Real opinions

Vamos a la playa

– Καλησπέρα, Γιάννη με λένε.

 Τα κακομαθημένα νήπια και το χρέος
 Εβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλάμε…
 Βρε μπας και είναι χούντα;
– Καλησπέρα, Γιάννη με λένε.


– Καλησπέρα, καθίστε.

– Ευχαριστώ.

– Τι θα θέλατε;

– Νά, για την αγγελία ήρθα.

– Α, τώρα δεν μπορώ. Περάστε αύριο από το γραφείο μου, πρωινές ώρες.

– Ποιο γραφείο;

– Το δικό μου. Για το σπίτι που νοικιάζω δεν λέτε;

– Όχι, όχι, για την άλλη αγγελία.

– Ποια αγγελία;

– Για τα νέα μέλη;…

– Α! Ε πείτε το, άνθρωπέ μου. Τα μπέρδεψα γιατί έχω ένα μήνα τώρα που ταλαιπωριέμαι με ένα σπίτι εκεί χάμω, και τίποτα. Μεγάλη ταλαιπωρία. Ξέρετε τι απαιτήσεις έχει ο κόσμος;

– Πολλές, ε;

– Δεν μπορείτε να φανταστείτε. Θέλουν να σου το πάρουν τσάμπα. Σου πίνουν το αίμα.

– Ποπό.

– Αφήστε. Εδώ μάς έχει φτάσει ο καπιταλισμός, κύριέ μου.

– Δεν αμφιβάλλω.

– Και τα Μνημόνια.

– Φυσικά και τα Μνημόνια.

– Σου λέει ο άλλος, «Δεν μπορώ να δώσω πάνω από πεντακόσια».

– Αν είναι δυνατόν.

– Γιατί όλα είναι θέμα λιτότητας, κύριε. Όλα!

– Συμφωνώ!

– Έχουν κλείσει την κάνουλα του χρήματος, και ο κόσμος δεν έχει για να πληρώσει ένα αξιοπρεπές νοίκι.

– Καταλαβαίνω…

– Είναι ακριβώς αυτό: χτύπημα στην αξιοπρέπεια του λαού. Του απλού κοσμάκη. Του μεροκαματιάρη, του ανειδίκευτου, του μισθωτού…

– …και του συνταξιούχου.

– Βεβαίως και του συνταξιούχου!

– Συμφωνώ απολύτως.

– Έτσι που λέτε. Οπότε εσείς δεν ήρθατε για την αγγελία.

– Ε, για την αγγελία ήρθα, αλλά για την άλλη.

– Πάντως, αν ξέρετε κάποιον του χώρου μας που να ψάχνει για σπίτι, να μου πείτε. Τριάρι, φρεσκοβαμμένο, εντοιχισμένες ντουλάπες…

– Ορόφου;

– Εμ τι; Υπόγειο; Γιάφκα νοικιάζουμε; Στον τρίτο είναι. Ανατολικομεσημβρινό.

– Θα το έχω υπόψη μου.

– Πέντε πενήντα. Ακατέβατα.

– Καλώς.

– Βέβαια στο συμβόλαιο θα γράψουμε διακόσια είκοσι.

– Εντάξει…

– Γιατί μάς κλέβει η εφορία.

– Ναι, ασφαλώς.

– Το μακρύ χέρι του καπιταλισμού.

– Πολύ μακρύ, συμφωνώ.

– Οπότε, μας κλέβετε, ρε αλήτες; Θα σας κλέψουμε κι εμείς!

– Όπου μπορούμε.

– Α να γεια σου. Μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Όπου μπορούμε. Στα συμβόλαια; Στα συμβόλαια.

– Έτσι.

– Στα λεωφορεία; Στα λεωφορεία.

– Στο μετρό; Στο μετρό.

– Ε, εκεί δεν χρειάζεται, είναι η μπάρα ανοιχτή.

– Α ναι, σωστά.

– Για τους μη έχοντες.

– Και μη κατέχοντες.

– Πολύ καλά τα λέτε, πάρα πολύ καλά τα λέτε.

– Ευχαριστώ, ευχαριστώ.

– Λοιπόν, τι θα θέλατε;

– Σας είπα, για την αγγελία ήρθα.

– Για τα νέα μέλη;

– Ακριβώς.

– Πάρα πολύ ωραία, κύριέ μου, μπράβο σας, κάνατε την καλύτερη επιλογή.

– Α, ευχαριστώ.

– Είμαστε μακράν οι καλύτεροι.

– Το πιστεύω.

– Και με την καλύτερη κάλυψη από τα μίντια. Ακόμη και από τα συστημικά και τα νεοφιλελεύθερα.

– Μπράβο σας.

– Ό,τι μπορούμε κάνουμε… Λοιπόν, παρακολουθείτε τις δράσεις μας, ναι;

– Φυσικά.

