Real opinions

Κάθε πέρυσι και καλύτερα…

Υπάρχουν δεκάδες εκθέσεις και προβλέψεις για την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Διαρκώς τα τελευταία χρόνια εκ των υστέρων επιβεβαιώνονται αυτές που είναι απαισιόδοξες.


Ιδίως η περίοδος διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια περίοδος όπου κάθε επόμενο έτος αγωνιζόμαστε να πιάσουμε τα στοιχεία που είχαμε το προηγούμενο έτος.

Το 2015 βάζαμε στόχο να πιάσουμε τις καταθέσεις που είχαμε το 2014. Το 2016 να πιάσουμε τις καταθέσεις που είχαμε το 2015 και πάει λέγοντας…

Το ίδιο συμβαίνει με τους περισσότερους οικονομικούς δείκτες.

Το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης αποτελεί όντως ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν μοιάζει να είναι αρκετό όμως προκειμένου να αποκαταστήσει το κλίμα εμπιστοσύνης που χρειάζεται η οικονομία ώστε να αντιστρέψει την πορεία της.

Η στήλη δεν συμμερίζεται την υπεραισιοδοξία για τις επιπτώσεις του κλεισίματος της δεύτερης αξιολόγησης. Ούτε η οικονομία την συμμερίζεται και πολύ περισσότερο δεν τη συμμερίζονται οι δείκτες του χρηματιστηρίου.

Η στήλη δεν συμμεριζόταν πέρυσι την εκτίμηση του πρωθυπουργού πως μαζί με την Ανάσταση του Χριστού το 2016 έρχεται και η ανάσταση της οικονομίας ή τις εκτιμήσεις στελεχών της κυβέρνησης πως από τους πρώτους μήνες του 2016 έρχεται ανάπτυξη που θα τρίβουμε τα μάτια μας…

Η στήλη δεν συμμεριζόταν το 2013-14 τις εκθέσεις που μιλούσαν για την έλευση δυναμικής ανάπτυξης, όπως προέβλεπε τότε μεταξύ άλλων το τμήμα αναλύσεων μεγάλης τράπεζας.

Το μόνο που εγγυάται η δεύτερη αξιολόγηση είναι η επέκταση της παραμονής της χώρας στην «εντατική» των μνημονίων μέχρι οι δανειστές να αποφασίσουν τι ακριβώς θέλουν να κάνουν με την Ευρωζώνη, την Ε.Ε. και κατά συνέπεια και τη σχέση περιφερειακών χωρών όπως η Ελλάδα με τη νέα αρχιτεκτονική.

Οι αισιόδοξες δηλώσεις κυρίων όπως ο Μοσκοβισί και ο Σόιμπλε σε σχέση με την πορεία της ελληνικής οικονομίας απευθύνονται στο εσωτερικό προεκλογικό ακροατήριο των χωρών τους και δεν απηχούν την πραγματικότητα.

Το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής με την τελευταία έκθεση βρίσκεται πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Αποτελεί τραγικό δείγμα της ποιότητας της δημοκρατίας μας το γεγονός πως ο πρόεδρος της Βουλής παρενέβη με δηλώσεις εναντίον του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής.

Ο ρόλος του προέδρου της Βουλής σε μια δημοκρατία δεν είναι να παριστάνει το γραφείο τύπου του Υπουργείου των Οικονομικών ή του Πρωθυπουργού.

Υποτίθεται πως το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής (ΓΠΒ) συστάθηκε σαν ανεξάρτητος θεσμός μετά τη χρεοκοπία του 2010 για να προειδοποιεί τους εθνοπατέρες, την κυβέρνηση και την κοινωνία για την πορεία της οικονομίας. Αυτό έγινε γιατί το 2010 η χώρα χρεοκόπησε και οι περισσότεροι το αντελήφθησαν μερικά χρόνια αργότερα. Πολλοί δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμη…

Ακόμη και αν κάνει λάθος το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, ένας τρόπος υπάρχει για να το διαψεύσει κάποιος: Τα δεδομένα της οικονομίας…

Το γεγονός πως ο πρόεδρος της Βουλής παρενέβη εναντίον του ΓΠΒ αποτελεί ένα αρνητικό μήνυμα στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών προς την οικονομία.

Στην έκθεση του ΓΠΒ εκφράζεται η ανησυχία, ότι αν η επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης επιβεβαιωθεί, θα αμφισβητηθούν οι προβλέψεις του Προϋπολογισμού για τα έσοδα και τα πλεονάσματα, καθώς και ότι η χώρα κινδυνεύει να παγιδευτεί σε στασιμότητα διαρκείας…

Τις τελευταίες μέρες ο Γενικός Δείκτης του χρηματιστηρίου με αιχμή του δόρατος τις τραπεζικές μετοχές έχει πραγματοποιήσει αξιομνημόνευτο ράλι.

Παρά την κίνηση αυτή απέχει πολύ προκειμένου να οδηγήσει στο συμπέρασμα πως προεξοφλεί έξοδο της οικονομίας από το τούνελ της αβεβαιότητας.

