Politics

Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι (φωτογραφίες απο την ταινία)

Μέσα στη γλυκιά μελαγχολία του Παρισιού ένας μοναχικός δυστυχισμένος Αμερικανός προσπαθεί να ξεπεράσει τα δικά του προβλήματα.

Για το σκοπό αυτό βρίσκει μιά νεαρή μιά μικρούλα (ενήλικη πάντως ήξερε τι έκανε) την οποία και αποπλανεί.

Πρόκειται για καθαρά σεξουαλική σχέση όπου όπως προείπαμε ο δυστυχισμένος Αμερικανός  βρίσκει διεξοδο, ξεσπάει κατα μία έννοια πάνω στην ανυποψίαστη παιδούλα η οποία συναινεί επειδή δεν είχε πολλές εμπειρίες στο πως να χειριστεί τέτοιες αδιέξοδες σχέσεις…

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι ασφαλώς η απουσία συναισθήματος σε αυτήν την σχέση, η απουσία κάθε άλλης επαφής πλήν της σεξουαλικής καθως επίσης και ότι το σεξ είναι βίαιο, χωρίς οίκτο στα όρια του SM όπου τον πρώτο λόγο είχε ασφαλώς ο έμπειρος μεσήλικας παρά η ανυποψίαστη παιδούλα….

Δείτε φωτό…

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο «Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι», που η ιστορία του διαδραματίζεται τυπικά σε δυο-τρεις μέρες, όμως ο θεατής έχει την αίσθηση της βασανιστικής διάρκειας του χρόνου… «Τα χρώματα σε αυτή την ταινία», γράφει η Pauline Kael στο περίφημο άρθρο της στο «New Yorker», «θυμίζουν τις τελευταίες ώρες του απογεύματος: πορτοκαλί, μπεζ, καφετί και ρόδινο -το ρόδινο της σάρκας που έχει αποστραγγιστεί από το αίμα, το ρόδινο του πτώματος. Είναι τόσο απαλά διαμορφωμένα από τον Βιτόριο Στοράρο, ώστε ρομαντισμός και αποσύνθεση γίνονται ένα. Η λυρική υπερβολή της μουσικής του Γκάτο Μπαρμπιέρι επιτείνει αυτή την εντύπωση. Εξω από το διαμέρισμα, τα γκρίζα κτίρια και ο θόρυβος είναι σαφώς το σύγχρονο Παρίσι, κι ωστόσο η πόλη μοιάζει βουβή…».

Κανείς από τους πρωταγωνιστές δεν βγήκε αλώβητος από την εμπειρία της ταινίας, που αποδείχθηκε εξαιρετικά τραυματική. Η άγνωστη τότε Μαρία Σνάιντερ που έπαιζε δίπλα στον διάσημο Μπράντο, θα πει αργότερα πως υπέφερε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και αισθανόταν ότι τη «χειρίζονται» ο συμπρωταγωνιστής της μαζί με τον σκηνοθέτη. Δεν ξαναγύρισε άλλη ερωτική σκηνή σε ταινία από τότε. Η απρόσωπη σεξουαλική σχέση σ’ ένα άδειο παριζιάνικο διαμέρισμα, με τον ήρωα να θρηνεί τον θάνατο της γυναίκας του, ήταν το «όχημα» για τον Μάρλον Μπράντο προκειμένου να μιλήσει για την αβάσταχτη μοναξιά και την ερήμωση της ψυχής, καθώς πολλοί από τους μονολόγους του, ιδιαίτερα εκεί όπου μιλά για την εγκατάλειψή του στα παιδικά του χρόνια, στηρίζονται σε προσωπικές του εμπειρίες και βγήκαν μέσα από αυτοσχεδιασμό. «Όταν τέλειωσε, αποφάσισα ότι ποτέ ξανά δεν θα κατέστρεφα τον εαυτό μου συναισθηματικά για να φτιάξω μια ταινία», θα πει ο Μπράντο στην αυτοβιογραφία του. Και όντως, στα επόμενα χρόνια και μέχρι το τέλος της ζωής του θα δουλεύει μόνο με μεγάλη αμοιβή για μικρούς ρόλους, χωρίς να ενδιαφέρεται ουσιαστικά για τις ταινίες που γυρίζει…

Πηγή

Click to comment

Popular

To Top