– Καιρό τώρα, καιρό;

– Ε ναι, αρκετό καιρό.

– Να ’στε καλά, να ’στε καλά. Ένα νεράκι να κεράσω;

– Ένα νεράκι θα το ’πινα.

– Σύντροφε! Πιάσε ένα νεράκι, σε παρακαλώ. Της βρύσης.

– Ευχαριστώ…

– Λοιπόν, καλέ μου κύριε, εμείς είμαστε ο Ρουβίκωνας. Εσείς, είπαμε, είστε ο…;

– Γιάννη με λένε.

– Α ναι. Γιάννη.

– Με δύο νι;

– Ε ναι, τι, με τρία;

– Χαχά, πώς τα λέτε.

– Πικρό χιούμορ, τι να κάνω κι εγώ. Είμαι και άνεργος, βλέπετε.

– Άνεργος;

– Ναι, αφήστε.

– Πολύ λυπάμαι. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

– Ακριβώς…

– Αίσχος.

– Μεγάλο αίσχος.

– Το μεγαλύτερο.

– Δεν αφήνουν τον κόσμο να προσληφθεί από καμία υπηρεσία. Όχι όλους, τέλος πάντων.

– Ακριβώς…

– Ακριβέστατα. Και; Είστε καιρό τώρα άνεργος;

– Να μην είμαι ενάμιση χρόνο;

– Ποπό! Άσχημο πράγμα η ανεργία, πολύ άσχημο.

– Δεν λέτε τίποτα.

– Άλλο ένα πλήγμα στην αξιοπρέπεια του ατόμου.

– Ακριβώς. Και όχι μόνο.

– Τι και όχι μόνο;

– Ε, λέω, είναι και το οικονομικό.

– Δηλαδή;

– Έεε… νά, τα έξοδα, το ’να τ’ άλλο…

– Ναι, ασφαλώς. Αλλά από την άλλη έχει τονωθεί και το επαναστατικό σας φρόνημα, έτσι δεν είναι;

– Α, ναι, βεβαίως. Απολύτως. Έχει τονωθεί πολύ.

– Ενώ με τη δουλίτσα, κύριέ μου, και με το μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, σκουριάζει.

– Το δικό μου επαναστατικό φρόνημα;

– Εμ το δικό σας φρόνημα, ντε. Ποιο; Το δικό μου;

– Με τίποτε το δικό σας!

– Α να γεια σας. Οπότε αυτάαα… Τι λέγαμε;

– Λέγαμε για την ανεργία. Ότι είναι κακό πράγμα και…

– Α ναι. Κακό, αλλά και καλό. Να μην τα μπερδεύουμε αυτά τα δύο.

– Όχι, προς Θεού.

– Είναι όπως το γιν-γιανγκ. Γιαπωνέζικη φιλοσοφία, ζόρικα κόλπα, πού να σας εξηγώ τώρα.

– Κινέζικα.

– Βρε ναι, το ίδιο είναι, δεν θα τα χαλάσουμε σ’ αυτά. Ώστε άνεργος, ε;

– Άνεργος.

– Κι εγώ τι να κάνω τώρα;

– Ε, τίποτα, τίποτα. Απλώς να… να διαμαρτυρηθώ θέλω… Νά, τέτοια.

– Α να διαμαρτυρηθείτε.

– Μάλιστα.

– Εμείς όμως δεν διαμαρτυρόμαστε, κύριέ μου. Εμείς αγωνιζόμαστε.

– Ναι, ναι. Μπράβο σας.

– Εμείς κάνουμε επανάσταση.

– Ναι, γι’ αυτό ήρθα.

– Άντε να σας χαρώ. Αν ήταν να διαμαρτυρηθούμε, θα κάναμε Σελίδα στο Facebook.

– Έεε… από το Facebook σας βρήκα.

– Από το Facebook;

– Ε, ναι… Εκεί είδα την αγγελία, και…

– Α, σωστά, ναι. Ε, κάνουμε και τέτοια καμιά φορά. Το θέλει ο αγώνας, ξέρετε. Είναι απαραίτητο. Βασικά, όλα τα μέσα είναι απαραίτητα.

– Ασφαλώς.

– Ακόμα και αυτά, τα μέσα των μέσων.

– Των κοινωνικών μέσων.

– Ναι. Αυτά που αποβλακώνουν τον κοσμάκη.

– Και που τα χρησιμοποιούν οι ισχυροί και οι βιομήχανοι για να μας πλασάρουν ό,τι…

– Επ! Πολλή φόρα πήρες εσύ.

– Συγγνώμη.

– Δεκτή. Οπότε τι θέλετε, είπαμε;

– Ε, τίποτα. Ξαναλέω, είδα την αγγελία σας, εκεί που λέτε να οργανωθούμε στον Ρουβίκωνα, και να ’μαι, ήρθα.