Η δε κίνηση του τραπεζικού δείκτη παρά την ορμή της δεν έχει φτάσει ακόμη στη δυναμική που εμφάνιζε πριν ένα χρόνο κατά το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης.

Καθώς στο ελληνικό χρηματιστήριο τον βασικό κινητήριο μοχλό τoν αποτελούν τα ξένα κεφάλαια, φρόνιμο είναι κάποιος να παρατηρεί τις κινήσεις του σε αντιστοιχία με τις κινήσεις των διεθνών αγορών.

Αν ο ΓΔ ακολουθεί έστω και από το «βυθό» που βρίσκεται την αναρρίχηση των ξένων δεικτών τι θα συμβεί όταν αυτές διορθώσουν με δεδομένο πως η ελληνική αγορά είναι ιδιαίτερα ρηχή για να απορροφήσει την όποια προσφορά;

Η ελληνική οικονομία παραμένει βαρύτατα ασθενούσα και το μέλλον της Ελλάδας ιδιαίτερα αβέβαιο.

Καιροί ου μενετοί…

2) Δημιουργική καταστροφή…

Αγαπητέ κύριε Στούπα,

Διαβάζω ανελλιπώς τα άρθρα σας πολλά χρόνια καθότι μου αρέσει η οπτική γωνία υπό την οποία βλέπετε τα πράγματα όπως και ο σχολιασμός τους. Επίσης γιατί οι θέσεις που εκφράζετε βρίσκουν αντίκτυπο σε μια τραγική μειοψηφία και μόνο στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας.

Θέλω να σας συγχαρώ ιδιαίτερα για το σημερινό σας άρθρο στο Κεφάλαιο (3/5/2017) το οποίο καταλήγει με το ότι τη λύση στο πρόβλημα θα δώσει η ολοσχερής κατάρρευση. Τέτοιου είδους δημιουργικές καταστροφές χρειάζονται και επιβάλλονται σε υπερφίαλους λαούς όπως ο Ελληνικός με την κρατούσα αρρωστημένη νοοτροπία του.

Αν το σκεφτείτε, το πρόβλημά μας – το οποίο οι ίδιοι δημιουργήσαμε – είναι ένα κλάσμα με αριθμητή τον κρατισμό και παρανομαστή τον λαϊκισμό. Το πρόβλημα θα λυθεί όταν το κλάσμα μηδενίσει. Εμείς ακόμα και τώρα μετά από 8 χρόνια πρωτοφανούς κρίσης επιμένουμε σθεναρά να μην πειράξουμε τον αριθμητή. Οι σημερινοί κυβερνώντες απλώς αποτελούν το απαύγασμα του κρατισμού 40 ετών. Συνεπώς, ο λαϊκισμός θα τείνει στο άπειρο προκειμένου κάποια στιγμή φτάνοντας στο μη παρέκει να καταρρεύσουν όλα και να διορθωθούν οι στρεβλώσεις, ανωμαλίες και τερατογεννέσεις που δημιούργησε ο «πάνσοφος λαός».

Να προσεύχεστε η λυτρωτική αυτή μέρα να ξημερώσει γρήγορα!

Ένας 54χρονος τρίτεκνος πατέρας που ευχή και κατάρα έδωσε στα παιδιά του να φύγουν έξω και να γυρίζουν μόνο για διακοπές σ’ αυτόν τον τόπο.

Ένας χαζός αυτοδημιούργητος πρώην επιχειρηματίας που δεν φοροδιέφυγε ούτε 1 Ευρώ και έκλεισε την επιχείρησή του μετά από 20 χρόνια προκειμένου να κρατήσει την αξιοπρέπειά του, πληρώνοντας στο ακέραιο όλες του τις υποχρεώσεις.

Ένας ηλίθιος που έκανε μεταπτυχιακά στη Διοίκηση Επιχειρήσεων σε κρατικό Πανεπιστήμιο στην Ιαπωνία με υποτροφία της Ιαπωνικής κυβέρνησης και φυσικά κληρονόμησε «ανίατες ασθένειες» όπως της σκληρής εργασίας, της πειθαρχίας, της ταπεινότητας, του σεβασμού, της ευγένειας, κλπ.

Με εκτίμηση,

Γεώργιος Κ.

3) Χώρα με ημερομηνία λήξης…

Κώστα καλημέρα,

Σου γράφω με αφορμή την παρακάτω παράγραφο στο άρθρο σου με τίτλο «Χώρα με ημερομηνία λήξης» της Τρίτης 3 Μάιου όπου λες «Το πιο δυναμικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, αυτό που θα συνέβαλε περισσότερο από τα άλλα στην απομάκρυνση της κατάρρευσης και την πολιτική, οικονομική και δημογραφική αναγέννηση είναι μεταξύ των 400-500.000 των Ελλήνων που έχει φύγει από τη χώρα.»

