουμε να μην ξανασυμβεί.

Ούτε με τη μεταναστευτική κρίση. Ούτε με
την κρίση της πανδημίας του κωρονοϊού.

Οι κρίσεις και για να
προληφθούν, αλλά και για να αντιμετωπιστούν, απαιτούν ηγεσία και
αποφάσεις!

Γρηγόρης Τζιοβάρας
protothema.gr

Πηγή http://politika-gr.blogspot.com/2020/03/blog-post_793.html

Popular

To Top