– Α, θέλετε να οργανωθείτε.

– Ακριβώς.

– Πολύ σοφή σκέψη, κύριε.

– Ευχαριστώ.

– Σας θαυμάζω.

– Να είστε καλά…

– Σπανίζουν οι νέοι σαν κι εσάς.

– Με κάνετε και κοκκινίζω…

– Να μην κοκκινίζετε καθόλου. Μηχανάκι έχετε;

– Τι μηχανάκι;

– Μηχανάκι, μηχανή, πώς το λένε; Δίτροχο, δίκυκλο, μοτοσικλέτα, παπάκι, Βέσπα; Βέσπα έχετε;

– Όχι, δεν έχω…

– Δεν μας κάνετε. Ο επόμενος!

– Αλλά μπορώ να βρω.

– Μπορείτε να βρείτε;

– Ε… ναι, έτσι νομίζω. Ένα μεταχειρισμένο ίσως. Μεταχειρισμένο κάνει;

– Πώς δεν κάνει, ερώτηση είναι τώρα αυτή;

– Σωστά…

– Ήμαρτον κάποιοι άνθρωποι…

– Οπότε όλα οκέι;

– Τι οκέι;

– Μόλις πάρω το μηχανάκι, λέω, όλα καλά; Θα γραφτώ;

– Τι είμαστε, κύριέ μου; Πιτσαρία είμαστε; Έτσι, άιντε-άιντε, όποιος έχει μηχανάκι γράφεται στις τάξεις μας;

– Όχι, ε;

– Όχι βέβαια.

– Τι άλλο χρειάζομαι;

– Τίποτα, την αίτηση που έχω εδώ…

– Αίτηση;

– Ε ναι, τι; Έχουμε πρόβλημα;

– Όχι, όχι.

– Α, είπα κι εγώ…

– Όχι, εντάξει. Να τη δω;

– Ε φυσικά να τη δείτε. Ποιος να τη δει; Ο Κούλης;

– Χαχά!

– Γιατί γελάτε;

– Έεε… τίποτα.

– Τα πράγματα είναι σοβαρά, κύριέ μου.

– Εμένα μου λέτε;

– Νεοφιλελεύθερο υβρίδιο, κύριέ μου.

– Ακριβώς αυτό.

– Το αυγό του φιδιού.

– Πράγματι…

– Γκοτζαμάνηδες.

– Όπως τα λέτε.

– Μνημονιακοί, κύριέ μου. Μιλάμε για φασίστες τώρα, όχι αστεία.

– Κανένα αστείο, όπως τα λέτε είναι.

– Εχθροί του λαού.

– Ναι.

– Προδότες του έθνους.

– Ναι.

– Ραγιάδες.

– Ναι, ναι.

– Ανθέλληνες.

– Αυτό.

– Μαρέβα.

– Παντού από πίσω κι αυτή.

– Είμαστε απέναντί τους.

– Γι’ αυτό ακριβώς ήρθα.

– Πλειστηριασμοί!

– Κακό πράγμα οι πλειστηριασμοί, ανατριχιαστικό.

– Εμ τι, καλό;

– Το χειρότερο.

– Και κόψιμο συντάξεων.

– Από τα γέρικα άλογα.

– Ποια γέρικα άλογα;

– Έεε… τους ηλικιωμένους. Τους συνταξιούχους. Τα σημερινά και αυριανά γέρικα άλογα της τάξης μας.

– Τι έχετε πάθει, κύριέ μου, σας πείραξε το νερό που ήπιατε;

– Ε, δεν μου το έφεραν τελικά εκείνο το νεράκι…

– Α μπα; Οπότε τι έγινε; Έχετε κάτι με τα ένζυμά σας;

– Μα… εσείς τα λέτε. Στο… στο βίντεο. Τα γέρικα άλογα;…

– Άαα! Ε ναι, μωρέ, τώρα θυμήθηκα. Ναι. Τα γέρικα άλογα. Κοιτάχτε, πήραμε καινούργιο διαφημιστή, έναν junior, και μας τα έχει κάνει λίγο μαντάρα με τα βίντεο, αλλά οκέι. Θα στρώσει.

– Κατάλαβα.

– Αν και νομίζω απολύθηκε ήδη.

– Αχά…

– Ε ναι. Άκου γέρικα άλογα. Πολύ ρομαντικό. Εμείς δεν θέλουμε ρομαντισμούς. Θέλουμε;

– Όχι!

– Τι θέλουμε;

– Αγώνα!

– Α να γεια σου. Αγώνα.

– Κατά των Μνημονίων.

– Βεβαίως. Ή μάλλον, κατά των μνημονιακών απαιτήσεων. Των μνημονιακών συναινέσεων.

– Αυτό.