Προσωπικά αμφιβάλω κατά πόσον το κομμάτι αυτό είναι όντως όσο ικανό το περιγράφεις προκειμένου να βοηθήσει στην απομάκρυνση της κατάρρευσης της χώρας. Και το λέω αυτό γιατί σκέφτομαι, τι ακριβώς έκαναν οι πολίτες αυτοί για την πατρίδα τους ΠΡΙΝ αποφασίσουν να μεταναστεύσουν; Θα μπορούσαν να είχαν βάλει ένα μικρό φιλελεύθερο κόμμα (όπως η Δράση ή η Δημιουργία Ξανά) στη βουλή με ένα πενιχρό 3%. Ούτε αυτό δεν ήταν ικανοί να κάνουν. Συμπεραίνω λοιπόν ότι όλοι αυτοί είτε δεν ψήφιζαν στις εκλογές ήταν ψήφιζαν και αυτοί διάφορες αποχρώσεις του ΠΑΣΟΚ.

Νομίζω ότι κριτικάρουμε μονίμως την καταστρεπτική επιρροή των πάσης φύσεως κρατικοδίαιτων ή ανόητων συμπολιτών μας και αμελούμε να κριτικάρουμε την άλλη όψη του ιδίου νομίσματος, δηλαδή την απίστευτη παθητικότητα των υπολοίπων.

Κοντέψαμε να βγούμε από την ΕΕ το 2015 μέχρι να ξεσκουντηθεί ένα κίνημα του στυλ Μένουμε Ευρώπη.

Συνάντησα το Πάσχα παλιούς συμμαθητές μου, πολλοί από αυτούς εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα, υπό σκληρές συνθήκες και για ψίχουλα. Μου είπαν με καμάρι ότι έχουν τουλάχιστον 20 χρονιά να πάνε να ψηφίσουν στις εκλογές!

Προσωπικά δεν ασχολούμαι με τους κρατικοδίαιτους ή τους ανόητους. Θεωρώ δεδομένη τη συμπεριφορά τους.

Μου προκαλεί όμως τεράστια αίσθηση και καταδικάζω την παθητικότητα/αδιαφορία/ανευθυνότητα/ηλιθιότητα (δεν ξέρω πως να το πω) όλων των υπολοίπων.

Και ναι, δεν περιμένω θαύματα, αναγνωρίζω ότι είμαστε μειοψηφία, αλλά δεν νομίζω ότι το να μαζευτεί ένα ρημάδι 3% να μπει ένα μικρό φιλελεύθερο κόμμα στη βουλή (για αρχή), είναι τόσο δύσκολο.

Σε περίπτωση δημοσίευσης, παρακαλώ μόνο τα αρχικά μου

Ευχαριστώ

Υ.Γ. Προσωπικά θεωρώ ότι αυτοί που μεταναστεύουν δεν έκαναν το χρέος τους, διότι δεν έχει σημασία τι κάνει η πατρίδα σου για σένα, αλλά τι έκανες εσύ για την.

Δ. Μ.

4) Ποιο να είναι άραγε το κοινό σας;

Αγαπητέ κύριε Στούπα,

Διαβάζοντας (από το εξωτερικό πλέον) το εξαιρετικό σας άρθρο «χώρα με ημερομηνία λήξης» θέλησα να σας γράψω για να σας συγχαρώ για την επιτυχή σκιαγράφηση της ελληνικής κοινωνίας.

Το αβίαστο συμπέρασμα του άρθρου είναι ότι η Ελλάδα αποτελεί «failed state» και ότι το πραγματικό πρόβλημα κρύβεται στους κατοίκους της.

Δυστυχώς το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Οι λύσεις που μπορούσαν να βγάλουν την χώρα από την κρίση υπάρχουν και είναι οι ίδιες που δεν θα επέτρεπαν να βρεθεί η χώρα σε κρίση εξ αρχής. Απλά οι παραγωγικές δυνάμεις της Ελληνικής κοινωνίας έχουν ηττηθεί κατά κράτος (στην κυριολεξία) από τους κατσαπλιάδες και τους χρήσιμους ηλίθιους που ποτέ δεν βρέθηκαν σε έλλειψη από συστάσεως του και πλέον αποτελούν κρίσιμη μάζα για την εξασφάλιση της διαιώνισης της ηγεμονίας τους και την σπειροειδή κατάρρευση.

Για αυτούς που δεν θέλουν να πληρώσουν τις πολεμικές αποζημιώσεις αυτής της ήττας μένει μόνο ο δρόμος της μετανάστευσης σε κάποια χώρα που η καριέρα δεν είναι χολέρα και οι φόροι είναι ανταποδοτικοί. Τα συναισθήματα ανακούφισης για την έξοδο από την χώρα και της προσδοκίας για ένα καλύτερο αύριο (με σκληρή δουλειά) μπερδεύονται με την λύπη για αυτά και αυτούς που αφήνουμε πίσω και το θυμό για αυτά που μας έκαναν να φύγουμε.

Η λυπηρή διαπίστωση είναι ότι μόνο μια ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή ίσως να ανατρέψει τη νοσηρή ελληνική πραγματικότητα αφού 7 χρόνια ΔΝΤ δεν κατάφερε να ξεριζωσει το λεφτοδεντρο από το μυαλό του Έλληνα.

Ως εκ τούτου ποιο είναι τελικά το κοινό σας;

Με εκτίμηση
Γαβριήλ Τασιγεώργος

Του Κώστα Στούπα
capital.gr

Πηγή

Click to comment

Popular

To Top