Διεθνείς Σχέσεις

36 χρόνια όλεθρος – Γιατί οι Ισπανοί ακούν ακροδεξιά και αλλάζουν πεζοδρόμιο;

Οικονομική κρίση, κρίση θεσμών, αύξηση της ανεργίας, σκάνδαλα διαφθοράς, τεράστιο μεταναστευτικό κύμα: όλα τα υλικά που βοήθησαν την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη, θα μπορούσαν να βυθίσουν και την Ισπανία στα ίδια προβλήματα

Ωστόσο, η χώρα απέφυγε το φαινόμενο και η ακροδεξιά καταρρέει.

Ο Santiago Abascal, ο πρόεδρος του ακροδεξιού κόμματος της Ισπανίας, Vox, το οποίο θέλει «να υπερασπιστεί τον δυτικό πολιτισμό εναντίον της φονταμενταλιστικής απειλής του Ισλάμ», κοιτάζει με ζήλια τα εκλογικά αποτελέσματα της Μαρίν Λεπέν.

Ο Santiago Abascal εξομολογείται ότι πλέον περιμένει ένα πράγμα: να επιβιώσει ως τις ευρωεκλογές του 2019. Ελάχιστον στόχος για ένα κόμμα το οποίο δημιουργήθηκε το 2013 από «αντάρτες» του Λαϊκού Κόμματος του Μαριάνο Ραχόι.

Το Vox , το μεγαλύτερο από τα γκρουπούσκουλα της άκρας δεξιάς στην Ισπανία, πήρε μόνο 0,2% στις βουλευτικές εκλογές τον Ιούνιο του 2016 και δεν διαθέτει κανέναν βουλευτή. Εκλεψε το κεντρικό σύνθημα του Ντόναλντ Τραμπ « Hacer España grande otra vez » («Να κάνουμε πάλι μεγάλη την Ισπανία») αλλά δεν κατόρθωσε να πείσει. Ο Santiago Abascal αναγνωρίζει ότι το κόμμα του δεν μπόρεσε να επωφεληθεί εκλογικά από το «αίσθημα αλλοτρίωσης» που βασιλεύει στην Ισπανία: τα θύματα της κρίσης που θα μπορούσαν να γίνουν ψηφοφόροι του «δεν μας βλέπουν καν», ομολογεί.

Το Vox ιδρύθηκε το 2013 από διάσπαση του κόμματος Λαϊκό Κόμμα με στόχο «να πάρουμε τις δεξιές ψήφους όσων δεν έχουν πλέον αυταπάτες από την πολιτική του Σοσιαλιστικού κόμματος». Το Vox διαφέρει από τα άλλα κόμματα διαμαρτυρίας της αντιπολίτευσης, όπως οι Podemos και οι Ciudadanos γιατί θέλει να απαγορευθεί εντελώς η έκτρωση, και να σταματήσει η αυτονομία των κρατών στο εσωτερικό της Ισπανίας. Πιστεύουν ότι το κεντρικό κράτος πρέπει να ανακτήσει τον έλεγχο στην παιδεία, την υγεία και την δικαιοσύνη από τα αυτόνομα κράτη. Μάχονται, επίσης, για να ανακτήσει η Ισπανία την εθνική κυριαρχία έναντι της ΕΕ.

wikipedia.org

Δικτατορία του Φρανθίσκο Φράνκο

Η Δικτατορία του στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο (ισπανικά: dictadura del general Franisco Franco) υπήρξε το διάδοχο καθεστώς τη Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας στη διακυβέρνηση της Ισπανίας, προϊόν της νίκης των εξεγερμένων στρατιωτικών δυνάμεων και των συμμάχων τους κατά της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου και των συνταγμένων με αυτή δυνάμεων στον Ισπανικό Εμφύλιο. Διήρκησε από την 1η Απριλίου 1939 μέχρι τον θάνατο του στρατηγού και απόλυτου ηγέτη της τον Νοέμβριο του 1975 και αποτέλεσε ένα από τα τρία τυπικά δικτατορικά καθεστώτα της νότιας Ευρώπης των μέσων του 20ού αιώνα μαζί με αυτό του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία (1932-1974) και της Χούντας των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα (1967-1974).[1] Δεδομένης της άκρατης δίωξης και καταπίεσης των αντιπάλων των εξεγερμένων στον Εμφύλιο, η δικτατορία ευθύνεται για εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και για την σταθερή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την εφαρμογή ενός καθεστούς τρόμου[2] καθόλη τη διάρκειά της.

Η σαραντάχρονη δικτατορία παραδοσιακά χωρίζεται σε τρεις περιόδους: τη φασιστική (1939-1944), κατά την οποία κυριαρχείτο από την φασιστική ιδεολογία της Φάλαγγας και πλησίαζε τουλάχιστον δύο φορές τη συμμετοχή της στον Δεύτερο Παγκόσμιο, την «αυτάρκεια» (1944-1959), όπου η Ισπανία φυτοζωεί κατεστραμμένη από τον πόλεμο και απομονωμένη διεθνώς λόγω των δεσμών της με τον ευρωπαϊκό φασισμό και τέλος ο ύστερος φρανκισμός (1959-1975) με το άνοιγμα στην Ευρώπη, την εισρροή τουριστών και τη μερική φιλελευθεροποίησή του προς το τέλος της ζωής του δικτάτορα. Έπειτα επήλθε η λεγόμενη Ισπανική Μετάβαση στη Δημοκρατία, υπεύθυνη για τον εκδημοκρατισμό του κράτους που εντούτοις σε καμία στιγμή δεν καταδίκασε επίσημα την δικτατορία, με την πρώτη επίσημη καταδίκη του κράτους να έρχεται τον Νοέμβριο του 2002.[3]

Πηγή

Click to comment

Popular

To Top