– Γιατί το Μνημόνιο από μόνο του δεν είναι κακό.

– Δεν είναι;

– Όχι. Τι είναι το Μνημόνιο;

– Τι είναι;

– Ε τι τι είναι; Ένα χαρτί είναι.

– Έεε… σωστά.

– Βεβαίως. Ένα χαρτί. Είναι ποτέ κακό ένα χαρτί;

– Ό…όχι. Ένα χαρτί από μόνο του όχι.

– Ακριβώς. Το θέμα είναι αν το τηρήσεις, καλέ μου άνθρωπε.

– Α, ναι. Ασφαλώς.

– Οπότε, το να υπογράψεις και ένα και δύο Μνημόνια δεν είναι κακό από μόνο του.

– Δίκιο έχετε.

– Εξ ου και οι κυβερνήσεις δεν είναι όλες ίδιες.

– Προς Θεού, δεν είναι.

– Άλλες τα υπογράφουν και τα τηρούν, και άλλες τα υπογράφουν και…; Και;

– Και…;

– Και τι κάνουν, μωρέ;

– Και δεν τα τηρούν;

– Επιτέλους! Πες τα, χρυσόστομε, δεν θα σ’ τα βγάζω με το τσιγκέλι, έχουμε και δουλειές.

– Οπότε, θέλετε να πείτε…

– Να μη σε νοιάζει τι θέλω να πω εγώ. Να σε νοιάζει τι θες να κάνεις εσύ.

– Μάλιστα.

– Για την πατρίδα.

– Μάλιστα!

– Για τον Λαό.

– Μάλιστα, μάλιστα!

– Για το Έθνος!

– Για το Έθνος!

– Έτσι μπράβο. Φαίνεστε πολύ καλός, τελικά. Θα πάτε μπροστά εσείς.

– Ευχαριστώ.

– Οπότε να δούμε πού θα σας βάλουμε…

– Μήπως να πετάω τρικάκια;

– Τρικάκια; Α, όλα εδώ τρικ είναι, κύριέ μου.

– Τρικ;

– Τίποτα, τίποτα. Λοιπόν. Στο καθήκον μας τώρα. Εδώ είναι τα χαρτόσημα, εδώ η αίτηση, τη συμπληρώνετε και μου τη δίνετε.

– Ωραία… Άαα, τον ΑΜΚΑ.

– Τι τον ΑΜΚΑ;

– Δεν θυμάμαι τον ΑΜΚΑ μου, ξεχνάω εύκολα αριθμούς, συγγνώμη.

– Καλά, καλά, δεν πειράζει. Αφήστε το κενό αυτό και συμπληρώστε τα υπόλοιπα. Ονοματεπώνυμο, όνομα πατρός, αριθμός δελτίου ταυτότητος… Α, κι εκεί που λέει θρήσκευμα, γράψτε «άθεος».

– Άθεος;

– Ε τι, βουδιστής;

– Όχι, λέω… Οκέι, οκέι… Κι εδώ που λέει GDPR;

– Εκεί απλώς θα το τσεκάρετε στο κουτάκι δίπλα, για να λαμβάνετε ενημερώσεις και τα σχετικά. Μην μπλέξουμε τώρα και με τον νόμο. Καταλαβαίνετε.

– Ναι, φυσικά. Ορίστε, έτοιμη η αίτηση.

– Ωραία, μπράβο, ωραιότατα. Άντε να πηγαίνετε τώρα γιατί έχω και μία άλλη συνάντηση…

– Ευχαριστώ, ναι. Και… και θα με καλέσετε εσείς;

– Για τι πράγμα;

– Για την επόμενη δράση.

– Α, ναι, φυσικά. Ποιος θέλετε να σας καλέσει; Κάνας υπουργός;

– Χαχά, ναι, οκέι, εντάξει. Έγινε, ευχαριστώ.

– Τίποτε, υποχρέωσή μου.

– Α, και κάτι τελευταίο: οι συγκεντρώσεις εδώ γίνονται; Στο Βοξ;

– Εδώ κάνουμε μόνο τα πάρτι, κύριέ μου, τι το περάσατε; Άκου εκεί συγκεντρώσεις…

– Ω, συγγνώμη.

– Ε μα. Θα σας πουν οι υπεύθυνοι πού θα πρέπει να πάτε. Μπορεί να είναι εδώ απέξω στην Πλατεία, μπορεί στο Πολυτεχνείο, μπορεί στην Κουμουνδούρου, μπορεί οπουδήποτε. Εξαρτάται.

– Ωραία.

– Να πηγαίνετε τώρα.

– Να πηγαίνω, χάρηκα πολύ.

– No pasarán!

– No pasarán.

– Venceremos!

– Venceremos.

– Vamos a la playa!

Του Κυριάκου Αθανασιάδη
liberal.gr

Πηγή

Popular

To Top